Stuart Carrington

Stuart Carrington

Obywatelstwo	Wielka Brytania
Reprezentuje kraj	Anglia
Data i miejsce urodzenia	14 maja 1990 Grimsby
Gra zawodowa	2011/12, 2013–2025, 2026–
Najwyższy ranking	38 (luty 2019)
Bieżący ranking	123 (stan na 2026-10-04)
Najwyższy break	141 x 3
Breaki 100+ pkt.	112

Stuart Carrington (ur. 14 maja 1990 w Grimsby) – angielski snookerzysta. Po raz pierwszy zagrał w zawodowym turnieju w 2011 roku i z przerwami pozostawał zawodowcem przez kolejne dwie dekady. Pod koniec lat 2010. dotarł do czołowej czterdziestki światowego rankingu i dotarł do półfinału dwóch turniejów rankingowych.

Kariera

Pierwsze lata jako profesjonalista

W 2009 roku Stuart Carrington był bliski zakwalifikowania się do Snooker Main Tour dzięki EASB Pro Ticket Tour. Ostatecznie zajął jednak drugie miejsce za Jimmym Robertsonem i na razie nie zakwalifikował się do profesjonalnego touru.

W 2011 roku ostatecznie zakwalifikował się do Main Tour poprzez Q School, mając już za sobą udział jako amator w kilku turniejach Players Tour Championship w poprzednim sezonie, dwukrotnie docierając do finałowej 32. Po drodze pokonał również kilku czołowych graczy, takich jak Martin Gould i Mark King.

Jego debiutancki sezon 2011/12 był jednak daleki od sukcesu. Udało mu się wygrać jedynie mecz otwarcia w eliminacjach do German Masters 2012 i PTC Warsaw Classic 2011; we wszystkich pozostałych turniejach odpadł już w swoim pierwszym meczu. W rezultacie ukończył sezon na 92. miejscu i stracił status zawodowca pod koniec sezonu.

Wczesne lata zawodowe

W kwietniu 2013 roku Carrington wygrał jeden z trzech finałów EBSA Qualifying Tour, zapewniając sobie tym samym dwuletnią kartę na sezony 2013/14 i 2014/15. Swoją zawodową karierę rozpoczął od występu w 1/8 finału na Bulgarian Open i kilku mniejszych sukcesów w innych turniejach PTC. W International Championship po raz pierwszy dotarł do 1/32 turnieju rankingowego, wynik ten powtórzył później w UK Championship. Zakończył sezon kolejnym dobrym występem na mistrzostwach świata, prawie uzyskał kwalifikację do głównej drabinki 32 najlepszych graczy po wygraniu trzech rund. Na początku kolejnego sezonu minimalnie zabrakło mu do głównej drabinki jeszcze dwa razy, na Shanghai Masters i Australian Open. Dotarł jednak do 1/8 finału dwóch kolejnych turniejów PTC na Ruhr Open i Gdynia Open, zaliczająć zwycięstwo 4-0 nad Markiem Allenem w Mülheim. Po tym, jak udało mu się tylko raz dotrzeć do turnieju głównego, podczas Indian Open, przed mistrzostwami świata zajmował zaledwie 69. miejsce w światowym rankingu, co nie wystarczyłoby, aby utrzymać go w turnieju. Odniósł jednak tam trzy zwycięstwa kwalifikacyjne, w tym jedno nad Peterem Ebdonem. To zapewniło mu debiut w Crucible Theatre, gdzie przegrał 6-10 z Juddem Trumpem. Ten występ dał mu niezbędną poprawę o sześć miejsc w rankingu, zapewniając mu kolejny sezon w karierze zawodowej.

Jego trzeci z rzędu sezon Main Tour rozpoczął się od dwóch porażek w pierwszej rundzie w pierwszych dwóch turniejach rankingowych. Na Paul Hunter Classic w 2015 roku po raz pierwszy dotarł do ćwierćfinału turnieju PTC, pokonując m.in. Matthew Stevensa i Marka Davisa. Na Bulgarian Open dotarł do 1/8 finału. Na German Masters zakwalifikował się do głównej drabinki, wygrywając m.in. z Ronniem O'Sullivanem. Dalsze zwycięstwa w pierwszej rundzie pozwoliły mu zakończyć sezon na 64. miejscu w rankingu i pozostać w Main Tour.

