Przejdź do zawartości

Małgorzata Pole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Błogosławiona
Małgorzata Pole
Margaret Pole
męczennica
Ilustracja
Portret kobiety z epoki Tudorów powstały ok. 1520-1540, tradycyjnie utożsamiany z Margaret Plantagenet
Data i miejsce urodzenia

14 sierpnia 1473
Farleigh Hungerford

Data i miejsce śmierci

27 maja 1541
Londyn

Przyczyna śmierci

ścięcie

Czczona przez

Kościół katolicki

Beatyfikacja

29 grudnia 1886
przez Leona XIII

Margaret Pole urodzona jako Margaret Plantagenet[1] (ur. 14 sierpnia 1473 w Farleigh Hungerford, zm. 27 maja 1541 w Londynie) – hrabina Salisbury, brytyjska męczennica, błogosławiona Kościoła katolickiego.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie

[edytuj | edytuj kod]

Margaret Plantagenet urodziła się w Farleigh Hungerford w hrabstwie Somerset. Była najstarszą córką księcia Clarence Jerzego Plantageneta i Isabel Neville. Jej stryjami byli kolejni królowie Anglii z dynastii Yorków: Edward IV i Ryszard III[2.1]. Kiedy miała trzy lata, zmarła jej matka[3]. W lutym 1478 jej ojciec został skazany na śmierć z powodu spiskowania przeciwko królowi Edwardowi IV[3]. Miała młodszego brata Edwarda[2.1].

Dzieciństwo

[edytuj | edytuj kod]

Margaret i jej brat jako dzieci zdrajcy zostali wykluczeni z linii sukcesji[4]. Po egzekucji ojca rodzeństwo zostało rozdzielone; Margaret trafiła pod opiekę stryja Edwarda IV[2.1]. Wychowywała się wraz z córkami króla i Elżbiety Woodville[5]. Bratem Margaret zajmował się bezpośrednio Thomas Grey, syn królowej z pierwszego małżeństwa[6]. Podczas rządów Ryszarda III Margaret i Edward przebywali w Yorkshire[2.1]. W wyniku przejęcia tronu przez Henryka VII Margaret i Edward zamieszkali u Małgorzaty Beaufort, matki nowego króla[2.1].

Śmierć brata

[edytuj | edytuj kod]

Jej młodszy brat Edward, jako ostatni z męskiej linii Yorków został wtrącony do Tower z polecenia Henryka VII, gdzie spędził 14 lat[7]. W 1499 został ścięty[8].

Małżeństwo i potomstwo

[edytuj | edytuj kod]

W 1491 poślubiła Richarda Pole’a, choć część badaczy (m.in. Hazel Pierce) wskazuje, że ślub mógł się odbyć już w listopadzie 1487, bezpośrednio po buncie Lamberta Simnela[1]. Jej mąż nie wywodził się z rodu królewskiego, jednak poprzez swoją matkę (przyrodnią siostrę Małgorzaty Beaufort) pozostawał w bliskim pokrewieństwie z dynastią Tudorów[1]. Małżeństwo było zgodne i szczęśliwe[2.1]. Margaret owdowiała w 1504[1][2.1].

Urodziła czterech synów i jedną córkę[9]:

  • Henry’ego, lorda Montague, straconego za zdradę w 1539[10],
  • Arthura, zmarłego ok. 1528 na angielskie poty,
  • Reginalda,
  • Geoffreya, więzionego w Tower w latach 1538-1539; jego zeznania stały się podstawą do skazania za zdradę Henry’ego i jak i samej Margaret[11],
  • Ursulę, synową straconego za zdradę w 1521 księcia Buckingham[1], matkę m.in. Doroty Stafford, która poślubiła wdowca po Marii Boleyn.

Największe znaczenie zdobył trzeci z synów – Reginald Pole, kardynał i ostatni rzymskokatolicki arcybiskup Canterbury.

