Kees van der Hoef
Cornelis (Kees) van der Hoef (Groningen, 3 januari 1935 – Groningen, 7 maart 2018) was een Nederlands schrijver, dichter, recensent, bloemlezer en zanger.[1]
Loopbaan
[bewerken | brontekst bewerken]Hij was zoon van Grietje Borg (1908-1985) en Antoon van der Hoef (1899-1946). Vader was amanuensis, maar werd vooral bekend vanaf 1940 als uitbater van café-restaurant Chez Antoine, dat een centrum werd voor schrijvende en beeldende kunstenaars. Vader werd op literair ook enigszins bekend als schrijver van dichtbundel Mijn Kamp, Gedichten uit concentratiekamp Amersfoort (1946). Kees zou het in 1979 laten herdrukken.[2]
Kees van der Hoef was al vroeg halfwees; zijn vader overleed in 1946. Zijn moeder hertrouwde en dat was niet naar zijn zin. Hij ging al jong uit huis en rondde (mede daardoor) zijn uitgebreid lager onderwijs niet af. Het werd ongeschoold werk, waarmee hij zich in leven hield.[3] Dat mondde uit in rock-'n-roll-muzikant in bandjes als Big Hill and The Rock Bombers en de Jan Hekert Experience. Via het tekstschrijven begon hij met het schrijven van zowel Nederlands- als Groningstalige poëzie. De literaire wereld had hij leren kennen in het artiestencafé van zijn vader, Chez Antoine aan de Turfsingel (nr 6).
Vanwege zijn kennis op het gebied van muziek werd hij muziek- en filmrecensent voor onder andere het Nieuwsblad van het Noorden. Hij stelde enkele bloemlezingen samen van met name Groninger dichters. Kees van der Hoef was bovendien meerdere jaren lid van de Groninger Dichtclub.
Toen in 1999 het Nieuwsblad een verkiezing uitschreef voor de Stadjer van de Eeuw, kwam Van der Hoef als negende en als hoogste nog levende Groninger uit de bus.
Kees van der Hoef-prijs
[bewerken | brontekst bewerken]Op zijn 73e verjaardag ontving Van der Hoef in 2008 de eerste Kees van der Hoef-prijs uit handen van de wethouder van cultuur Jaap Dijkstra. Hij ontving de prijs, die bestaat uit 250 euro plus een pond gerookte paling, voor 'zijn verdiensten voor de literatuur in Groningen, voor zijn rol als aanjager van nieuw talent en z'n complete oeuvre'. De prijs zou vanaf dan jaarlijks worden uitgereikt. Hij overleed in 2018 en stelde zijn lichaam ter beschikking aan de wetenschap. Zijn Berichten van overlijd vermeldden geen partner, maar wel kinderen en kleinkinderen. De kaart begint met "De dichter is verslagen".[4]
Film
[bewerken | brontekst bewerken]Op zijn tachtigste verjaardag werd door Buddy Hermans de een uur durende documentaire Kees gepresenteerd.[5]
Werk
[bewerken | brontekst bewerken]- Javaanse Jongens en nog meer leed
- Groot Groninger Gedenkboek der Jaren 60
- Dodentoavel, opgenomen in het tijdschrift Krödde
- De omgevallen boekenkast en andere poëzie[6]
- Oh, moeder, wat was ik vroeger gelukkig
- Gouden jaren van de rock (1971-1973)
- Terugblik op Groningen (1974)
- Verdwenen plekjes
- En van je hela hola (1976)
- Groningen Pretstad, ± 1980
- In 1979 verzorgde Kees van der Hoef, die ook uitgever was, de tweede uitgave van de dichtbundel Mijn Kamp. Gedichten uit het concentratiekamp Amersfoort (1e druk 1945), waarin zijn vader Anton van der Hoef zijn oorlogservaringen beschreef.
Bronnen
- Poparchief Groningen
- epibreren.com
- webloug.nl
- Dagblad van het Noorden, Kees van der Hoef tachtig
Noten
- ↑ Kees van der Hoef, Poparchief Groningen.
- ↑ Nederlandse Poëzie Encyclopedie (geraadpleegd 31 mei 2026)
- ↑ Nederlandse Poëzie Encyclopedie (geraadpleegd 31 mei 2026)
- ↑ [ https://mensenlinq.nl/overlijdensberichten/kees-van-der-hoef-604512 Kees van der Hoef op Mensenlinq (geraadpleegd 31 mei 2026)]
- ↑ Kees, de film. Gearchiveerd op 13 september 2016.
- ↑ webloug.nl
Cornelis
Hij was zoon van Anton van der Hoef en diens tweede vrouw Grietje Borg.