W sezonie 2016/17 zakwalifikował się do głównej drabinki Shanghai Masters poprzez trzy rundy kwalifikacyjne i rundę dzikiej karty, a po zwycięstwie 5-4 nad Joe Perrym po raz pierwszy dotarł do 1/8 finału pełnego turnieju rankingowego. Na Welsh Open w 2017 roku dotarł do ćwierćfinału, gdzie przegrał ze Stuartem Binghamem. W ostatnim meczu kwalifikacyjnym do mistrzostw świata pokonał Marka Williamsa i po raz drugi zakwalifikował się do turnieju głównego. Tam toczył wyrównany pojedynek z Liang Wenbo do wyniku 7-7, ale ostatecznie przegrał 7-10.

Sukcesy pod koniec lat 2010.

Zaczął następny rok na 46. miejscu, ale nie udało mu się utrzymać szczytowej formy przez cały sezon. Chociaż pokonał takich graczy jak Judd Trump i Mark Allen, nie awansował dalej niż do trzeciej rundy, z wyjątkiem turnieju Shoot Out. Najważniejszym momentem sezonu było ponowne zakwalifikowanie się do Crucible na mistrzostwach świata 2018. Jednak po raz trzeci odpadł już w pierwszej rundzie, tym razem z Barrym Hawkinsem.

Początek sezonu 2018/19 przyniósł kolejny punkt kulminacyjny w karierze: na Riga Masters po raz pierwszy dotarł do półfinału turnieju. W większości kolejnych turniejów odpadał jednak najpóźniej w drugiej rundzie, z wyjątkiem International Championship, gdzie dotarł do 1/8 finału, i Scottish Open, gdzie dotarł do ćwierćfinału. Wspiął się na 38. miejsce w światowym rankingu i zakwalifikował się nawet do World Grand Prix, turnieju dla 32 najlepszych graczy bieżącego sezonu. Na mistrzostwach świata przegrał jednak swój pierwszy mecz z Pang Junxu i znów spadł o kilka miejsc.

Na turnieju otwierającym kolejny sezon, 2019 Riga Masters, ponownie dotarł do ćwierćfinału, pokonując Marka Selby'ego 4-2. Nie był jednak w stanie utrzymać tego poziomu gry. Zazwyczaj przegrywał w drugiej rundzie, docierając do 1/32 finału zarówno na World Open, jak i Northern Ireland Open. I chociaż minimalnie zabrakło mu do głównego turnieju na mistrzostwach świata pod koniec sezonu, przegrywając 8-10 z Tomem Fordem, utrzymał się w pierwszej 48.

Mistrzostwa świata były już zwiastunem sezonu 2020/21, który był zdominowany przez pandemię COVID-19. Pomimo środków kwarantanny i wykluczenia widzów, zawodnicy nadal byli dotknięci COVID-19. W rezultacie sam Carrington musiał wycofać się z English Open. Na German Masters skorzystał z pozytywnego wyniku testu Johna Higginsa i awansował do 1/8 finału bez rozegrania meczu. Miesiąc później po raz drugi w karierze dotarł do półfinału Gibraltar Open, minimalnie przegrywając w decydującym meczu z Jackiem Lisowskim. Sezon 2021/22 przebiegał dalej w miarę normalnie. Rozpoczął od awansu z fazy grupowej Championship League do 1/16 finału. Jednak był to jego najlepszy wynik w tym sezonie; zazwyczaj odpadał już w drugiej rundzie i tylko nieznacznie uniknął spadku, kończąc na 64. miejscu.

