پرش به محتوا

اسنی‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

اسنی‌ها، اسنه (/ˈɛsiːnz, ɛˈsiːnz/؛ عبری: אִסִּיִים‎، Īssīyīm؛ یونانی: Ἐσσηνοί، Ἐσσαῖοι یا Ὀσσαῖοι، Essenoi, Essaioi, Ossaioi) یک گروه عرفانی یهودی بودند که میان سده‌های دوم پیش از میلاد تا یکم میلادی رخ نمودند.[۱] آن‌ها گرایش به زهد، درویشی و دست کشیدن از لذت‌های مادی چون زناشویی داشتند. جنبش اسنی احتمالاً به‌عنوان گروهی متمایز در میان یهودیان در زمان یوناتان اپفوس شکل گرفت و از اختلافات بر سر شریعت یهود و این باور ناشی شد که مقام کاهن‌اعظمی یوناتان نامشروع است.[۲] بیشتر پژوهشگران بر این باورند که اسنیان از کاهنان صادوقی منشعب شدند.[۳] آنان تفسیر خود از تورات را به رهبر اولیه خود، «معلم پارسایی»، نسبت می‌دادند؛ شخصی که احتمالاً یک کاهن‌اعظم مشروع بوده است. اسنیان رویکردی محافظه‌کارانه به شریعت یهود داشتند، سلسله‌مراتبی سخت‌گیرانه را که کاهنان (فرزندان صادوق) در رأس آن بودند بر غیرکاهنان ترجیح می‌دادند، بر طهارت آیینی تأکید می‌کردند و دارای جهان‌بینی دوگانه‌انگار بودند.[۲] شاخه‌هایی از آن‌ها باورهایی چون باور به انتظار برای بازگشت عیسی، تصوف و باور به آخرت داشتند.و همچنین به نظر می‌رسد گیاه خوارانی صلح طلب بودند.پیروان این اندیشه زمانی گروهی بزرگ ولی پراکنده بودند که بیشتر در اسرائیل جای‌داشتند. آن‌ها خود را واپسین نسل از آخرین نسل‌ها می‌انگاشتند. در روزگار کنونی یافتن طومار دریای مرده در غارهای کرانه قومران در ۱۹۴۶ به نام‌آوری اندیشهٔ اسنی‌ها یاری رسانده است. اگرچه برخی پژوهشگران هستی چنین اندیشه‌ای را به چالش می‌کشند.

موقعیت قمران در سرزمین اسرائیل.

بر اساس نوشته‌های یهودی یوسفوس فلاویوس و فیلون، شمار اسنیان حدود چهار هزار نفر بوده و در سکونتگاه‌های مختلف سراسر یهودیه زندگی می‌کردند. در مقابل، نویسنده رومی پلینی بزرگ آنان را در ناحیه‌ای بالاتر از عین‌گدی، در سمت غربی دریای مرده قرار می‌دهد.[۴][۵] پلینی در چند خط بیان می‌کند که اسنیان مالک هیچ پولی نبودند، نسل‌های بسیار طولانی‌ای داشته‌اند، و طبقه کاهنی آنان («تأمل‌گران») ازدواج نمی‌کردند. یوسفوس فلاویوس در کتاب جنگ یهود (حدود ۷۵ میلادی) شرح مفصلی از اسنیان ارائه می‌دهد و در عتیقات یهود (حدود ۹۴ میلادی) و زندگی یوسفوس (حدود ۹۷ میلادی) نیز توصیف کوتاه‌تری از آنان دارد. او که مدعی آگاهی مستقیم است، اسنیان را یکی از سه فرقه فلسفه یهودی در کنار فریسیان و صدوقیان معرفی می‌کند.[۶]

میقوه مورد استفاده اسنی ها در منطقه دریا مرده.

او همچنین همان اطلاعات را درباره دینداری، تجرد، نبود مالکیت شخصی و پول، باور به اشتراک اموال و پایبندی سخت‌گیرانه به سبت نقل می‌کند. افزون بر این، می‌گوید اسنیان هر صبح به‌طور آیینی در آب غسل می‌کردند ، پس از دعا به‌صورت جمعی غذا می‌خوردند، به خیرخواهی و نیکوکاری می‌پرداختند، از بروز خشم پرهیز می‌کردند، کتاب‌های بزرگان را مطالعه می‌کردند، اسرار را حفظ می‌نمودند و نسبت به نام‌های فرشتگان در نوشته‌های مقدس خود بسیار دقیق بودند.

