Edificio Lloyd's

	Instancia de edificio de grande altura; edificio administrativo
	Epónimo Lloyd's of London (pt)

Edificio Lloyd's
	Cidade de Londres
	Instancia de edificio de grande altura; edificio administrativo
	Epónimo Lloyd's of London (pt)
Características
	Estilo arquitectura high-tech
	Situación patrimonial monumento clasificado como grao I ; Período: 19 de decembro de 2011 -
Implicados
	Arquitecto/a Richard Rogers; Chris Wilkinson (pt) ; Ivan Harbour; Graham Stirk (pt) ; John McAslan
	Propietario/a Ping An Insurance (en) (2013 - ); Dekabank Deutsche Girozentrale ; Commerz Real (en) (2005 - 2013)
	Ocupante Lloyd's of London (pt)
	Enxeñeiro estrutural Peter Rice (pt) ; Arup
Datas
	Fundación / creación 18 de novembro de 1986
	Inauguración 18 de novembro de 1986
1978
Historia
1978	Acontecementos importantes
1978	comezo da construción
Cifras e dimensións
	Custo 75.000.000 £
	Custo 75.000.000 £
	Altura 88 m
	Número de pisos 14
Localización
	Situado en Cidade de Londres, Londres, Inglaterra, Reino Unido
	Rúa Lime Street
	Coordenadas 51°30′47″N 0°04′57″O / 51.513055555556, -0.0825
VIAF
Fontes e ligazóns
VIAF
VIAF	169320666
Freebase	/m/02g8cq
	Páxina WEB lloyds.com
	Correo mailto:enquiries@lloyds.com
	Wikidata C:Commons

O Edificio Lloyd's de Londres é a sede do mercado de seguros Lloyd’s of London, está situado no número 1 de Lime street da City de Londres, nunha zona coñecida como Saint Mary Axe. Foi deseñado polo arquitecto británico Richard Rogers, gañador do premio Pritzker de arquitectura no 2007. Dende 2011 está incluído na lista de monumentos catalogados do Reino Unido, co máximo nivel (grao 1), sendo o edificio máis novo nesta categoría.^[1]

Deseño

O edificio foi deseñado por Richard Rogers e construído pola empresa Bovis entre os anos 1978 e 1986. Do mesmo modo que o Centro Pompidou de París (deseñado por Rogers e Renzo Piano), o Lloyd's foi un edificio innovador polo feito de proxectar os seus servizos, como escaleiras, elevadores, condutos de electricidade e sistema de subministración de auga no exterior, permitindo liberar o interior, creando un espazo totalmente diáfano. Os doce elevadores panorámicos de vidro foron os primeiros deste tipo instalados no Reino Unido.