Życie pod panowaniem Henryka VIII

[edytuj | edytuj kod]

Małgorzata utrzymywała bliskie relacje z Katarzyną Aragońską i cieszyła się jej przyjaźnią[12]. 14 października 1513 roku została mianowana hrabiną Salisbury[13]. W 1516 była jedną z trzech matek chrzestnych Marii I Tudor[2.2]. W 1520 została guwernantką królewny[2.1].

Wygląd i osobowość

[edytuj | edytuj kod]

Margaret była wysoka, szczupła i miała kasztanowe włosy[2.1]. Cieszyła się poważaniem wśród dworzan z uwagi na swoją pobożność i inteligencję[2.1]. Hrabina była najbardziej wpływową kobietą w Anglii tuż po członkiniach rodziny królewskiej[2.1]. Jako posiadaczka włości we 17 hrabstwach a także wyspy Wight oraz Calais należała do najbogatszych ludzi w Anglii[2.1].

Śmierć

[edytuj | edytuj kod]

Z powodu odmowy uznania aktu supremacji i zerwania z rzymskim katolicyzmem w listopadzie 1538 roku wraz z innymi członkami rodziny została oskarżona o zdradę stanu, skazana na karę śmierci i uwięziona w Tower of London. Wyrok przez ścięcie wykonano po ponad dwóch latach więzienia w dniu 27 maja 1541[9]. Egzekucja została przeprowadzona przez niedoświadczonego kata, przez co trwała dłużej niż zazwyczaj[10]. Maria bardzo przeżyła egzekucję swojej byłej guwernantki[10].

Beatyfikacja

[edytuj | edytuj kod]

Została beatyfikowana przez papieża Leona XIII w dniu 29 grudnia 1886 roku[14].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 Tudor Times [online], Tudor Times [dostęp 2025-08-20] (ang.).
  2. Linda Porter, Maria Tudor. Pierwsza królowa, 2013, ISBN 978-83-89981-57-2.
    1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 S. 19-20.
    2. S. 138.
  3. 1 2 Philippa Gregory, David Baldwin, Michael Jones, Kobiety Wojny Dwóch Róż. Księżna, a, Kobiety Wojny Dwu Róż. Księżna, królowa i królowa matka, 2011, s. 177-179, ISBN 978-83-245-8088-0.
  4. Edward Plantagenet (Earl of Warwick) [online], Wars of the Roses [dostęp 2025-08-24] (ang.).
  5. Tudor Times [online], Tudor Times [dostęp 2025-08-24] (ang.).
  6. Thomas Grey, Marquis of Dorset, Elizabeth Woodville’s Oldest Son – Susan Higginbotham [online], 31 sierpnia 2014 [dostęp 2025-08-24] (ang.).
  7. Philippa Gregory, David Baldwin, Michael Jones, Kobiety Wojny Dwu Róż. Księżna, królowa i królowa matka, 2011, s. 267, ISBN 978-83-245-8088-0.
  8. History of Edward, Earl of Warwick [online], www.englishmonarchs.co.uk [dostęp 2025-08-20].
  9. 1 2 The Extraordinary Life and Death of Lady Margaret Pole, Countess of Salisbury [online], Historic Royal Palaces [dostęp 2025-08-21] (ang.).
  10. 1 2 3 Linda Porter, Maria I Tudor. Pierwsza królowa, 2011, s. 155, ISBN 978-83-89981-57-2.
  11. 4 November - A cardinal's actions lead to his family's undoing - The Tudor Society [online], 4 listopada 2020 [dostęp 2025-08-24] (ang.).
  12. Tudor Times [online], Tudor Times [dostęp 2025-08-20] (ang.).
  13. David Nash Ford: Margaret Plantagenet, Lady Pole & Countess of Salisbury (1473-1541). Royal Berkshire History. [dostęp 2013-10-21]. (ang.).
  14. The Execution of Margaret Pole, Countess of Salisbury. The Anne Boleyn Files, 2010-05-27. [dostęp 2013-10-21]. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]