kruco

Esperanto

 Substantivo

Kazo	Singularo	Pluralo
Nominativo	kruco	krucoj
Akuzativo	krucon	krucojn

Vorterseparo

kruc + o

Signifoj

1. figuro aŭ korpo, konsistanta el du rektaj partoj, formantaj kvar rektajn angulojn

   desegni krucon sur papero; la kruco de kristo, la signo de la kruco dum la preĝado

Tradukoj

   

angla: cross; Crux → en

Fontoj kaj citaĵoj

Referencoj kaj literaturo

Kabe. Vortaro de Esperanto. Parizo: Esperantista Centra Librejo, 1922 (2‑a eldono).