Przejdź do zawartości

Diplacus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Diplacus
Ilustracja
Diplacus rupicola
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

astropodobne

Rząd

jasnotowce

Rodzina

Phrymaceae

Rodzaj

Diplacus

Nazwa systematyczna
Diplacus Nuttall
Ann. Nat. Hist. 1: 137 (1838)[3]
Typ nomenklatoryczny

D. glutinosus (Wendland) Nuttall[4]

Diplacus bigelovii

Diplacusrodzaj roślin z rodziny Phrymaceae. Należy do niego 49 gatunków[3]. Zasięg rodzaju obejmuje zachodnią część Ameryki Północnej od stanów Waszyngton i Montana na północy po północno-zachodni Meksyk na południu[3] (w Meksyku na Półwyspie Kalifornijskim i przyległych wyspach rośnie tylko D. stellatus)[5]. Rośliny tu zaliczane były włączane do rodzaju kroplik Mimulus w jego tradycyjnym, szerokim ujęciu[5]. Takson wyodrębniony został na podstawie molekularnych analiz filogenetycznych, wyróżnia go położenie ścienne zalążków, ale też z cech morfologicznych: krótkoszypułkowe kwiaty (szypułki są krótsze od kielicha), zwykle podwinięte na brzegach i ogruczolone liście, obecność pęczków małych liści w węzłach i drobno ogruczolona szyjka słupka[5].

Morfologia

[edytuj | edytuj kod]
Diplacus aurantiacus
Pokrój
Rośliny z sekcji typowej Diplacus to głównie krzewy i półkrzewy, w pozostałych sekcjach dominują byliny, ale należą tu też rośliny roczne[5]. D. nanus to drobna roślina rozwijająca poza liścieniami tylko dwa liście i kwiat[6]. Łodygi są wzniesione, obłe, rzadko nieco czterościenne, nagie do w różnym stopniu owłosionych i ogruczolonych[5].
Liście
Odziomkowe i łodygowe, przy czym te pierwsze zamierają przed kwitnieniem. Osadzone na ogonkach lub siedzące, blaszka ząbkowana do całobrzegiej, płaska lub podwinięta na brzegu[5].
Kwiaty
Wyrastają w kątach liści pojedynczo lub w liczbie dwóch, rzadko trzech lub czterech. Szypułka całkiem zredukowana lub obecna, ale krótsza od kielicha, rzadko podobnej długości. Działki w liczbie 5, zrośnięte w rurkę, na końcu z trójkątnymi łatkami, czasem zredukowanymi. Rurka kielicha zwykle kanciasta, czasem oskrzydlona wzdłuż nerwów. Korona kwiatu więdnie, ale zachowuje się po kwitnieniu, rzadziej odpada. Może mieć barwę: niebieską, fioletową, różową, czerwoną, pomarańczową lub żółtą, rzadko bywa biała, a u niektórych gatunków wielokolorowa. Dolna warga z trzema łatkami, a górna z dwoma. Pręciki są cztery, dwa z nich dłuższe, z nitkami nagimi lub owłosionymi. Zalążnia górna, z dwóch zrośniętych owocolistków, dwukomorowa. Znamię dwudzielne[5].
Owoce
Jajowate, czasem asymetryczne lub silnie zwężone albo bocznie spłaszczone torebki. Zawierają wiele (od 100 do 2 tysięcy), drobnych, spłaszczonych nasion[5].

Systematyka

[edytuj | edytuj kod]
Diplacus parryi

Rodzaj z rodziny Phrymaceae. Najbliżsi krewni to rodzaje Mimetanthe i Hemichaena[5]. Rodzaj dzielony jest na 6 sekcji potwierdzonych analizami molekularnymi i morfologicznymi: sect. Eunanus (Bentham) G.L. Nesom & N.S. Fraga, sect. Pseudoenoe (A.L. Grant) G.L. Nesom & N.S. Fraga, sect. Cleisanthus (J.T. Howell) G.L. Nesom & N.S. Fraga, sect. Oenoe (A. Gray) G.L. Nesom & N.S. Fraga i sect. Diplacus[5].

Wykaz gatunków[3]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2025-07-07] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2025-07-07] (ang.).
  3. 1 2 3 4 Diplacus Nuttall, [w:] Plants of the World online [online], Royal Botanic Gardens Kew [dostęp 2025-07-07].
  4. Diplacus Nuttall. [w:] Index Nominum Genericorum (ING) [on-line]. Smithsonian Institution. [dostęp 2025-07-07].
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Diplacus Nuttall. [w:] Flora of North America [on-line]. floranorthamerica.org. [dostęp 2025-07-07].
  6. David J. Mabberley, Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 300, DOI: 10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200.