O Diadumeno é unha estatua deseñada por Policleto no século Va.C. A estatua orixinal foi realizada en metal, seguramente en bronce, mais na actualidade só se conservan copias de pedra calcaria e mármore.
Representa a un atleta grego cinguindo na súa cabeza a cinta da vitoria, de onde vén o nome διαδούμενος/ diadoumenos, «o que cingue e descingue», que deriva do termo grego διαδέω/ diadeo, «cinguidor ou ben cinguido». Aínda está espido despois da competición e eleva os brazos para atarse o diadema, unha banda en forma de cinta que identifica ao gañador e que na obra orixinal de ao redor do ano 420 a. C. estaría representada por unha cinta labrada.[1]
A figura está en pé, en contrapposto co seu peso sobre a perna dereita. O exemplar da estatua conservado no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas ten o seu xeonllo fracturado. Mostra poros polos que máis dunha vez filtrouse auga, o que fracturou a pedra calcaria, que requiriu varias reconstrucións. Ten a súa cabeza inclinada lixeiramente á dereita, contida, como aparentemente perdido na vida divina.
O Diadumeno, xunto ao Doríforo son as esculturas máis famosas de Policleto, formando tres modelos básicos para a escultura da Grecia Antiga, representando os tres a mozos idealizados dunha maneira convincentemente naturalística. A estatua ilustra os principios enunciados por Policleto no seu Canon: a altura total equivalía a sete veces a altura da cabeza, que é a lonxitude do pé apoiado.
O Diadumeno é unha obra senlleira do clasicismo xenuíno. A escultura combina equilibrio e dinamismo, grazas a unha hábil conxunción da torsión das costas e das cadeiras.
O orixinal do Diadumeno (realizado presumiblemente en bronce mediante a técnica de fundición) non se conserva e houbo de perderse en data temperá. A copia máis coñecida consérvase no Arqueolóxico de Atenas. Hai outras, coma a do
