Pertubuhan Kerjasama dan Pembangunan Ekonomi
Pertubuhan Kerjasama dan Pembangunan Ekonomi | |
|---|---|
 Logo
| |
 Negara anggota OECD. Biru tua menandakan 20 penandatangan asal Konvensyen OECD, manakala biru muda menandakan negara yang menyertai kemudian. | |
| Ibu pejabat | Paris, Perancis |
| Bahasa rasmi | Inggeris dan Perancis |
| Jenis | Pertubuhan antara kerajaan |
| Negara anggota | 38 |
| Pemimpin | |
• Setiausaha Agung | Mathias Cormann |
| Penubuhan | |
• OEEC ditubuhkan | 16 April 1948 |
• Konvensyen OECD ditandatangani | 14 Disember 1960 |
• OECD ditubuhkan | 30 September 1961 |
Laman sesawang rasmi oecd | |
Pertubuhan Kerjasama dan Pembangunan Ekonomi (bahasa Inggeris: Organisation for Economic Co-operation and Development, disingkatkan sebagai OECD; Perancis: Organisation de coopération et de développement économiques, disingkatkan sebagai OCDE) ialah sebuah pertubuhan antara kerajaan yang beribu pejabat di Paris, Perancis. Setakat Ogos 2026, OECD mempunyai 38 negara anggota di Eropah, benua Amerika dan rantau Asia Pasifik.[1] Menurut konvensyen penubuhannya, OECD bertujuan menggalakkan pertumbuhan ekonomi dan guna tenaga yang mampan serta peningkatan taraf hidup, menyumbang kepada perkembangan ekonomi di negara anggota dan bukan anggota, serta menyokong peluasan perdagangan dunia secara pelbagai hala dan tanpa diskriminasi.[2]
OECD berfungsi sebagai forum bagi kerajaan untuk membandingkan pengalaman dasar, menghasilkan dan menilai data, menjalankan semakan rakan sebaya, serta merangka piawaian dan instrumen undang-undang antarabangsa. Bidang kerjanya merangkumi dasar ekonomi, perdagangan, percukaian, pasaran buruh, pendidikan, alam sekitar, teknologi, tadbir urus dan kerjasama pembangunan. Lebih daripada 300 badan substantif menyokong kerja ini, manakala Sekretariat OECD mempunyai lebih daripada 3,500 kakitangan.[3] Antara hasil kerja dan programnya yang terkenal ialah OECD Economic Surveys, Program Penilaian Pelajar Antarabangsa (PISA), statistik bantuan pembangunan dan lebih daripada 500 instrumen undang-undang yang digubal sejak 1961.[4]
OECD berkembang daripada Pertubuhan Kerjasama Ekonomi Eropah (OEEC), yang ditubuhkan pada 1948 bagi membantu menyelaras bantuan Rancangan Marshall untuk membina semula Eropah selepas Perang Dunia Kedua. Konvensyen yang menggantikan OEEC dengan OECD ditandatangani pada 14 Disember 1960 dan mula berkuat kuasa pada 30 September 1961.[5] Pertubuhan itu diketuai oleh Mathias Cormann sejak Jun 2021; penggal keduanya, yang juga merupakan penggal terakhir, bermula pada 1 Jun 2026.[6] Setakat Ogos 2026, lapan negara sedang melalui proses penyertaan rasmi.[7]
Sejarah
[sunting | sunting sumber]OEEC dan Rancangan Marshall
[sunting | sunting sumber]
Selepas Perang Dunia Kedua, negara-negara Eropah Barat menubuhkan Pertubuhan Kerjasama Ekonomi Eropah (OEEC) bagi menyelaraskan kerjasama ekonomi yang berkaitan dengan bantuan Amerika Syarikat melalui Rancangan Marshall. OEEC ditubuhkan pada 16 April 1948 dan pada peringkat awal menghimpunkan 18 negara Eropah Barat. Selain menyelaraskan penggunaan bantuan pemulihan, pertubuhan itu menyediakan rangka kerja bagi kerjasama ekonomi dan pengurangan sekatan perdagangan antara negara pesertanya.[8]
Apabila proses pembinaan semula pascaperang semakin maju, negara-negara peserta mula mempertimbangkan sebuah pertubuhan dengan skop geografi dan dasar yang lebih luas. Konvensyen Pertubuhan Kerjasama dan Pembangunan Ekonomi ditandatangani di Château de la Muette, Paris, pada 14 Disember 1960. Dua puluh kerajaan menjadi penandatangan asal, termasuk Kanada dan Amerika Syarikat, sekali gus memperluas rangka kerjasama melangkaui Eropah. Konvensyen itu mula berkuat kuasa pada 30 September 1961 dan OECD menggantikan OEEC.[8][5]
Penubuhan dan peluasan OECD
