Karen Platou

Karen Platou

Data i miejsce urodzenia	8 lipca 1879 Mandal
Data i miejsce śmierci	10 czerwca 1950 Oslo
Członkini Stortingu
Okres	od 1921 do 1924
Przynależność polityczna	Høyre
Zastępczyni członka Stortingu
Okres	od 1925 do 1927
Przynależność polityczna	Høyre
Członkini rady miejskiej Kristianii
Okres	od 1917 do 1919

Karen Platou (ur. 8 lipca 1879 w Mandal, zm. 10 czerwca 1950 w Oslo) – norweska architektka i polityczka. Pierwsza kobieta wybrana na członkinię Stortingu, parlamentu Norwegii.

Życiorys

Karen Platou urodziła się 8 lipca 1879 w Mandal. Dorastała w Oslo (ówcześnie Kristianii). Ukończyła trzyletnią naukę architektury na Den kongelige Tegneskole. Odbyła również naukę na Leibniz Universität w Hanowerze. Od 1901 roku do 1903 roku była asystentką miejskiego architekta w Kristianii. W latach 1903–1914 pracowała dla architekta Gustava Schradera w Hamburgu. W 1917 roku została sekretarz Hjemmenes Vel, organizacji zrzeszającej gospodynie domowe w Norwegii. Funkcję tę pełniła do 1931 roku. W latach 1917–1928 była członkinią władz Den kvinnelige industriskole, żeńskiej szkoły technicznej. W 1930 roku założyła własną firmę, polegającą na działalności wydawniczej. W 1937 roku jej firma rozpoczęła również działalność agencyjną.

Wspólnie z Dorotheą Schjoldager zaangażowała się w kampanię i działania organizacji pozarządowych, mediów oraz przedsiębiorców na rzecz ustanowienia Dnia Matki jako święta w Norwegii, co zakończyło się sukcesem w 1918 roku.

W 1919 roku została członkinią rady miejskiej w Kristianii (Oslo). W radzie zasiadała do 1919 roku. W tym samym roku została wybrana zastępczynią członka Stortingu, parlamentu Norwegii z okręgu wyborczego obejmującego Aker. W 1921 roku została wybrana członkinią parlamentu, z ramienia Høyre (Norweskiej Partii Konserwatywnej). Została pierwszą kobietą wybraną do parlamentu kraju (pierwszą kobietą na stanowisku zastępczyni członka Stortingu była Anna Rogstad). Zasiadła w komitecie ds. sprawiedliwości. W izbie zasiadała do 1924 roku. W latach 1925–1927 ponownie była zastępczynią członka parlamentu. Zasiadała w komitecie do spraw zagranicznych i konstytucyjnych.

W trakcie II wojny światowej była aktywna w ruchu oporu. Po dekonspiracji jej grupy w 1943 roku, uciekła do Szwecji, gdzie udzielała wykładów w ramach Stowarzyszenia Fredriki Bremer.

Zmarła 10 czerwca 1950 w Oslo.