Utrata statusu zawodowego i rekwalifikacja

Jego występ w sezonie 2022/23 był tylko nieznacznie lepszy. Dwukrotnie dotarł do 1/32 finału, ale tylko w mniejszych turniejach. Jego pozostałe wyniki nie wystarczyły, aby utrzymać go w pierwszej 64, przez co stracił status zawodowca pod koniec sezonu. Było to jednak tylko tymczasowe, ponieważ natychmiast wystąpił w Q School. W pierwszym turnieju przegrał z Julianem Bojko, ale w drugim, bez żadnych znaczących przeciwników, dotarł do decydującego meczu i wygrał 4-0 z Rorym McLeodem. To zapewniło mu dwa kolejne lata kariery zawodowej. Jednak w pierwszym roku ponownie odniósł tylko pojedyncze zwycięstwa. Dopiero na mistrzostwach świata 2024 wygrał 10-9 mecz drugiej rundy z Liamem Highfieldem, tylko po to, by zostać wyeliminowanym w kolejnej rundzie tym samym wynikiem ze Stuartem Binghamem. Udział w Championship League na początku sezonu 2024/25 podtrzymywał jego nadzieje na awans do czołowej 64. Wyniki jednak nadal były słabe i ponownie dotarł tylko do trzeciej rundy. Po tym nastąpił kolejny spadek z zawodowej ligi. Jego kolejna próba w Q School tym razem zakończyła się niepowodzeniem zarówno w turnieju pierwszym jak i drugim.

W sezonie 2025/26 powrócił do statusu amatora po raz pierwszy od 12 lat i wziął udział w Q Tour. Po słabym początku dotarł do finału jednego turnieju i półfinału innego. To wystarczyło mu do szóstego miejsca w klasyfikacji touru i miejsca w play-offach. Dotarł do finału, ale przegrał 7-10 z Craigiem Steadmanem. W trakcie sezonu brał również udział w WSF Championship, ale odpadł w półfinale. Jego ostatnią szansą w sezonie była ponownie Q School, a on wystąpił tylko w drugim turnieju. Wcześnie pokonał swoich najtrudniejszych przeciwników i pokonał Yarona Bodora 4-1 w finale swojej grupy. Oznaczało to jego powrót do profesjonalnego touru w wieku 36 lat.

Występy w turniejach w karierze

Turniej	2010/ 11	2011/ 12	2012/ 13	2013/ 14	2014/ 15	2015/ 16	2016/ 17	2017/ 18	2018/ 19	2019/ 20	2020/ 21	2021/ 22	2022/ 23	2023/ 24	2024/ 25	2025/ 26	2026/ 27
Ranking					79	63	64	46	50	50	46	47	64		72
Turnieje rankingowe
Championship League	nierankingowy										RR	2R	RR	RR	2R	RR	RR
China Open	A	LQ	A	1R	LQ	WD	1R	LQ	2R	nie rozegrano							LQ
Wuhan Open	nie rozegrano													1R	WD	A	LQ
British Open	nie rozegrano											1R	LQ	LQ	WD	A	LQ
English Open	nie rozegrano						2R	3R	2R	1R	WD	1R	1R	1R	LQ	A	LQ
Shenzhen Open	nie rozegrano														WD	A	LQ
Northern Ireland Open	nie rozegrano						1R	2R	2R	3R	2R	LQ	LQ	LQ	LQ	A	LQ
International Championship	nie rozegrano		A	2R	LQ	LQ	1R	LQ	3R	1R	nie rozegrano			1R	1R	A
UK Championship	A	LQ	A	3R	1R	2R	1R	1R	1R	2R	2R	2R	LQ	LQ	LQ	A
Shoot Out	nierankingowy						2R	4R	1R	1R	1R	1R	1R	1R	1R	2R
Scottish Open	nie rozegrano		MR	nie rozegrano			2R	3R	QF	2R	1R	1R	1R	LQ	1R	LQ	LQ
German Masters	A	LQ	A	LQ	LQ	1R	1R	LQ	LQ	LQ	2R	LQ	LQ	LQ	LQ	A
Welsh Open	A	LQ	A	1R	1R	2R	QF	2R	1R	2R	2R	LQ	2R	1R	1R	A
World Grand Prix	nie rozegrano				NR	DNQ	DNQ	DNQ	1R	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
Players Championship	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
World Open	A	LQ	A	LQ	nie rozegrano		1R	A	1R	2R	nie rozegrano			1R	1R	A
Tour Championship	nie rozegrano								DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
mistrzostwa świata	A	LQ	A	LQ	1R	LQ	1R	1R	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ
Turnnieje nierankingowe
Championship League	A	A	A	A	A	A	A	A	A	RR	A	A	A	A	A	A
Dawne turnieje rankingowe
Wuxi Classic	nierankingowy		A	LQ	LQ	nie rozegrano
Australian Goldfields Open	NH	LQ	A	LQ	LQ	LQ	nie rozegrano
Shanghai Masters	A	LQ	A	A	LQ	LQ	2R	1R	nierankingowy		nie rozegrano			nierankingowy
Paul Hunter Classic	Minor-rankingowy						2R	3R	WD	NR	nie rozegrano
Indian Open	nie rozegrano			LQ	2R	NH	1R	A	1R	nie rozegrano
Riga Masters	nie rozegrano				Minor-Ranking		2R	1R	SF	QF	nie rozegrano
China Championship	nie rozegrano						NR	1R	1R	LQ	nie rozegrano
WST Pro Series	nie rozegrano										2R	nie rozegrano
Turkish Masters	nie rozegrano											1R	nie rozegrano
Gibraltar Open	nie rozegrano					MR	WD	2R	A	A	SF	2R	nie rozegrano
WST Classic	nie rozegrano												2R	nie rozegrano
European Masters	nie rozegrano						LQ	LQ	1R	A	1R	1R	2R	LQ	nie rozegrano
Saudi Arabia Masters	nie rozegrano														3R	A	NH
Dawne turnieje nierankingowe
Shoot Out	A	A	A	A	A	2R	rankingowy