اسنیان در دوران معاصر به‌دلیل کشف مجموعه گسترده‌ای از اسناد دینی معروف به طومارهای دریای مرده شهرت یافته‌اند؛ مجموعه‌ای که به‌طور گسترده کتابخانه آنان دانسته می‌شود. این طومارها در محوطه باستانی قمران،[۷] در ساحل شمال‌غربی دریای مرده کشف شدند؛ مکانی که به‌عنوان محل سکونت یک جامعه اسنی شناخته می‌شود. این اسناد شامل نسخه‌های متعدد از بخش‌هایی از کتاب مقدس عبری و نیز متون میان‌کتابی و فرقه‌ای هستند، از جمله آثاری مانند «قانون جامعه»، «سند دمشق» و «طومار جنگ».

بر اساس دیدگاه رایج، اسنیان پس از نخستین جنگ یهودی–رومی ناپدید شدند؛ جنگی که در جریان آن سکونتگاه قمران نیز ویران شد.[۲] با این حال، پژوهشگران به نبود منابع مستقیم برای تأیید این ادعا اشاره کرده‌اند و احتمال تداوم آنان یا بقای گروه‌های مرتبط در سده‌های بعدی را مطرح کرده‌اند.[۸] برخی محققان نیز پیشنهاد می‌کنند که آموزه‌های اسنی ممکن است بر سنت‌های دینی دیگری مانند مندائیسم و مسیحیت تأثیر گذاشته باشد.[۹][۱۰]

ریشه شناسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

یوسفوس در دو اثر اصلی خود، جنگ یهودیان ۲٫۱۱۹، ۱۵۸، ۱۶۰ و عتیقات یهود ۱۳٫۱۷۱–۱۷۲، از نام اسنیان (Essenes) استفاده می‌کند، اما برخی نسخه‌های خطی در این موارد صورت اسائیون (Essaion) را ثبت کرده‌اند («اسنیان را گرامی می‌داشت»؛[۱۱] «اسنی‌ای به نام منائیم»؛[۱۲] «همه اسنیان را محترم می‌شمرد»؛[۱۳] «اسنیان»).[۱۴][۱۵][۱۶]

با این حال، یوسفوس در چندین موضع دیگر از صورت اسائیوس (Essaios) استفاده می‌کند که معمولاً همان «اسنی» دانسته می‌شود («یهودا از تبار اسائیوس»؛[۱۷] «شمعون از تبار اسائیوس»؛[۱۸] «یوحنا اسائیوس»؛[۱۹] «آنان که ما آنان را اسائیوی (Essaioi) می‌نامیم»؛[۲۰] «شمعون، مردی از تبار اسائیوس»).[۲۱] یوسفوس اسنیان را یکی از سه فرقه اصلی یهودی آن دوره معرفی می‌کند.[۲۲]

فیلون از صورت اسائیوی (Essaioi) استفاده می‌کند، هرچند خود او اذعان دارد که این شکل یونانیِ نام اصلی، که بنا بر ریشه‌شناسی او معنای «قداست» را می‌رساند، دقیق نیست.[۲۳] در متن لاتینی پلینی، صورت اسنی (Esseni) آمده است.[۵][۲۴]

گابریله بوکاچینی معتقد است که هنوز ریشه‌شناسی قانع‌کننده‌ای برای نام «اسنی» پیدا نشده است، اما این اصطلاح به گروهی گسترده‌تر در یهودیه اطلاق می‌شده که جامعه قمران را نیز در بر می‌گرفته است.[۲۵]

پیش از کشف طومارهای دریای مرده، این نظریه مطرح شده بود که این نام در قالب‌های مختلف یونانی از یک نام‌گذاری عبری گرفته شده است که بعدها در برخی از طومارهای دریای مرده به صورت «عوسی هاتوراه» (ʻosey haTorah)، به معنای «عمل‌کنندگان» یا «اجراکنندگان تورات»، یافت شد.[۲۶] اگرچه ده‌ها پیشنهاد ریشه‌شناختی منتشر شده است، این تنها نظریه‌ای بود که پیش از سال ۱۹۴۷ مطرح شد و سپس با شواهد متنی قمران تأیید گردید و به‌تدریج مورد پذیرش پژوهشگران قرار گرفت.[۲۷] این نظریه به‌عنوان ریشه صورت اوسائیوی (Ossaioi) پذیرفته شده است (و شایان توجه است که فیلون نیز صورت آغازشده با «O» را به کار برده بود)، و اختلاف میان صورت‌های Essaioi و Esseni توسط پژوهشگرانی چون وندرکام، گورانسون و دیگران بررسی شده است.

