Biri hər səhər saat doqquzda gəlir ki, görsün ki, hələ sağam. Mən tənhalaşıram, bəli, amma gəlib məni görən uşaqlarım var. Bütün uşaqlarımı hər həftə görürəm, nəvələrim də var.
Biz burada təkcə kapitalizmi idarə etmək üçün deyil, cəmiyyəti dəyişdirmək və onun daha gözəl dəyərlərini müəyyən etmək üçün buradayıq.
Britaniya bu gün tez köhnəlməkdən əziyyət çəkir.
Bütün müharibələr diplomatiyanın uğursuzluğunu göstərir.
Güclü bir insanla — Adolf Hitler, Stalin və ya Bill Qeytslə qarşılaşdığınız zaman onlara beş sual verin: "Nə gücün var? Onu haradan almısan? Kim üçün istifadə edirsən? Kimə hesabat verirsən? Və necə səndən xilas olaq?" Əgər səni idarə edən insanlardan qurtula bilmirsənsə, demokratik cəmiyyətdə yaşamırsan. **Britaniya Parlamentində vida nitqi, 22.03.2001
Marksist təhlilin Stalin Rusiyasında baş verənlərlə heç bir əlaqəsi yoxdur: bu, İspaniyadakı inkvizisiyada İsa Məsihi günahlandırmaq kimidir.
Mən altmış beş il Leyboristlər Partiyasının üzvüyəm və orada qalıram, amma düşünürəm ki, hər şey ədalət və sülh üçün kampaniya aparmaqdan ibarətdir və bunu etsəniz, çoxlu dəstək alacaqsınız.
Mən köhnə yəhudi olan Marksı Əhdi- Ətiq peyğəmbərlərinin sonuncusu kimi görürəm, bu qoca saqqallı adam Britaniya Kitabxanasında işləyir, kapitalizmi öyrənir, yazdığı "Kapital" Britaniya kapitalizminin izahı idi və mən öz-özümə düşündüm: "Yaxşı, hər kəs belə bir kitab yaza bilər, amma onun yazılarından çıxan şey kapitalizmin ədalətsizliyinə qarşı ehtiraslı bir düşmənçilikdir. O, peyğəmbər idi, ona görə də mən onu Əhdi-Ətiq peyğəmbəri kimi bu kateqoriyaya aid etdim.
Mən ölümdən qorxmuram. Səbəbini bilmirəm, amma hiss edirəm ki, müəyyən anda açarınız sönür, vəssalam. Və bu barədə heç nə edə bilməzsən.
Mən özümü siyasətdə qoca, bacarıqsız müəllim kimi görürəm. Düşünürəm ki, siyasətdə ola biləcəyiniz ən vacib şey müəllim olmaqdır.
Mənim çox dolu həyatım olub və bundan çox həzz almışam. Mən çox şey öyrənmişəm və çox çalışmış bütün insanlara borcluyam.
Mənim dörd sevimli övladım, on sevimli nəvəm var və mən siyasətə daha çox vaxt ayırmaq üçün parlamenti tərk etdim və mən hesab edirəm ki, Britaniyada baş verənlər əslində getdikcə artan qəriblik hissidir. İnsanlar heç kimin onları dinlədiyini hiss etmirlər.
Normalda insanlar daha çox iş görmək və ya ailəsi ilə daha çox vaxt keçirmək istədikləri üçün parlamentdən imtina edirlər. Həyat yoldaşım dedi ki, niyə siyasətə daha çox vaxt ayırmaq üçün imtina etdiyini demirsən? Və mənim etdiyim budur.
Tərəqqi ilə hər dəfə eynidir. Əvvəlcə səni görməməzliyə vururlar, sonra deyirlər ki, sən dəlisən, sonra təhlükəlisən, sonra fasilə yaranır və sonra səninlə razılaşmayan adam tapa bilmirsən.