Legenda tabeli wyników
LQ	odpadnięcie w kwalifikacjach	#R	odpadnięcie we wczesnej fazie turnieju (WR = runda dzikich kart, RR = faza grupowa)	QF	przegrana w ćwierćfinale
SF	przegrana w półfinale	F	przegrana w finale	W	zwycięstwo
DNQ	nie zakwalifikował/a się	A	nie brał/a udziału	WD	zrezygnował/a w trakcie turnieju
Legenda oznaczeń w tabelach wyników
NH / Nie roz.		Turniej nie odbył się.
NR / Nie-rank.		Turniej nie był zaliczany jako rankingowy.
R / Rank.		Turniej był zaliczany jako rankingowy.
MR / Minor-Rank.		Turniej był zaliczany jako minor ranking.

Finały w karierze

Finały Pro-am: 1 (1-0)

Rezultat		Rok	Turniej	Przeciwnik	Wynik
Zwycięzca	1.	2013	Paul Hunter English Open	Craig Steadman	5–3

Finały amatorskie: 7 (2 tytuły)

Rezultat		Rok	Turniej	Przeciwnik	Wynik
Wicemistrz	1.	2002	Mistrzostwa Anglii do lat 13	Judd Trump	0–5
Wicemistrz	2.	2004	Mistrzostwa Anglii do lat 15	Judd Trump	0–5
Wicemistrz	3.	2005	Mistrzostwa Anglii do lat 15 (2)	Judd Trump	2–5
Zwycięzca	1.	2006	Junior Pot Black	Anthony McGill	1–0
Wicemistrz	4.	2009	Mistrzostwa Anglii do lat 19	Liam Highfield	3–8
Zwycięzca	2.	2013	English Amateur Championship	Harrison !Ben Harrison	10–2
Wicemistrz	5.	2025	Q Tour - Turniej 5	Jamie Clarke	2–4

Bibliografia

• Ron Florax: Profil na stronie CueTracker. CueTracker. [dostęp 2026-06-01]. (ang.).
• Profil na stronie snooker.org. snooker.org. [dostęp 2026-06-01]. (ang.).
• Profil na stronie Snooker Database (archiwalny). Snooker Database. [dostęp 2026-06-01]. (ang.).