Ωδείον Κερκύρας
| Ωδείο Κερκύρας | |
|---|---|
| Ωδείο | |
Το κτήριο του Ωδείου Κέρκυρας | |
| Επίσημο όνομα | Ωδείον Κερκύρας |
| Προηγούμενη ονομασία | Ωδικός Σύλλογος Κερκύρας (1894–1899) |
| Ίδρυση | 23 Ιουνίου 1894 |
| Πρώτη Εμφάνιση | 23 Ιουνίου 1894 |
| Τοποθεσία | Κέρκυρα |
| Μέλη | ~300 σπουδαστές / 30+ καθηγητές |
| Συνδεδεμένα σύνολα | Ωδείο San Pietro a Majella (αδελφοποίηση) |
| Συνεργασία |
|
| Διοίκηση | |
| Μαέστρος | Κίμων Γεράσιμος Χυτήρης |
| Καλλιτεχνικός Δ/ντής | Κίμων Γεράσιμος Χυτήρης Θεόδωρος Αντωνίου (Επίτιμος Διευθυντής Σπουδών) |
| Πληροφορίες | |
| Διακρίσεις |
|
| Νομική μορφή | Σωματείο |
| Κατηγορία | Εκπαιδευτικός Οργανισμός μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα |
| Κόστος | Δωρεάν |
| Ιστοσελίδα | https://odeionkerkyras.gr/ |
| Το δεύτερο παλαιότερο εν ενεργεία ωδείο στην Ελλάδα. Διαθέτει ιστορική βιβλιοθήκη και το πιάνο του Sir Thomas Maitland. | |
| Δεδομένα () | |
Το Ωδείον Κερκύρας είναι μουσικό εκπαιδευτικό ίδρυμα με έδρα την Κέρκυρα. Ιδρύθηκε στις 23 Ιουνίου 1894 και αποτελεί το δεύτερο παλαιότερο εν ενεργεία ωδείο στην Ελλάδα, μετά το Ωδείο Αθηνών.[1][2]
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Ωδείο ιδρύθηκε με την αρχική ονομασία «Ωδικός Σύλλογος Κερκύρας» και το 1899 μετονομάστηκε σε «Ωδείον Κερκύρας». Από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του είχε μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα, με στόχο την παροχή μουσικής εκπαίδευσης υψηλού επιπέδου ανεξαρτήτως κοινωνικής ή οικονομικής τάξης. Η σχολή φωνητικής παρείχε δωρεάν μαθήματα, ενώ τα δίδακτρα των άλλων σχολών διατηρούνταν σε χαμηλά επίπεδα. Οι οικονομικά αδύναμοι μαθητές φοιτούσαν χωρίς χρέωση. Διευθυντές και διδάσκοντες υπήρξαν εξέχοντες Κερκυραίοι μουσουργοί, ορισμένοι εκ των οποίων προσέφεραν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους.[3]
Δυσκολίες και ιστορικές περιπέτειες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η έλλειψη ιδιόκτητης στέγης και η περιορισμένη χρηματοδότηση αποτέλεσαν σταθερά προβλήματα για το Ίδρυμα. Η πορεία του συνδέεται με τα οικονομικά και κοινωνικά γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, όπως η πτώχευση του 1893, ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, η Μικρασιατική Καταστροφή και οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η λειτουργία του Ωδείου ανεστάλη και μεγάλο μέρος του αρχείου και της περιουσίας του καταστράφηκε. Το 1951 επαναλειτούργησε έπειτα από προσπάθειες των μελών του και τη συνδρομή μουσικών όπως ο Δημήτρης Μητρόπουλος.[4]
Ανάκαμψη και ανάπτυξη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά την επαναλειτουργία του, τα μουσικά σύνολα του Ωδείου δραστηριοποιήθηκαν εντός και εκτός Κερκύρας, αποσπώντας διακρίσεις. Το 1955 το Ωδείο απέκτησε το δικαίωμα χορήγησης πτυχίων που παρέχουν επαγγελματικά δικαιώματα διδασκαλίας μουσικής, γεγονός που συνέβαλε στην επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων του στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Το Ίδρυμα διατήρησε τον κοινωνικό του χαρακτήρα, οργανώνοντας συναυλίες με φιλανθρωπικό σκοπό και δράσεις ενίσχυσης κοινωφελών οργανισμών.
Καλλιτεχνική δραστηριότητα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Από τη δεκαετία του 1990 το Ωδείο ανέπτυξε σημαντική καλλιτεχνική δραστηριότητα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ενδεικτικά:
- 1997 – Εμφάνιση της ορχήστρας του Ωδείου στο Αθηναϊκό Δημοτικό Θέατρο, κατόπιν πρόσκλησης του Δήμου Αθηναίων.