سکونتگاه قُمران در کنار دریای مرده.

در عبری قرون وسطی (برای مثال در سفر یوسیپون)، واژه حسیدیم («پرهیزگاران») جایگزین «اسنیان» شده است. هرچند این نام عبری ریشه واژه‌های Essaioi/Esseni محسوب نمی‌شود، اما معادل آرامی آن، حِسیئیم (Hesi'im)، که در متون آرامی شرقی شناخته شده است، به‌عنوان منشأ احتمالی پیشنهاد شده است.[۲۸]

برخی دیگر نیز معتقدند که «اسنی» صورت آوانویسی‌شده واژه عبری حیصونیم (ḥiṣonim)، به معنای «بیرونیان» یا «خارجیان»، است؛ واژه‌ای که میشنا (برای نمونه، مگیلا ۴:۸[۲۹]) برای توصیف گروه‌های فرقه‌ای مختلف به کار می‌برد. نظریه‌ای دیگر نیز مطرح می‌کند که این نام از آیینی در آناتولی وام گرفته شده که پیروان الهه آرتمیس را شامل می‌شد؛ زیرا رفتار و پوشش آنان تا حدی به اعضای این گروه در یهودیه شباهت داشت.[۳۰]

یوسفوس فلاویوس در فصل هشتم کتاب جنگ یهودیان می‌نویسد:

۲. (۱۱۹) زیرا در میان یهودیان سه فرقه فلسفی وجود دارد. پیروان نخستین فرقه، فریسیان‌اند؛ پیروان دومین فرقه، صدوقیان؛ و فرقه سوم که مدعی انضباط و سخت‌گیری بیشتری است، اسنیان نامیده می‌شوند. اینان یهودی‌تبار هستند و به نظر می‌رسد که نسبت به یکدیگر محبتی بیش از آنچه در سایر فرقه‌ها دیده می‌شود، دارند.[۳۱]

محل

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

به گفتهٔ یوسفوس، اسنیان «نه در یک شهر» بلکه «به تعداد زیاد در هر شهر» ساکن شده بودند.[۳۲] فیلون از «بیش از چهار هزار» اسائیوی (Essaioi) سخن می‌گوید که در «سرزمین اسرائیل و سوریه» زندگی می‌کردند،[۳۳] و دقیق‌تر، «در بسیاری از شهرهای یهودیه و در بسیاری از روستاها، و در انجمن‌های بزرگ با اعضای فراوان گرد آمده بودند».[۳۴]

بقایای سکونتگاه‌های قُمران.

پلینی آنان را «در سمت غربی دریای مرده، دور از ساحل ... [بالاتر از] شهر انگدی» جای می‌دهد.[۲۴]

برخی پژوهشگران و باستان‌شناسان معاصر استدلال کرده‌اند که اسنیان در سکونتگاه قُمران، فلاتی در بیابان یهودیه در امتداد دریای مرده، زندگی می‌کردند. آنان در تأیید این دیدگاه به پلینیِ بزرگ استناد کرده و این باور را تقویت می‌کنند که طومارهای دریای مرده محصول اسنیان بوده‌اند.[۳۵] این نظریه، هرچند هنوز به‌طور قطعی اثبات نشده است، بر بحث‌های دانشگاهی و برداشت عمومی دربارهٔ اسنیان غلبه یافته است.[۳۶]

در همان ناحیه در امتداد ساحل دریای مرده، محوطه‌های عین فشخه و عین الغُویر نیز وجود دارند که با سکونتگاه قُمران مرتبط دانسته شده‌اند. به‌ویژه، گورستان عین الغُویر تا اندازه‌ای مشابه است، هرچند شامل دفن زنان و کودکان نیز می‌شود.[۳۷]

تدفین‌های منفرد یافت‌شده در گورستان‌های قُمران با شیوهٔ رایج در دیگر نقاط اسرائیل تفاوت دارند.