[sunting | sunting sumber]Dua puluh penandatangan asal Konvensyen ialah Austria, Belgium, Kanada, Denmark, Perancis, Jerman, Yunani, Iceland, Ireland, Itali, Luxembourg, Belanda, Norway, Portugal, Sepanyol, Sweden, Switzerland, Turki, United Kingdom dan Amerika Syarikat. Walaupun Konvensyen mula berkuat kuasa secara umum pada 30 September 1961, tarikh Konvensyen itu berkuat kuasa bagi Belanda, Luxembourg dan Itali adalah lebih lewat kerana proses ratifikasi masing-masing.[5]
Keanggotaan OECD kemudiannya berkembang secara berperingkat. Jepun menyertai pada 1964, diikuti Finland pada 1969, Australia pada 1971 dan New Zealand pada 1973. Mexico, Republik Czech, Hungary, Poland dan Korea Selatan menyertai pada 1990-an, manakala Slovakia menjadi anggota pada 2000. Chile, Slovenia, Israel dan Estonia menyertai pada 2010. Latvia menjadi anggota pada 2016, Lithuania pada 2018, Colombia pada 2020 dan Costa Rica pada 2021, menjadikan jumlah anggotanya 38 negara.[5]
Perluasan ini mengubah OECD daripada sebuah institusi yang berakar pada kerjasama ekonomi pascaperang Eropah kepada forum dasar dengan keanggotaan dari Eropah, benua Amerika dan rantau Asia Pasifik. OECD turut mengembangkan hubungan dengan negara bukan anggota melalui perkongsian, program serantau dan proses penyertaan rasmi.[1]
Matlamat dan cara kerja
[sunting | sunting sumber]Perkara 1 Konvensyen OECD menetapkan tiga matlamat utama. Pertama, pertubuhan itu berusaha mencapai pertumbuhan ekonomi dan guna tenaga yang mampan serta meningkatkan taraf hidup di negara anggota sambil mengekalkan kestabilan kewangan. Kedua, OECD bertujuan menyumbang kepada perkembangan ekonomi yang kukuh di negara anggota dan bukan anggota yang sedang melalui proses pembangunan ekonomi. Ketiga, pertubuhan itu berusaha menyumbang kepada peluasan perdagangan dunia secara pelbagai hala dan tanpa diskriminasi selaras dengan kewajipan antarabangsa.[2]
Bagi mencapai matlamat tersebut, negara anggota bersetuju untuk saling berkongsi maklumat, mengadakan perundingan secara berterusan, menjalankan kajian dan projek yang dipersetujui, serta bekerjasama dan menyelaraskan dasar apabila sesuai. OECD menghasilkan penyelidikan, data perbandingan dan tinjauan negara bagi membantu kerajaan menilai hasil dasar serta membandingkan pengalaman antara negara.[2][4]
Konvensyen membenarkan OECD membuat keputusan dan syor serta memeterai perjanjian dengan negara anggota, negara bukan anggota dan pertubuhan antarabangsa. Keputusan boleh mempunyai kesan mengikat terhadap anggota dalam keadaan yang diperuntukkan, manakala syor dan perisytiharan umumnya tidak mengikat. Sejak penubuhannya pada 1961, lebih daripada 500 instrumen undang-undang substantif telah digubal dalam kerangka OECD dalam bidang seperti perlindungan pengguna, ujian bahan kimia, amalan perniagaan yang bertanggungjawab dan perlindungan alam sekitar.[2][4]
Struktur dan pentadbiran
[sunting | sunting sumber]Majlis, badan substantif dan Sekretariat
[sunting | sunting sumber]Majlis OECD ialah badan pembuat keputusan tertinggi pertubuhan itu. Setiap negara anggota mempunyai seorang wakil dalam Majlis, dan Kesatuan Eropah turut mengambil bahagian dalam kerjanya. Majlis dipengerusikan oleh Setiausaha Agung dan menentukan hala tuju strategik pertubuhan. Majlis turut bersidang setiap tahun pada peringkat menteri melalui Mesyuarat Majlis Peringkat Menteri.[3][1]
Menurut Konvensyen, setiap negara anggota mempunyai satu undi. Keputusan pada asasnya dibuat melalui persetujuan bersama semua anggota melainkan Majlis memutuskan sebaliknya secara sebulat suara bagi kes tertentu. Negara anggota yang berkecuali tidak menghalang keputusan daripada terpakai kepada anggota lain yang menerimanya.[2]
