Sydne Rome
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
17 marca 1951 |
|---|---|
| Zawód |
aktorka |
| Współmałżonek |
Emilio Lari |
Sydne Rome (ur. 17 marca 1951 w Akron) – amerykańsko–włoska aktorka i gwiazda fitness[1].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodziła się w Akron[2] w stanie Ohio w rodzinie żydowskiej jako starsza córka „Nity” Rose (z domu Faust) Rome, działaczki społecznej, i Howarda Rome’a, prezesa firmy produkującej tworzywa sztuczne. Miała starszego brata, Howarda Monte (ur. 1950), i młodszą siostrę, Lisę Moirę Sarah (1957–2019), która była modelką „Playboya” (tytuł „Dziewczyna sierpnia 1977”). Dorastała w Upper Sandusky[3] w Ohio. Po ukończeniu szkoły średniej w Akron, podjęła studia aktorskie na Carnegie Mellon University w Pittsburghu[4]. Uczyła się aktorstwa w Pasadena Playhouse[4] w Pasadenie w Kalifornii. Bez powodzenia brała udział przesłuchaniu do tytułowej roli w filmie Candy (1968), zanim zadebiutowała na dużym ekranie rolą Flicky w brytyjskiej komedii szpiegowskiej Niektóre dziewczyny tak robią (Some Girls Do, 1969) z Bebą Lončar. W komedii fanatasy Blaszana dziewczyna (La ragazza di latta, 1970) wystąpiła w tytułowej roli.
Po udziale w spaghetti westernach, Żywi, a najlepiej martwi (Vivi o preferibilmente morti, 1969) w reż. Duccio Tessariego jako Rossella Scott z Giuliano Gemmą i Nazywali go Amen (Così sia, 1972) jako Dorothy, przełomem w karierze była rola młodej, pozornie niewinnej Amerykanki Nancy z pokolenia „dzieci kwiatów” w komedii Romana Polańskiego Co? (Che?, 1971)[5][6].
We Francji zrealizowano komedię kryminalną Trzeba żyć niebezpiecznie (Il faut vivre dangereusement, 1975)[7], gdzie została obsadzona w roli Lorraine u boku Annie Girardot. Claude Chabrol zaangażował ją do roli Nathalie De La Tour Piquet w komedii Mieszczańskie szaleństwa (Folies bourgeoises, 1976) u boku Bruce’a Derna i Ann-Margret[8].
W latach 80. XX wieku przyczyniła się do popularyzacji mody na aerobik[9][10] i nagrywała materiały na wideo[11]. W 1983 w Berlinie otworzyła studio aerobiku. W tym samym okresie występowała jako piosenkarka śpiewając poetyckie kompozycje Georgesa Brassensa[12], w 1980 nagrała po włosku singiel „Angelo prepotente”, który ukazał się także w wersjach angielskiej i niemieckiej[13]. Wystąpiła jako Alicia w hiszpańskim dramacie biograficznym Ostatni romans (Romanza final (Gayarre), 1986)[14] z José Carrerasem.
We wrześniu 1973 wyszła za mąż za fotografa Emilio Lariego, który pomógł jej w karierze[15]. Następnie przeszła na katolicyzm, rozwiodła się i 20 maja 1987 poślubiła gerontologa Roberto Bernabeiego, z którym ma dwoje dzieci. Od początku lat 70. zamieszkała w Rzymie[16].
W 2009 w wyniku poważnego wypadku samochodowego doznała oszpecenia twarzy[17].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]- 1972: Co? (Che?) jako Nancy
- 1974: Rasa panów (La race des 'seigneurs') jako Creezy
- 1975: Dziewczyna do dziecka (La baby sitter) jako Ann
- 1976: Mieszczańskie szaleństwa (Folies bourgeoises) jako Nathalie
- 1977: Potwór (Il mostro) jako Dina
- 1978: Zwyczajny żigolo (Schöner Gigolo, armer Gigolo) jako Cilly
- 1980: Człowiek puma (L’uomo puma) jako pani Jane Dobson
- 1987-1990: Dziedzictwo Guldenburgów (Das Erbe der Guldenburgs) jako Carina di Angeli
- 2000: Ojciec Pio: Między niebem a ziemią (Padre Pio – Tra cielo e terra, TV) jako Barbara Ward
- 2000: Św. Bernadeta z Lourdes (Lourdes) jako matka Marie-Thérèse
- 2000: Historia świętej Rity (Rita da Cascia) jako Amata Lotti
- 2001: Don Matteo jako Marisa Morante
- 2002: Ojciec Giovanni – Jan XXIII (Papa Giovanni – Ioannes XXIII, TV) jako Rada N. Adżubiej
- 2005: Święty Piotr (San Pietro, TV) jako Fulvia
- 2007: Kryjówka (Il nascondiglio) jako pani Wittenmeyer
- 2009: Gotyk, industrial i black metal
- 2009–2016: Don Matteo jako Susi Dallara
- 2010: Młodszy syn (Il figlio più piccolo) jako Sheyla
- 2011: Dziewczyny o wielkich sercach (Il cuore grande delle ragazze) jako Enrichetta
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Sydne Rome. Listal. [dostęp 2026-08-14]. (ang.).
- ↑ Sydne Rome (17 de Março de 1951). Filmow. [dostęp 2026-08-14]. (port.).
- ↑ Sydne Rome Biography. NotreCinéma. [dostęp 2026-08-14]. (fr.).
- 1 2 Sydne Rome Biography, „The New York Times”, 2013 [dostęp 2026-08-15] [zarchiwizowane z adresu 2014-01-14] (ang.).
- ↑ Sydne Rome. „Film”. nr 8 (56) (1316/II), s. 11, 24 lutego 1974. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
- ↑ Jorn Donner. Sydne Rome. „Film”. nr 31 (79) (1339/II), s. 10, 4 sierpnia 1974. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
- ↑ Sydne Rome. „Film”. nr 28 (128) (1388/III), s. 20, 13 lipca 1975. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
- ↑ Leila Sorell. Chabrol i Sydne Rome. „Film”. nr 50 (150) (1410/II), s. 12–13, 14 grudnia 1975. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
- ↑ Sydne Rome. „Film”. nr 28 (1775/XXXVII), s. 11, 10 lipca 1983. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
- ↑ Sydne Rome. „Film”. nr 7 (1806/XXXIX), s. 24, 12 lutego 1984. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
- ↑ Fabio Secchi Frau: Sydne Rome biografia. MyMovies.i. [dostęp 2026-08-15]. (wł.).
- ↑ Sydne Rome. „Film”. nr 36 (1657/XXXV), s. 24, 21 grudnia 1980. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
- ↑ Sydne Rome w bazie Discogs.com (ang.)
- ↑ Sydne Rome. „Film”. nr 11 (1915/XLI), s. 24, 16 marca 1986. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
- ↑ Fakty: Sydne Rome. „Film”. nr 35 (1604/XXXIV), s. 24, 2 września 1979. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
- ↑ Stefania Bernardini: Chi è Roberto Bernabei, marito di Sydne Rome. DiLei, 27 grudnia 2019. [dostęp 2026-08-14]. (wł.).
- ↑ Rasmus Senator: Film star Sydne Rome disappeared from Hollywood – a tragic accident left her scarred for life. Newsner, 17 maja 2023. [dostęp 2026-08-15]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Sydne Rome w bazie IMDb (ang.)
- Sydne Rome w bazie Filmweb
- Sydne Rome w bazie Notable Names Database (ang.)
