Ares

Ares
Ares
	q.yun. Ἄρης
	; Aresin Tivolidəki heykəli
Mifologiya	Qədim Yunan
Təsir sahəsi	müharibə
Adının izahı	Müharibə tanrısı
Yunanca adı	Ἄρης,[Áris]
Cinsi	kişi[d]
Atası	Zevs
Anası	Hera
Qardaşı və bacısı	Erida
Uşaqları	Anteros,; Deymos (mifologiya),; Erot,; Fobos (mifologiya),; Harmoniya,; Meleaqr,; Askalaf,; İalmen[d],; İksion;
Atributlar	Məşəl, it, kərkəs, qılınc, qalxan, dəbilqə
Digər mədəniyyətlərdə	Mars
	Vikianbarda əlaqəli mediafayllar

Ares — Yunan mifologiyasında cəsarət və müharibə ilahı. Zevs və Heranın oğludur. Simvolu kərkəsdir.

12 Olimp ilahından biridir. Afrodita ilə sevgi macəraları ilə məşhurdur. Qədim Roma mifologiyasında Mars kimi tanınır. Spartalılar ona sitayiş edir, afinalılara qarşı onlara kömək etməsini istəyirdilər.

Ares və Afrodita

Apollon Ares və Afroditanı sekslə məşğul olarkən gördü. Apollon bunu Afroditanın əri Hefestə xəbər verdi. Onları bu vəziyyətdə görən Hefest onları biabır etmək qərarına gəldi. Olimpə gedib ilah və ilahələri bu cütlüyü görməyə dəvət etdi. İlahələr utanaraq bundan imtina etdi, ancaq ilahlar bunu görməyə getdi. Bəziləri Afroditanın gözəlliyindən danışdı, digərləri Ares ilə həvəslə yer dəyişdirmək istədi. Bununla belə, hamı ikisini qınadı və ələ saldı. Cütlük sərbəst bıraxılandan sonra Ares vətəni Trakiyaya, Afrodita isə Bafa getdi.

Ares və Troya

İstinadlar

Həmçinin bax

[_53674e3e46c3767d-1] Фридрих Любкер. Ἔρις (rus.). // Реальный словарь классических древностей по Любкеру. / ред. Фаддей Францевич Зелинский, Александр Иванович Георгиевский, Михаил Семёнович Куторга, Фридрих Гельбке, Пётр Васильевич Никитин, Василий Антонович Канский, пер. Александр Давидович Вейсман, Фридрих Гельбке, Лев Александрович Георгиевский, Алексей Иванович Давиденков, Василий Антонович Канский, Пётр Васильевич Никитин, Иван Аникитич Смирнов, Эдмунд Альбертович Верт, Осип Юрьевич Клеменчич, Николай Васильевич Рубинский. Санкт-Петербург: Общество классической филологии и педагогики. 1885. С. 495.

[_2499667307b29bc9-2] И. Ш.. Эрида (rus.). // Энциклопедический словарь Гранат. 7 Александр Наумович Гранат. 1910. Т. 54.

[1]

[2]