Di bawah Majlis terdapat lebih daripada 300 badan substantif, termasuk jawatankuasa dan kumpulan kerja yang menangani bidang dasar tertentu. Badan-badan ini menghimpunkan pegawai kerajaan dan pakar serta, dalam keadaan tertentu, turut melibatkan wakil akademia, perniagaan dan masyarakat sivil. Tugasnya termasuk menilai data dan dasar, menggubal piawaian serta menjalankan semakan terhadap pelaksanaan dasar.[3]
Sekretariat OECD, yang diketuai oleh Setiausaha Agung, mempunyai lebih daripada 3,500 kakitangan dalam pelbagai direktorat. Kakitangannya termasuk ahli ekonomi, pakar undang-undang, saintis, penganalisis dasar, pakar digital dan ahli statistik. Sekretariat menyediakan penyelidikan, analisis dan sokongan kepada Majlis serta badan-badan OECD.[3]
Ibu pejabat utama dan pusat persidangan OECD terletak di La Muette, Paris, manakala pertubuhan itu turut mempunyai sebuah lagi premis di Boulogne-Billancourt.[9] Bahasa Inggeris dan Perancis ialah dua bahasa rasmi OECD; instrumen undang-undang pertubuhan diterbitkan dalam teks rasmi dalam kedua-dua bahasa tersebut.[10]
Setiausaha Agung
[sunting | sunting sumber]Setiausaha Agung dilantik oleh Majlis bagi tempoh lima tahun dan bertanggungjawab kepada Majlis terhadap pentadbiran pertubuhan serta pelaksanaan kerjanya. Setiausaha Agung juga mempengerusikan Majlis dan mengetuai Sekretariat.[2]
OECD telah mempunyai enam orang Setiausaha Agung sejak 1961.[11]
| Setiausaha Agung | Negara | Tempoh jawatan | Catatan |
|---|---|---|---|
| Thorkil Kristensen |  Denmark | September 1961 hingga September 1969 | Setiausaha Agung pertama OECD |
| Emile van Lennep |  Belanda | Oktober 1969 hingga September 1984 | |
| Jean-Claude Paye |  Perancis | Oktober 1984 hingga Mei 1996 | |
| Donald J. Johnston |  Kanada | Jun 1996 hingga Jun 2006 | |
| Ángel Gurría |  Mexico | Jun 2006 hingga Mei 2021 | |
| Mathias Cormann |  Australia | Jun 2021 hingga kini | Penggal kedua dan terakhir bermula pada 1 Jun 2026 |
Majlis OECD memutuskan pada Julai 2025 untuk memperbaharui mandat Cormann berdasarkan konsensus bagi penggal kedua dan terakhir selama lima tahun bermula pada 1 Jun 2026.[6]
Pembiayaan
[sunting | sunting sumber]OECD dibiayai terutamanya melalui sumbangan negara anggotanya. Semua anggota menyumbang kepada Belanjawan Bahagian I, dengan sumbangan terdiri daripada bahagian yang dikongsi sama rata antara anggota dan bahagian yang berkadar dengan saiz relatif ekonomi masing-masing. Belanjawan Bahagian II pula membiayai program yang hanya disertai oleh sebahagian anggota dan menggunakan skala sumbangan atau aturan pembiayaan yang dipersetujui oleh negara peserta.[12]
Bagi 2025, Belanjawan Bahagian I berjumlah €235 juta dan belanjawan gabungan Bahagian II berjumlah €126.1 juta, menjadikan jumlah kedua-duanya €361.1 juta.[12] Negara anggota menentukan saiz belanjawan dan program kerja pertubuhan bagi tempoh dua tahun; OECD turut menerima sumbangan sukarela untuk membiayai hasil kerja tertentu dalam program kerjanya.[13]
Keanggotaan dan hubungan luar
[sunting | sunting sumber]Negara anggota
[sunting | sunting sumber]OECD mempunyai 38 negara anggota. Jadual berikut menggunakan tarikh rasmi OECD tentang tarikh Konvensyen mula berkuat kuasa bagi setiap negara. Status "penandatangan asal" merujuk kepada 20 kerajaan yang menandatangani Konvensyen pada 14 Disember 1960, walaupun ratifikasi beberapa negara hanya berkuat kuasa selepas 30 September 1961.[5][2]
| Negara | Tarikh Konvensyen berkuat kuasa | Status |
|---|---|---|
 Amerika Syarikat |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
| Australia |
7 Jun 1971 | Menyertai kemudian |
 Austria |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Belgium |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
| Belanda |
13 November 1961 | Penandatangan asal |
 Chile |
7 Mei 2010 | Menyertai kemudian |
 Colombia |
28 April 2020 | Menyertai kemudian |
 Costa Rica |
25 Mei 2021 | Menyertai kemudian |
| Denmark |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Estonia |