«سنت کهن یهودیِ دفن مردگان در کنار نیاکانشان توسط جامعهٔ قُمران رعایت نمی‌شد؛ بلکه بر دفن فردی تأکید می‌شد.»

به نظر می‌رسد این امر گواه آن باشد که «ساکنان قُمران خانواده‌ها نبودند و این مکان یک گورستانِ اجتماعیِ یک جامعهٔ مذهبی بوده است.»[۳۸]

قوانین، آداب و رسوم، الهیات و باورها

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گزارش‌های یوسفوس و فیلون نشان می‌دهند که اسنیان زندگی‌ای کاملاً اشتراکی داشتند که اغلب با رهبانیت مسیحیِ متأخر مقایسه شده است.[۳۹] به نظر می‌رسد بسیاری از گروه‌های اسنی مجرد بوده‌اند، اما یوسفوس همچنین از «فرقه‌ای دیگر از اسنیان» سخن می‌گوید که رسم نامزدی سه‌ساله و سپس ازدواج را رعایت می‌کردند.[۴۰] بنا بر گفتهٔ یوسفوس، آنان آداب و مقرراتی همچون مالکیت اشتراکی،[۴۱][۴۲] انتخاب رهبری برای رسیدگی به منافع گروه، و اطاعت از دستورات او داشتند.[۴۳] همچنین سوگند خوردن[۴۴] و قربانی کردن حیوانات برای آنان ممنوع بود.[۴۵] آنان بر خشم خود مسلط بودند و به‌عنوان عوامل صلح عمل می‌کردند،[۴۴] و تنها برای محافظت در برابر راهزنان سلاح حمل می‌کردند.[۴۶] اسنیان از نگهداری برده خودداری می‌کردند و به یکدیگر خدمت می‌نمودند؛[۴۷] و در نتیجهٔ مالکیت اشتراکی، به تجارت نیز نمی‌پرداختند.[۴۸] یوسفوس و فیلون شرح‌های مفصلی از گردهمایی‌های جمعی، وعده‌های غذایی و جشن‌های مذهبی آنان ارائه کرده‌اند. این شیوهٔ زندگی اشتراکی باعث شده است که برخی پژوهشگران اسنیان را گروهی بدانند که برابری اجتماعی و اقتصادی را در عمل اجرا می‌کردند.[۴۹][۵۰][۵۱]

با وجود ممنوعیت سوگند خوردن، اعضای جدید پس از یک دورهٔ آزمایشی سه‌ساله،[۵۲] سوگندی یاد می‌کردند که شامل تعهد به پرهیزگاری در برابر خدا و درستکاری در برابر انسان‌ها، حفظ شیوهٔ زندگی پاک، پرهیز از فعالیت‌های جنایی و غیراخلاقی، انتقال بی‌تحریف قوانین خود، و حفظ کتاب‌های اسنیان و نام‌های فرشتگان بود.[۵۳] الهیات آنان شامل باور به جاودانگی روح و این اعتقاد بود که پس از مرگ، روح خود را دوباره بازخواهند یافت.[۱۵][۵۴] بخشی از فعالیت‌های آنان شامل تطهیر از طریق آیین‌های آبی بود که با جمع‌آوری و ذخیرهٔ آب باران پشتیبانی می‌شد. بر اساس «قاعدهٔ جماعت»، توبه پیش‌شرط تطهیر با آب بود.[۵۵]

تطهیر آیینی در این دوره در میان مردم یهودیه عملی رایج بود و بنابراین مختص اسنیان نبود. در نزدیکی بسیاری از کنیسه‌های آن دوره، حمام آیینی یا میقوه (mikveh) یافت شده است؛ سنتی که تا دوران معاصر نیز ادامه یافته است.[۵۶] پاکی و نظافت برای اسنیان چنان اهمیت داشت که در روز سبت از قضای حاجت نیز خودداری می‌کردند.[۵۷]

آب انبار.

