Rudolf Otto

Rudolf Otto
Persona informo
Rudolf Otto
Naskiĝo	25-an de septembro 1869 (1869-09-25) en Peine
Morto	7-an de marto 1937 (1937-03-07) (67-jaraĝa) en Marburg
Mortis pro	naturaj kialoj vd
Mortis per	pneŭmonito vd
Tombo	Main Cemetery of Marburg (en) vd
Religio	luteranismo vd
Lingvoj	germana vd
Ŝtataneco	Germana Regno vd
Alma mater	Universitato Frederiko Aleksandro Erlangeno-Nurenbergo vd
Partio	Germana Demokratia Partio Nacia Liberala Partio vd
Memorigilo
Familio
Patrino	Katharina Karoline Henriette Sophie Otto (en) vd
Profesio
Okupo	politikisto • religiosciencisto • parlamentano • universitata instruisto • filozofo • verkisto de nefikcio • protestanta teologo vd
Aktiva en	Berlino • Marburg vd
Postenoj Postenoj Member of the Prussian House of Representatives (en) member of Landtag of Prussia (en) vd
Honorigoj Honorigoj  honora doktoro de la Universitato de Upsalo vd
Filozofo
vd	Fonto: Vikidatumoj

Rudolf OTTO, naskita kiel Karl Louis Rudolph Otto (n. la 25-a de septembro 1869 en Peine; m. la 6-a de marto 1937 en Marburg), estis germana evangelia teologo, fenomenologo kaj granda religia akademiulo pri la kompara studo de religioj.

Vivo

En majo 1888 li eniris la Universitaton de Erlangen por studi teologion; en 1898 li defendis sian doktoran disertaĵon pri la Sankta Spirito en Lutero ĉe la Universitato de Göttingen. En 1906, post ok jaroj kiel privata preleganto, li estis nomumita eksterordinara profesoro. En 1915 li estis nomumita al la katedro de sistema teologio en Breslau, kaj en 1917 en Marburg. Vojaĝoj al Barato, Srilanko, Japanio, la Proksima Oriento kaj Afriko igis Otto-n interesiĝi pri orientaj religioj, precipe Hinduismo.

Pensado

Rudolf Otto fariĝis la fondinto de la okcidenta fenomenologio de religio post verkado de Das Heilige. Über das Irrationale in der Idee des Göttlichen und sein Verhältnis zum Rationalen (1917, "La sankta. La neracia en la ideo pri la “dia” kaj ĝia rilato al la racia", mallongigita La Sankta). En ĉi tiu libro, li provas klarigi la fenomenon de la sakralo per konstruado de specifaj konceptoj. Evitante la germanan vorton "göttlich" ("sankta"), kiu estas troŝarĝita per diversaj signifoj, li enkondukas la koncepton de la " numina " (de la latina  numen  "diaĵo"). Laŭ Otto, la koncepto de "sankta" en modernaj eŭropaj lingvoj perdis iom da la senco de "troo", per kiu ĝi estis ŝarĝita en antikvaj lingvoj. Otto provas izoli ĉi tiun "troon" per eliminado de la moralaj kaj raciaj komponaĵoj el la koncepto de "sankta". Otto nomas la restantan neracian komponaĵon "numina".

La esenco de la sakralo kuŝas en la numina, kaj la renkonto de persono kun la numina okazas per sento de pieco. La faktoro, kiu determinas la numinan, estas la ĉeesto de mistero en ĝi. Tial, la sperto, sur kiu baziĝas ĉiuj religioj, estas la sperto de la "ĉeesto de mistero". Sekve, skemo de la bazaj formoj de spertado de la sakralo en religia sperto estas konstruita:

• La sento de kreeco (germane:  Kreaturgefϋhl)
• Mistera hororo (Mysterium tremendum), kiu estas dividita en la jenajn momentojn:
  • hororo (Tremendum)
  • grandeco (Majestoj)
  • dia energio (Energicum)
  • misteroj (Mysterium)
• Admiro (Fascinans)
• La sanktaĵo kiel numina valoro (Sanctum als numinoser Wert)

Analizo

Otto, kiu baziĝas sur la filozofio de Kant kaj Husserl, ne traktas tion, kio estas super kaj preter la sfero de homa sperto kaj tial malfermas la pordon al moderna teologia diskuto, kiu ne traktas la ekziston kaj esencon de Dio, sed la religian sperton: "la senton de la superforta ĉeesto de la absoluta aliulo, kiun mi sentas ekster mi." Sekvante ĉi tiujn pensulojn, li priskribis sian verkon kiel fenomenologion de religio kaj establis sanktecon kiel filozofian koncipan kategorion. La kategorio de sankteco laŭ Otto (simila al la koncepto de religio de Kierkegaard) estas en tute malsama pozicio ol la racia aŭ morala sfero, ĉar ĝia radiko estas en la tuja sperto de la "absoluta aliulo".

En sia libro, Otto prezentas procezon de disvolviĝo de la religia sperto ekde la terura kompreno, kiu devenas de la sento pri la nenieco de la homo antaŭ la kreaĵo, ekde ĝia esprimo kaj hororo antaŭ la percepto de la plej sankta el ĉiuj, la "absoluta alia", kiu kondukas al sento de peko kaj deziro al purigo - ĝis la pintoj de religia feliĉo, kiu superfluas post la rekono kaj percepto de la nominativo kun ĝia tuta mirinda kaj abunda ĉarmo. Tiel, religio estas teksita ĉirkaŭ la nominativa kerno kaj ĉio alia (ritoj, sistemo de leĝoj, literatura enhavo, dogmoj, ktp.) estas adaptita al ĉi tiu kerno.

Verkaro

• "Naturismo kaj Religio" ("Naturalistische und religiöse Weltansicht", 1904)
• "La Filozofio de Religio de I. Kant kaj J. Fries kaj ĝia Apliko al Teologio" ("Kantisch-Fries'sche Religionsphilosophie und ihre Anwendung auf die Theologie", 1909)
• "La Sankta. Pri la Neracia en la Ideo de la Dio kaj Ĝia Rilato al la Racia" (Das Heilige. Pri la Neracia en la Ideo de la Dio kaj Ĝia Rilato al la Racia, 1917)
• Viŝnu-Nârâjano (1917)
• " Siddhanta des Râmânuja " (1917)
• "Hinduismo kaj kristanismo" ("Die Gnadenreligion Indiens und das Christentum", 1930)
• "Das Gefühl des Überweltlichen" (1931)
• "Orienta kaj okcidenta Mistikismo" ("Okcidenta-Östliche Mystik; Vergleich und Unterscheidung zur Wesensdeutung", 1932)
• "La Diaĵo kaj la Diaĵoj de la Arjoj" (1932)
• "La Regno de Dio kaj la Filo de Homo" ("Reich Gottes und Menschensohn", 1934)

Lia plej fama libro, " La Sankta ", estis tradukita en pli ol 20 lingvojn. En ĝia centro estas la Kanta koncepto pri la numina kiel io absolute alia. La libro sisteme komparas la mistikajn spertojn de la Okcidento (Majstro Eckhart, Henriko Suso, Ernst Lange (d:Q1359172), Gerhard Tersteegen) kaj la Oriento (islama, hindua, budhana).

Eksteraj ligiloj

• Otto kaj la Numinous
• Numinous Arkivigite je 2017-03-14 per la retarkivo Wayback Machine – referencoj de pluraj pensuloj ĉe Earthpages.ca
• Internacia Kongreso: Rudolf Otto – Universitato de Marburg, 2012
• Verkoj de Rudolf Otto ĉe Projekto Gutenberg