9 Disember 2010 | Menyertai kemudian |
 Finland |
28 Januari 1969 | Menyertai kemudian |
 Hungary |
7 Mei 1996 | Menyertai kemudian |
 Iceland |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Ireland |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Israel |
7 September 2010 | Menyertai kemudian |
 Itali |
29 Mac 1962 | Penandatangan asal |
 Jepun |
28 April 1964 | Menyertai kemudian |
 Jerman |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
| Kanada |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Korea Selatan |
12 Disember 1996 | Menyertai kemudian |
 Latvia |
1 Julai 2016 | Menyertai kemudian |
 Lithuania |
5 Julai 2018 | Menyertai kemudian |
 Luxembourg |
7 Disember 1961 | Penandatangan asal |
| Mexico |
18 Mei 1994 | Menyertai kemudian |
 New Zealand |
29 Mei 1973 | Menyertai kemudian |
 Norway |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
| Perancis |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Poland |
22 November 1996 | Menyertai kemudian |
 Portugal |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Republik Czech |
21 Disember 1995 | Menyertai kemudian |
 Sepanyol |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Slovakia |
14 Disember 2000 | Menyertai kemudian |
 Slovenia |
21 Julai 2010 | Menyertai kemudian |
 Sweden |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Switzerland |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Turki |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 United Kingdom |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
 Yunani |
30 September 1961 | Penandatangan asal |
Kesatuan Eropah dan negara rakan kongsi
[sunting | sunting sumber]Kesatuan Eropah mengambil bahagian dalam kegiatan OECD berdasarkan Protokol Tambahan No. 1 kepada Konvensyen OECD dan mempunyai wakil dalam Majlis, tetapi tidak dikira sebagai salah satu daripada 38 negara anggota.[5][1]
OECD turut membenarkan negara bukan anggota mengambil bahagian dalam badan-badannya pada tahap yang berbeza. Dalam kerangka perkongsian OECD, sesebuah negara atau ekonomi boleh menjadi tetamu dalam mesyuarat tertentu, peserta dalam badan tertentu, atau sekutu yang mengambil bahagian dengan hak dan tanggungjawab yang lebih luas dalam badan berkenaan. Status tersebut tidak sama dengan keanggotaan OECD.[14]
OECD menetapkan Brazil, China, India, Indonesia dan Afrika Selatan sebagai "Rakan Utama" yang mengambil bahagian dalam perbincangan dasar dan tinjauan tertentu serta diliputi dalam pangkalan data statistik pertubuhan. Brazil dan Indonesia pada masa yang sama sedang melalui proses penyertaan rasmi ke OECD.[1]
Proses penyertaan
[sunting | sunting sumber]Penyertaan ke OECD bukan proses automatik. Selepas sesebuah negara menyatakan minat, Majlis menentukan secara konsensus sama ada akan membuka perbincangan penyertaan. Majlis kemudian menerima pakai pelan hala tuju yang menetapkan syarat dan proses penilaian. Negara calon menyediakan memorandum awal tentang keselarasan undang-undang, dasar dan amalannya dengan instrumen OECD sebelum menjalani semakan mendalam oleh sehingga 25 jawatankuasa teknikal. Proses dialog teknikal ini lazimnya mengambil masa beberapa tahun.[7]
Selepas jawatankuasa yang berkaitan mengemukakan pendapat rasmi, Majlis membuat keputusan secara sebulat suara sama ada akan menjemput negara calon menjadi anggota. Jika dipersetujui, perjanjian penyertaan ditandatangani. Negara berkenaan menjadi anggota selepas menyelesaikan prosedur domestiknya dan mendepositkan surat cara penyertaan kepada Konvensyen OECD.[7]
Setakat Ogos 2026, proses penyertaan sedang berlangsung bagi lapan negara berikut:[7]
| Negara | Tarikh perbincangan dibuka | Pelan hala tuju diterima pakai |
|---|---|---|
 Argentina |
25 Januari 2022 | 26 Mac 2024 |
 Brazil |
25 Januari 2022 | 10 Jun 2022 |
 Bulgaria |
25 Januari 2022 | 10 Jun 2022 |
 Croatia |