به گفتهٔ جوزف لایت‌فوت، پدر کلیسا، اپیفانیوس (که در سدهٔ چهارم میلادی می‌نوشت) ظاهراً میان دو گروه اصلی درون اسنیان تمایز قائل می‌شود:[۲۸] «از میان کسانی که پیش از زمان او [الکسای، پیامبر اوسائی] و در دوران او بودند، اوسائیان و نصارائیان.» بخش [۵۸] اپیفانیوس هر گروه را چنین توصیف می‌کند:

«نصارائیان—از نظر قومیت یهودی بودند—و در اصل از جلعادیتیس، باشانیتیس و آن سوی اردن می‌آمدند... آنان موسی را می‌پذیرفتند و باور داشتند که او شریعتی دریافت کرده است؛ البته نه این شریعت، بلکه شریعتی دیگر. از این‌رو، آنان یهودیانی بودند که همهٔ مناسک یهودی را رعایت می‌کردند، اما نه قربانی تقدیم می‌کردند و نه گوشت می‌خوردند. آنان خوردن گوشت یا تقدیم قربانی با آن را غیرقانونی می‌دانستند. ادعا می‌کردند که این کتاب‌ها افسانه‌اند و هیچ‌یک از این رسوم توسط نیاکان بنیان نهاده نشده است. این تفاوت میان نصارائیان و دیگران بود...»[۵۹]

«پس از این فرقهٔ نصارائی، گروه دیگری که پیوند نزدیکی با آنان داشت پدید می‌آید که اوسائیان نامیده می‌شوند. اینان نیز مانند گروه پیشین یهودی بودند... و در اصل از نبطیه، ایتوریه، موابیتیس و آریلیس، سرزمین‌های آن سوی حوضه‌ای که کتاب مقدس آن را دریای نمک نامیده است، آمده بودند... گرچه با شش فرقهٔ دیگر از این هفت فرقه تفاوت دارد، تنها از آن جهت موجب انشقاق می‌شود که همچون نصارائیان کتاب‌های موسی را منع می‌کند.»[۵۸]

دربارهٔ قانون کتاب مقدس اسنیان و نگرش آنان نسبت به نوشته‌های اپوکریفایی اطلاعات چندانی در دست نیست. با این حال، احتمالاً اسنیان برای کتاب استر ارزش چندانی قائل نبودند، زیرا نسخه‌های خطی کتاب استر به‌طور کامل در قُمران غایب‌اند؛ احتمالاً به دلیل مخالفت آنان با ازدواج‌های مختلط و استفاده از گاه‌شماری‌های متفاوت.[۶۰][۶۱]

اسنیان در زمان خود از این جهت منحصربه‌فرد بودند که با نهاد برده‌داری مخالفت می‌کردند و آن را ناعادلانه و ناسازگار با ارادهٔ خدا می‌دانستند؛ زیرا باور داشتند که همهٔ انسان‌ها برابر زاده شده‌اند.[۶۲][۶۳]

