Claude Bernard
| Claude Bernard | ||
|---|---|---|
 | ||
Claude Bernard | ||
| Persoonlijke gegevens | ||
| Volledige naam | Claude Bernard | |
| Geboortedatum | 12 juli 1813 | |
| Geboorteplaats | Saint-Julien (Rhône) | |
| Overlijdensdatum | 10 februari 1878 | |
| Overlijdensplaats | Parijs | |
| Handtekening |  | |
| Academische achtergrond | ||
| Alma mater | Paris Medical Faculty (doctoraat), Wetenschapsfaculteit van de Universiteit van Parijs (doctoraat – 1853) | |
| Wetenschappelijk werk | ||
| Vakgebied | Dierfysiologie | |
| Erkenning en lidmaatschap | ||
| Ambt | senator in het Tweede Franse Keizerrijk (6 mei 1869 – 4 september 1870),[1] voorzitter (Association française pour l'avancement des sciences), lid van de Académie française (7 mei 1868 – 10 februari 1878), president van de Franse Academie van Wetenschappen (1 januari 1869 – 31 december 1869),[2] voorzitter (Society of Biology – 1868 – 1878)[3] | |
| Lid van | Royal Society, Société Philomathique de Paris, Académie française (7 mei 1868), Koninklijke Zweedse Academie van Wetenschappen, Academie des sciences, Russische Academie van Wetenschappen, Hongaarse Academie van Wetenschappen, Kongelige Danske Videnskabernes Selskab, Académie Nationale de Médecine, Russische Academie van Wetenschappen, Pruisische Academie van Wetenschappen, Beierse Academie van Wetenschappen en Geesteswetenschappen | |
 | ||
Claude Bernard (Saint-Julien, 12 juli 1813 – Parijs, 10 februari 1878) was een Franse fysioloog, die belangrijke feiten vaststelde betreffende de functies van het menselijk lichaam, zoals de centrale regeling van het stofwisselingsproces vanuit het autonome zenuwstelsel, en de suikervorming in de lever.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Bernard werd geboren in de buurt van Saint-Julien, departement Rhône, als zoon van Pierre François Bernard (wijnboer en af en toe onderwijzer) en Jeanne Saulnier. Bernard ging naar een jezuïetenschool in Villefranche-sur-Saône en daarna naar het Collège de Thoissey. Toen hij achttien was werd hij leerling-apotheker omdat zijn ouders zijn studie niet meer konden betalen.
Nadat Bernard zijn baccalaureaat behaalde meldde hij zich aan bij de universiteit van Parijs voor de studie geneeskunde. Hij studeerde in 1843 af, maar heeft nooit een praktijk als arts gehad.
Fysiologie
[bewerken | brontekst bewerken]Hij werd assistent bij de fysioloog en neuroloog François Magendie (1773-1855), werd een specialist in het ontleden en onderzocht het spijsverteringsproces en de werking van het zenuwstelsel. In 1848 toonde hij het belang aan van de alvleesklier en de dunne darm voor de spijsvertering.
Ook wat het zenuwstelsel betreft deed Bernard belangrijke ontdekkingen, waaronder een beschrijving van de gehoorzenuw.
In 1867 ontving hij het Legioen van Eer en in 1869 werd hij toegelaten tot de Académie Française. In 1876 kreeg hij de Copley Medal.
Toen hij stierf kreeg hij als eerste Franse wetenschapper een staatsbegrafenis. Hij ligt begraven op Père-Lachaise.
Bibliografie
[bewerken | brontekst bewerken]- 1855, Lecons de physiologie expérimentale appliquée à la medicine (twee delen - 1855 & 1856)
- 1965, Introduction à l'étude de la medicine experimentale (1865)
Literatuur
[bewerken | brontekst bewerken]- Amin MAALOUF, Un fauteuil sur la Seine, Parijs, Grasset, 2016.
Externe link
[bewerken | brontekst bewerken]- Claude Bernard bij het project Gutenberg.
- ↑ senat.fr; senat.fr-identificatiecode: senateur-2nd-empire/bernard_claude0084e2; geraadpleegd op: 29 juli 2025.
- ↑ https://www.academie-sciences.fr/archivage_site/academie/membre/liste_president.htm; Academie des sciences; geraadpleegd op: 28 mei 2022.
- ↑ https://societedebiologie.sorbonne-universite.fr/index.php/presentation; geraadpleegd op: 12 mei 2026.