25 Januari 2022 | 10 Jun 2022 |
 Indonesia |
20 Februari 2024 | 29 Mac 2024 |
 Peru |
25 Januari 2022 | 10 Jun 2022 |
 Romania |
25 Januari 2022 | 10 Jun 2022 |
 Thailand |
17 Jun 2024 | 10 Julai 2024 |
Bidang kerja
[sunting | sunting sumber]Bidang kerja OECD merangkumi dasar makroekonomi dan struktur, cukai, perdagangan dan pertanian, pasaran buruh dan dasar sosial, pendidikan, alam sekitar, tadbir urus awam, kewangan dan perusahaan, sains dan teknologi, pembangunan wilayah serta kerjasama pembangunan. Analisis dilaksanakan oleh direktorat dalam Sekretariat bersama jawatankuasa yang menghimpunkan pakar daripada negara anggota dan rakan kongsi.[3]
Analisis ekonomi dan semakan rakan sebaya
[sunting | sunting sumber]Salah satu fungsi utama OECD ialah pengumpulan data perbandingan dan penilaian dasar negara. Jawatankuasa Kajian Ekonomi dan Pembangunan OECD menjalankan semakan rakan sebaya terhadap ekonomi negara dan ekonomi rakan kongsi. Setiap ekonomi lazimnya dikaji kira-kira setiap dua tahun, dengan analisis terhadap perkembangan ekonomi dan cabaran dasar struktur. Hasilnya diterbitkan sebagai siri OECD Economic Surveys, manakala syor dasar dipersetujui melalui proses semakan rakan sebaya.[15]
Pendekatan semakan rakan sebaya turut digunakan dalam bidang lain. Negara atau pihak yang dikaji membentangkan maklumat tentang dasar dan pelaksanaannya. Negara anggota lain kemudian menilai pencapaian serta kekurangan, dan hasil proses ini biasanya merangkumi penemuan serta syor pembaikan. Melalui pendekatan ini, sebahagian pengaruh OECD bergantung pada perbandingan prestasi, pembelajaran antara negara dan tekanan rakan sebaya, bukannya semata-mata pada kewajipan undang-undang.[4]
Pendidikan
[sunting | sunting sumber]Dalam bidang pendidikan, OECD mengendalikan Program Penilaian Pelajar Antarabangsa (PISA). PISA menilai keupayaan pelajar berusia 15 tahun untuk menggunakan pengetahuan dan kemahiran membaca, matematik dan sains bagi menyelesaikan masalah dalam kehidupan sebenar. Kajian itu melibatkan negara anggota serta banyak negara dan ekonomi bukan anggota dan merupakan salah satu kajian perbandingan antarabangsa utama dalam bidang pendidikan.[16]
Selain menghasilkan keputusan prestasi pelajar, PISA menyediakan data latar mengenai sistem pendidikan, persekitaran pembelajaran dan faktor yang berkaitan dengan pencapaian. Data ini digunakan bagi perbandingan antara sistem pendidikan dan penyelidikan dasar, tetapi OECD tidak menetapkan kurikulum kebangsaan bagi negara peserta.[16]
Piawaian dan instrumen undang-undang
[sunting | sunting sumber]OECD menggubal pelbagai jenis piawaian antarabangsa. Instrumen tersebut merangkumi keputusan dan perjanjian antarabangsa yang boleh mempunyai kesan mengikat, serta syor dan perisytiharan yang tidak mengikat. Antara contohnya ialah Konvensyen OECD mengenai Pembanterasan Rasuah Pegawai Awam Asing pada 1997 dan Syor OECD mengenai Kecerdasan Buatan pada 2019.[4]
Lebih daripada 500 instrumen undang-undang substantif telah digubal dalam kerangka OECD sejak 1961. Bidangnya merangkumi antara lain amalan perniagaan yang bertanggungjawab, perlindungan pengguna, percukaian, alam sekitar dan kaedah ujian keselamatan. Instrumen tersebut berbeza dari segi status undang-undang, keanggotaan dan mekanisme pemantauan. Oleh itu, istilah "piawaian OECD" tidak semestinya merujuk kepada kewajipan undang-undang yang mengikat.[4]
Kerjasama pembangunan
[sunting | sunting sumber]Jawatankuasa Bantuan Pembangunan (DAC) OECD merupakan forum utama OECD bagi dasar kerjasama pembangunan. Antara matlamatnya ialah menggalakkan pembangunan mampan, mengurangkan kemiskinan dan meningkatkan taraf hidup di negara membangun. DAC menetapkan dan mengemas kini piawaian dalam bidang kerjasama pembangunan serta menjalankan semakan rakan sebaya terhadap anggotanya.[17]
