Influente grupo comunmente clasificado como rock and roll ou heavy metal (e, a miúdo, considerado como unha referencia fundamental nos dous últimos estilos)[2], Kilmister rexeitou a última etiqueta preferindo describir o estilo de Motörhead como "rock and roll"[3]. Entre os seus temas máis coñecidos están "Ace of Spades", que se refire á vida dun xogador de cartas que prefire levar unha vida intensa a unha tranquila e aburrida, "Overkill", "Orgasmatron", "Born to Raise Hell" ou "Bite the Bullet". Motörhead foi referente do metal desde a súa aparición hai máis de 30 anos, influenciando a bandas como Metallica ou Sepultura quen declararon publicamente a súa admiración por este trío.
Durante agosto de 2005, cando celebraban os seus 30 anos de carreira artística lanzouse un documental titulado Live Fast, Die Old, o cal evidenciaba a historia desta banda, e no 2006 foi lanzado a través do selo Sanctuary Records, Kiss of Death, sucesor de Inferno (2004), o álbum que contén 12 temas inéditos e mantén a esencia da banda durante a súa traxectoria musical, conservando ata as letras entretidas coas que creceu 3 xeracións de Heavy Metal.
Logo de ser despedido de Hawkwind en 1975, supostamente por estar drogándose en exceso. Lemmy decide formar a súa propia banda á que chamou "Bastard". Doug Smith, o representante da banda advertiulle que era moi pouco probable poder conseguir un posto en Top of the Pops co nome de 'Bastard'. Entón finalmente Lemmy nun acordo coa banda decide chamala "Motörhead", inspirado no nome da última canción que escribiu para Hawkwind.O nome da canción "Motorhead" provén da xerga inglesa para denominar a un consumidor de anfetaminas.
A primeira formación da banda estaba formada por Larry Wallis (ex-Pink Fairies) coa guitarra e Lucas Fox en batería. O seu primeiro concerto foi en The Roundhouse, en Londres o 20 de xullo de 1975. O 19 de outubro, despois xa de tocar en dez concertos, seguiron como abreconcertos de Blue Öyster Cult en Hammersmith Odeon. O 7 de novembro de 1976 volven tocar en The Roundhouse pero esta vez xunto a Pink Fairies e o 24 de abril xunto a The Damned e The Adverts. Baixo o contrato ca discográfica United Artists gravaron nalgunhas sesións en Rockfield Studios en Monmouth. Durante a xira, Lucas Fox foi substituído polo batería Phil "Philthy Animal" Taylor. En 1979 cando a banda xa comezaba a notar un certo grao de éxito, a discográfica non estivo satisfeita co material gravado e só se lanzou o álbum On Parole e o sinxelo "Leaving Here"[5].
En conxunto coa banda decídese que se necesitaba dous guitarristas, polo que se recruta a "Fast" Eddie Clarke, pero Wallis retírase da banda durante as audicións, polo que a idea elimínase. O power trio composto por Lemmy, Clarke e Taylor é ata a data recordado como a formación "clásica" de Motörhead.
As reaccións iniciais do público cara á banda foron desfavorables; un exemplo diso é o premio que gañaron a "A peor banda do mundo" na revista NME[6]. En abril de 1977 Phil e Eddie logo de varias discusións, deciden dar un concerto de despedida no Marquee Club en Londres. Lemmy comunícase con Ted Carroll de Chiswick Records e pídelle se pode levar un móbil ao concerto para poder gravar o concerto para a posteridade. Carroll non leva o móbil a Marquee Club, pero apareceulles entre os bastidores despois do concerto e ofreceulles dous días en Escape Studios para gravar un single. A banda acepta pero en lugar de facer só un single, crean 11 novas pistas inconclusas. Carrol dálles uns días máis para terminar e gravar un álbum e termínase a gravación do álbum con 13 pistas. En xuño dan un concerto en Hawkwind e en xullo comezan a xira 'Beyond the Threshold of Pain'.
_-_Jessica_Branstetter_09.jpg?lang=gl)