- 2003–2004 – Συναυλίες με τους Βασίλη Λέκκα και Μαρία Φαραντούρη, αφιερωμένες στην αιμοδοσία.
- 2006 – Συνδιοργάνωση του Φεστιβάλ Μότσαρτ στην Κέρκυρα με την Ορχήστρα των Παρισίων “Collegium Opus 91”.
- 2009 – Συναυλία στον Ι. Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στη Βενετία, με έργα του Θόδωρου Αντωνίου σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση.
- 2010 – Συμμετοχή σε συναυλία στη Νάπολη (Castel Nuovo), με πρεμιέρα του έργου Epitaph II του Θ. Αντωνίου.
- 2014 – Συμμετοχή του συνόλου IonianBrass στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και ανακήρυξη του Θ. Αντωνίου σε Επίτιμο Διευθυντή Σπουδών.
- 2015 – Αδελφοποίηση με το Ωδείο San Pietro a Majella της Νάπολης στο πλαίσιο εκδηλώσεων για τα 500 χρόνια ελληνικής παρουσίας στην Καμπανία.
- 2015 – Παρουσίαση της όπερας Cavalleria Rusticana του Pietro Mascagni σε συνεργασία με την Όπερα Δωματίου Κέρκυρας και τη Χορωδία San Giacomo.
- 2017 – Συμμετοχή σε εκδηλώσεις αφιερωμένες στον Διονύσιο Σολωμό και στην επέτειο της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα.
- 2018–2019 – Φιλανθρωπικές συναυλίες σε συνεργασία με τον οργανισμό AHEPA και συμμετοχή της Μαρίας Φαραντούρη.
- 2023 – Συμμετοχή στην παραγωγή της όπερας Cavalleria Rusticana στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος “INTERREG V Ελλάδα–Ιταλία”.
Διακρίσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Ωδείο Κερκύρας έχει αποσπάσει σειρά τιμητικών διακρίσεων:
- 1997 – Βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών.
- 2012 – Βραβείο Κριτικών Μουσικής και Θεάτρου (Βραβεία Καρόλου Κουν) ως «καλύτερος πολιτιστικός οργανισμός της περιφέρειας».
- 2019 – Τιμητική διάκριση από το Ίδρυμα Τζίνα Μπαχάουερ – Νικολάου Δούμπα ως «καλύτερο περιφερειακό πολιτιστικό ίδρυμα».[2]
Το Ωδείο σήμερα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σήμερα στο Ωδείο διδάσκουν περισσότεροι από 30 καθηγητές και φοιτούν περίπου 300 σπουδαστές. Τα δίδακτρα παραμένουν χαμηλά, ενώ οι οικονομικά αδύναμοι μαθητές φοιτούν χωρίς χρέωση. Η μουσική βιβλιοθήκη του περιλαμβάνει πάνω από 2.000 τίτλους σπάνιων εκδόσεων και έργων, κυρίως από την ιταλική και την Επτανησιακή Μουσική Σχολή, καθώς και δισκοθήκη με παλαιούς δίσκους γραμμοφώνου. Ανάμεσα στα εκθέματα του Ωδείου συγκαταλέγεται το πιάνο του Άγγλου αρμοστή Sir Thomas Maitland. Παρά την απουσία ιδιόκτητης στέγης, το Ωδείο Κερκύρας παραμένει σημαντικός πολιτιστικός φορέας του νησιού και της χώρας, προάγοντας τη μουσική παιδεία και την πολιτιστική κληρονομιά της Κέρκυρας.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Μοτσενίγος, Σπυρίδων (1958). Νεοελληνική μουσική: συμβολή εις την ιστορίαν της. Αθήνα. σελίδες 171–177.
- 1 2 «Ωδείο Κερκύρας – Επίσημη ιστοσελίδα». Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2025.
- ↑ Καλογερόπουλος, Τάκης (1998). Το Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής. 6. Αθήνα: Γιαλλέλης. σελίδες 691–692.
- ↑ Τσανταρίδης, Γιάννης Β. (2003). Η μουσική στην Κέρκυρα. Πολιτιστική παράδοση και εξέλιξη. Αθήνα: Νεοεκδοτική. σελίδες 317–326.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Σπυρίδων Μοτσενίγος, Νεοελληνική μουσική: συμβολή εις την ιστορίαν της (Αθήνα, 1958), σσ. 171–177.
- Τάκης Καλογερόπουλος, Το Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής, τόμος 6 (Αθήνα: Γιαλλέλης, 1998), σσ. 691–692.
- Γιάννης Β. Τσανταρίδης, Η μουσική στην Κέρκυρα. Πολιτιστική παράδοση και εξέλιξη. (Αθήνα: Νεοεκδοτική, 2003), σσ. 317–326.