Jump to content

Fluxus conscientiae

E Vicipaedia
Involucrum Ulysses ab Iacobo Joyce.

Fluxus conscientiae[1] in critica litterarum est modus vel ratio narrandi qua scriptor multitudinem cogitationum sensuumque depingere conatur qui animum suum percurrunt.[2] Tali rationi saepe est forma monologi interioris(de),[3] qui nexibus caret aut interpunctione inaequabili distinguitur. Iacobus Joyce[4], T. S. Eliot[5], Gulielmus Faulkner[6], Iacobus Kerouac[7], Marcellus Proust et Virginia Woolf inter scriptores qui fluxu conscientiae usi sunt numerantur.

Notio fluxūs conscientiae ex opere The Principles of Psychology,[8] quod Gulielmus James anno 1890 edidit, originem duxit.

Notae

[recensere | fontem recensere]
  1. ↑ Haec appellatio a Vicipaediano e lingua indigena in sermonem Latinum conversa est (Italice: Flusso di coscienza). Extra Vicipaediam huius locutionis testificatio vix inveniri potest.
  2. ↑ stream of consciousness (Encyclopaedia Britannica).
  3. ↑ interior monologue (Encyclopaedia Britannica).
  4. ↑ Ulysses et Finnegans Wake.
  5. ↑ The Love Song of J. Alfred Prufrock.
  6. ↑ The Sound and the Fury.
  7. ↑ On the Road.
  8. ↑ Latine: “Principia psychologiae.”

Nexus externi

[recensere | fontem recensere]
Vicimedia Communia plura habent quae ad fluxum conscientiae spectant.
Receptum de "https://la.wikipedia.org/w/index.php?title=Fluxus_conscientiae&oldid=3995492"