De Wikcionario, el diccionario libre
Conjugación de iocō, iocāre, iocāvī, iocātum (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) |
| Infinitivo |
iocārī |
| Participio |
iocandus, iocātus |
| Gerundio |
iocandī, iocandō, iocandum |
| Supino |
iocātum, iocātū |
| Formas personales |
| Modo indicativo |
|
ego |
tū |
is, ea, id |
nōs |
vōs |
eī, eae, ea |
| Presente |
ego iocor |
tū iocāris, iocāre |
is, ea, id iocātur |
nōs iocāmur |
vōs iocāminī |
eī, eae, ea iocantur |
| Pretérito imperfecto |
ego iocābar |
tū iocābāris, iocābāre |
is, ea, id iocābātur |
nōs iocābāmur |
vōs iocābāminī |
eī, eae, ea iocābantur |
| Futuro |
ego iocābor |
tū iocāberis, iocābere |
is, ea, id iocābitur |
nōs iocābimur |
vōs iocābiminī |
eī, eae, ea iocābuntur |
| Modo subjuntivo |
|
ut ego |
ut tū |
ut is, ut ea, ut id |
ut nōs |
ut vōs |
ut eī, ut eae, ut ea |
| Presente |
ut ego iocer |
ut tū iocēris, iocēre |
ut is, ut ea, ut id iocētur |
ut nōs iocēmur |
ut vōs iocēminī |
ut eī, ut eae, ut ea iocentur |
| Pretérito imperfecto |
ut ego iocārer |
ut tū iocārēris, iocārēre |
ut is, ut ea, ut id iocārētur |
ut nōs iocārēmur |
ut vōs iocārēminī |
ut eī, ut eae, ut ea iocārentur |
| Modo imperativo |
|
― |
(tū) |
(is, ea, id) |
― |
(vōs) |
(eī, eae, ea) |
| Presente |
― ― |
(tū) iocāre |
(is, ea, id) ― |
― ― |
(vōs) iocāminī |
(eī, eae, ea) ― |
| Futuro |
― ― |
(tū) iocātor |
(is, ea, id) iocātor |
― ― |
(vōs) ― |
(eī, eae, ea) iocantor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad |
|