مشارکت در نخستین جنگ یهودیان و رومیان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در آغاز نخستین جنگ یهودیان و رومیان در سال ۶۶ میلادی، و با پیش‌بینی پیشروی رومیان، فرماندهی بخش‌هایی از غرب یهودیه به یوحنا اسنی (یا اسائی) سپرده شد که مسئولیت توپارکیِ تَمنه را بر عهده گرفت. این منطقه شامل لیدا، یافا و عمواس بود.[۶۴]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پانویس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ Cyprus), Saint Epiphanius (Bishop of Constantia in (2009). The Panarion of Epiphanius of Salamis: Book I (sects 1-46). BRILL. p. 32.
  2. 1 2 3 Gurtner, Daniel M.; Stuckenbruck, Loren T., eds. (2020). T&T Clark Encyclopedia of Second Temple Judaism. Vol. 2. T&T Clark. pp. 250–252.
  3. ↑ F. F. Bruce, Second Thoughts on the Dead Sea Scrolls. Paternoster Press, 1956.
  4. ↑ Pliny the Elder. Historia Naturalis. Vol. V, 17 or 29, in other editions V, (15).73. Ab occidente litora Esseni fugiunt usque qua nocent, gens sola et in toto orbe praeter ceteras mira, sine ulla femina, omni venere abdicata, sine pecunia, socia palmarum. in diem ex aequo convenarum turba renascitur, large frequentantibus quos vita fessos ad mores eorum fortuna fluctibus agit. ita per saeculorum milia—incredibile dictu—gens aeterna est, in qua nemo nascitur. tam fecunda illis aliorum vitae paenitentia est! infra hos Engada oppidum fuit, secundum ab Hierosolymis fertilitate palmetorumque nemoribus, nunc alterum bustum. inde Masada castellum in rupe, et ipsum haut procul Asphaltite. et hactenus Iudaea est.
  5. 1 2 Barthélemy, D.; Milik, J.T.; de Vaux, Roland; Crowfoot, G.M.; Plenderleith, Harold; Harding, G.L. (1997) [1955]. "Introductory: The Discovery". Qumran Cave 1. Oxford: Oxford University Press. p. 5.
  6. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.119.
  7. ↑ אשל, חנן, "תולדות התגליות הארכאולוגיות בקומראן", בתוך: מנחם קיסטר (עורך), מגילות קומראן: מבואות ומחקרים, כרך א', ירושלים: יד יצחק בן-צבי. 2009, עמ' 9. (Hebrew)
  8. ↑ Goodman, M. (1994), "Sadducees and Essenes after 70 CE", Judaism in the Roman World, Brill, pp. 153–162,
  9. ↑ Hamidović, David (2010). "About the Links between the Dead Sea Scrolls and Mandaean Liturgy". ARAM Periodical. 22: 441–451
  10. ↑ Charlesworth, James H. (2006). The Bible and the Dead Sea Scrolls: The scrolls and Christian origins. Baylor University Press.
  11. ↑ Josephus (c. 94). Antiquities of the Jews. 15.372.
  12. ↑ Josephus. Antiquities of the Jews. 15.373.
  13. ↑ Josephus. Antiquities of the Jews. 15.378.
  14. ↑ Josephus. Antiquities of the Jews. 18.11.
  15. 1 2 Josephus. Antiquities of the Jews. 18.18.
  16. ↑ Josephus. The Life of Flavius Josephus. 10.
  17. ↑ Josephus. The Wars of the Jews. I.78.
  18. ↑ Josephus. The Wars of the Jews. 2.113.
  19. ↑ Josephus. The Wars of the Jews. 2.567; 3.11.
  20. ↑ Josephus. Antiquities of the Jews. 15.371.
  21. ↑ Josephus. Antiquities of the Jews. 17.346.
  22. ↑ And when I was about sixteen years old, I had a mind to make trial of the several sects that were among us. These sects are three: The first is that of the Pharisees, the second that Sadducees, and the third that of the Essenes, as we have frequently told you The Life of Josephus Flavius, 2.
  23. ↑ http://www.earlyjewishwritings.com/text/philo/book33.html XII.75–87.
  24. 1 2 Pliny the Elder. Natural History. 5.73.
  25. ↑ Boccaccini, Gabriele (1998) Beyond the Essene hypothesis: the parting of the ways between Qumran and Enochic Judaism. p. 47
  26. ↑ Goranson, Stephen (1999). "Others and Intra-Jewish Polemic as Reflected in Qumran Texts". In Peter W. Flint; James C. VanderKam (eds.). The Dead Sea Scrolls after Fifty Years: A Comprehensive Assessment. Vol. 2. Leiden: Brill Publishers. pp. 534–551.
  27. ↑ For example, James C. VanderKam, "Identity and History of the Community". In The Dead Sea Scrolls after Fifty Years: A Comprehensive Assessment, ed. Peter W. Flint and James C. VanderKam, 2:487–533. Leiden: Brill, 1999. The earliest known proposer of this etymology was P. Melanchthon, in Johann Carion, Chronica, 1532, folio 68 verso. Among the other proposers before 1947, e.g., 1839 Isaak Jost, "Die Essaer," Israelitische Annalen 19, 145–7.
  28. 1 2 Lightfoot, Joseph Barber (1875). "On Some Points Connected with the Essenes". https://archive.org/details/stpaulsepistles00lighgoog
  29. ↑ https://www.sefaria.org/Mishnah_Megillah.4.8?lang=bi&with=all&lang2=en
