Flaka sinjalizuese

Tre flaka rrugorë që digjen.

Një flakë sinjalizuese, e quajtur ndonjëherë edhe fusée, fusee ose bengala, bengalo në disa vende evropiane, është një lloj mjeti piroteknik që prodhon dritë shumë të fortë ose nxehtësi intensive pa shpërthim. Flakët sinjalizuese përdoren për sinjalizim rreziku, ndriçim ose kundërmasa mbrojtëse në përdorime civile dhe ushtarake. Ato mund të jenë piroteknikë tokësore, piroteknikë projektilesh, ose të varura me parashutë për të siguruar kohën maksimale të ndriçimit mbi një zonë të gjerë. Piroteknikët projektilë mund të hidhen nga avionët, të qëllohen nga raketa ose artileria, ose të lëshohen me pistoleta për flakë sinjalizuese apo me tuba goditës të mbajtur në dorë.

Flake ndriçuese që përdoren gjatë ushtrimeve ushtarake.

Origjina

Përdorimi më i hershëm i regjistruar i barutit për qëllime sinjalizimi ishte 'bomba e sinjalizimit' e përdorur nga Dinastia Kineze Song (960–1279) ndërsa Dinastia Yuan (1271–1368) e udhëhequr nga Mongolët rrethoi Yangzhou në vitin 1276. Këto bomba me predha të buta, të sinkronizuara për të shpërthyer në ajër, përdoreshin për të dërguar mesazhe në një detashment trupash larg në distancë. Një përmendje tjetër e bombës së sinjalizimit shfaqet në një tekst që daton nga viti 1293 që kërkon mbledhjen e tyre nga ata që ende ruhen në Zhejiang. Një top sinjalizimi shfaqet në Kore në vitin 1600. Wu I Thu Phu Thung Chih ose Enciklopedia Ushtarake e Ilustruar, e shkruar në vitin 1791, përshkruan një top sinjalizimi në një ilustrim.

Shiko edhe

• Sinjalizimi