DAC mula mentakrifkan bantuan pembangunan rasmi (ODA) pada 1969. OECD mengumpul, mengesahkan dan menerbitkan data ODA yang digunakan secara meluas untuk mengukur aliran bantuan rasmi kepada negara membangun.[17][18]
Pengaruh dan batasan
[sunting | sunting sumber]Sebahagian besar pengaruh OECD dalam tadbir urus antarabangsa terhasil daripada penyediaan data, pengetahuan dasar, penanda aras dan piawaian yang membolehkan kerajaan membandingkan prestasi serta pengalaman. Ahli sains politik Rianne Mahon dan Stephen McBride menghuraikan OECD sebagai salah satu wadah penting bagi pembinaan, pemiawaian dan penyebaran idea dasar merentas negara. Pada masa yang sama, mereka menegaskan bahawa proses penghasilan pengetahuan serta usaha merumus nasihat dasar untuk kegunaan global boleh dipertikaikan dan bukannya bersifat neutral sepenuhnya.[19]
Semakan rakan sebaya pula bergantung pada keupayaan proses perbandingan, ketelusan, pembelajaran dan tekanan antara kerajaan untuk mendorong perubahan. Kajian Hortense Jongen pada 2021 terhadap Kumpulan Kerja OECD mengenai Rasuah mendapati bahawa peserta menganggap proses semakan tersebut berkesan dalam meningkatkan ketelusan, mewujudkan tekanan dan menggalakkan pembelajaran. Walau bagaimanapun, kajian itu mendapati bahawa keupayaannya untuk menghasilkan pematuhan dan pembaharuan sebenar lebih terhad serta banyak bergantung pada kemahuan politik negara yang terlibat.[20] Penemuan tersebut berkaitan secara khusus dengan mekanisme antirasuah yang dikaji dan tidak semestinya terpakai tanpa pengecualian kepada semua bidang kerja OECD.
Rujukan
[sunting | sunting sumber]- 1 2 3 4 5 "Members and partners". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 3 4 5 6 7 "Convention on the Organisation for Economic Co-operation and Development". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 3 4 5 "Organisational structure". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 3 4 5 6 "How we work". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 3 4 5 6 "OECD Legal Framework". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 "OECD Council extends the mandate of Secretary-General Mathias Cormann to 2031". OECD (dalam bahasa Inggeris). 25 Julai 2025. Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 3 4 "Accession to the OECD". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 "The Organisation for European Economic Co-operation (OEEC)". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- ↑ "Locations". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- ↑ "Terms & Conditions". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- ↑ "List of OECD Secretaries-General and Deputies since 1961". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 "Member countries' budget contributions". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- ↑ "Budget". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- ↑ "Partnerships in OECD Bodies". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- ↑ "Economics Department". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 "PISA: Programme for International Student Assessment". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- 1 2 "Development Assistance Committee". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- ↑ "Official development assistance – definition and coverage". OECD (dalam bahasa Inggeris). Dicapai pada 19 Ogos 2026.
- ↑ Mahon, Rianne; McBride, Stephen (2009). "Standardizing and disseminating knowledge: the role of the OECD in global governance". European Political Science Review (dalam bahasa Inggeris). 1 (1): 83–101. doi:10.1017/S1755773909000058.
- ↑ Jongen, Hortense (2021). "Peer review and compliance with international anti-corruption norms: Insights from the OECD Working Group on Bribery". Review of International Studies (dalam bahasa Inggeris). 47 (3): 331–352. doi:10.1017/S0260210521000097.