  30. ↑ Schiffman, Lawrence H https://cojs.org/discovery-and-acquisition-1947-1956-lawrence-h-schiffman-reclaiming-the-dead-sea-scrolls-jewish-publication-society-philadelphia-1994/
  31. ↑ Whiston and Maier, 1999, "The Jewish War", Chapter 8, p. 736
  32. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.124.
  33. ↑ Philo (c. 20–54). Quod Omnis Probus Liber. XII.75.
  34. ↑ Philo. Hypothetica. 11.1. in Eusebius. Praeparatio Evangelica. VIII.
  35. ↑ Biblical Archeology Society Staff (8 May 2022). "Who Were the Essenes?". Biblical Archaeology Society. Biblical Archeology Society.
  36. ↑ Ellegård, Alvar; Jesus—One Hundred Years Before Christ: A Study in Creative Mythology, (London 1999).
  37. ↑ R. Hachlili 2005, Jewish Funerary Customs, Practices and Rites in the Second Temple Period. archive.org p.474
  38. ↑ Hachlili 2005, Jewish Funerary Customs, Practices and Rites in the Second Temple Period. archive.org p.478
  39. ↑ The suggestion apparently goes back to Flinders Petrie's Personal religion in Egypt before Christianity (1909), 62ff; see William Herbert Mackean, Christian Monasticism in Egypt to the Close of the Fourth Century (1920), p. 18.
  40. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. book II, chap. 8, para. 13.
  41. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.122.
  42. ↑ Josephus (c. 94). Antiquities of the Jews. 18.20.
  43. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.123, 134.
  44. 1 2 Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.135.
  45. ↑ Philo, §75: ου ζωα καταθυοντες [= not sacrificing animals]
  46. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.125.
  47. ↑ Philo of Alexandria, Every Good Man is Free, 75-79.
  48. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.127.
  49. ↑ Service, Robert (2007). Comrades: A History of World Communism. Cambridge: Harvard University Press. pp. 14–15.
  50. ↑ https://web.archive.org/web/20211013154357/https://anarchyinaction.org/index.php?title=Essenes
  51. ↑ Kaufmann Kohler (1906). "Jewish Encyclopedia - Essenes"
  52. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.137–138. Josephus' mention of the three-year duration of the Essene probation may be compared with the phased character of the entrance procedure in the Qumran Rule of the Community [1QS; at least two years plus an indeterminate initial catechetical phase, 1QS VI]. The provisional surrender of property required at the beginning of the last year of the novitiate derives from actual social experience of the difficulties of sharing property in a fully communitarian setting, cf. Brian J. Capper, 'The Interpretation of Acts 5.4', Journal for the Study of the New Testament 19 (1983) pp. 117–131; idem, '"In der Hand des Ananias." Erwägungen zu 1QS VI,20 und der urchristlichen Gütergemeinschaft', Revue de Qumran 12(1986) 223–236; Eyal Regev, "Comparing Sectarian Practice and Organization: The Qumran Sect in Light of the Regulations of the Shakers, Hutterites, Mennonites and Amish", Numen 51 (2004), pp. 146–181.
  53. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.139–142.
  54. ↑ Josephus (c. 75). The Wars of the Jews. 2.153–158.
  55. ↑ Furstenberg, Yair (8 November 2016). "Initiation and the Ritual Purification from Sin: Between Qumran and the Apostolic Tradition". Dead Sea Discoveries. 23 (3): 365–394.
  56. ↑ Kittle, Gerhardt. Theological Dictionary of the New Testament, Volume 7. p. 814, note 99.
  57. ↑ Dundes, A. (2002). The Shabbat Elevator and other Sabbath Subterfuges: An Unorthodox Essay on Circumventing Custom and Jewish Character. Rowman & Littlefield Publishers. p. 109.
  58. 1 2 Epiphanius of Salamis (c. 378). Panarion. 1:19.
  59. ↑ Epiphanius of Salamis (c. 378). Panarion. 1:18.
  60. ↑ https://books.google.com/books?id=6eZ5DwAAQBAJ&dq=Essenes+canon&pg=PA70
  61. ↑ Fitzmyer, Joseph A. (2009). The Impact of the Dead Sea Scrolls. Paulist Press.
  62. ↑ Lim, Timothy (2021). Essenes in Judaean Society: The sectarians of the Dead Sea Scrolls. Oxford University Press's Academic Insights for the Thinking World.
  63. ↑ https://blog.oup.com/2021/01/essenes-in-judaean-society-the-sectarians-of-the-dead-sea-scrolls/
  64. ↑ Rogers, Guy MacLean (2021). For the Freedom of Zion: the Great Revolt of Jews against Romans, 66-74 CE. New Haven: Yale University Press. p. 186.

Wikipedia contributors, "Essenes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Essenes&oldid=303703612 (accessed July 23, 2009).

برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=اسنی‌ها&oldid=43816237»