Klasztor Cismar

Klasztor Cismar
Kloster Cismar
	; Widok z południowego wschodu na dawny kościół klasztorny
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Szlezwik-Holsztyn
Miejscowość	Grömitz
Kościół	rzymskokatolicki (do 1561); Ewangelicko-Luterański Północnych Niemiec
Rodzaj klasztoru	Opactwo
Właściciel	Benedyktyni
Styl	gotyk ceglany
Data budowy	1238–1330
Data zamknięcia	1561
	Położenie na mapie Szlezwika-Holsztynu Klasztor Cismar
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Cismar
	54°11′25″N 10°59′09″E/54,190278 10,985833
	Multimedia w Wikimedia Commons
	Strona internetowa

Klasztor Cismar (niem. Kloster Cismar) – kompleks dawnego opactwa zakonu benedyktynów znajdujący się w granicach niemieckiej gminy Grömitz, we wsi Cismar(inne języki).

Historia

W 1238 graf Adolf IV von Holstein podarował mnichom benedyktyńskim swoje posiadłości w Cismarze. Zakonnicy przenieśli się tu z klasztoru w Lubece, chociaż nie wszyscy z nich chcieli opuścić poprzednią placówkę, co w 1256 roku skończyło się papieską interwencją. W 1249 roku pobliskie źródło św. Jana uznano za święte, co uczyniło Cismar celem pielgrzymów^[1]. Około 1315 roku wykonano ołtarz szafiasty kościoła opackiego^[2], a w 1330 roku ukończono budowę kompleksu klasztornego^[1].

Opactwo zlikwidowano w 1561 roku, w okresie reformacji. Zbiory biblioteki przeniesiono do zamku Gottorp, a następnie do Kopenhagi^[1]. Zabudowania klasztorne stały się własnością książąt Holsztynu-Gottorp^[2]. W latach 1767–1768 kompleks przebudowano, a jego zachodnia część stała się rezydencją urzędnika królewskiego Reinholda von Sieversa. W 1835 roku prezbiterium dawnego kościoła klasztornego zaadaptowano na protestancki kościół parafialny. Do 1921 roku kompleks służył jako oficjalna rezydencja landrata oldenburskiego. W następnych latach mieściło się tu m.in. schronisko młodzieżowe czy obóz dla uchodźców^[1]. W 1978 roku w kościele zainstalowano 15-głosowe organy o dwóch manuałach, wykonane przez przedsiębiorstwo Orgelbau Friedrich Weigle(inne języki) z Echterdingen^[3]. Po remoncie z lat 1982–1987 zabudowania przeszły na własność Fundacji Muzeów Krajowych Szlezwika-Holsztynu^[1].