پرش به محتوا

نوجوانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
دو نوجوان هنگام گوش دادن به موسیقی

نوجوانی یک مرحلهٔ گذار در رشد جسمی و روانی انسان است که عموماً در دورهٔ بین بلوغ تا بزرگسالی (به‌طور معمول منطبق با سن قانونی) رخ می‌دهد.[۱] نوجوانی به‌طور معمول با سال‌های نوجوانی ۱۳ تا ۱۹ سالگی شناخته می‌شود اما جلوه‌های جسمی، روانی یا فرهنگی آن ممکن است زودتر آغاز شود یا دیرتر به پایان برسد. بلوغ به‌طور معمول در دوران پیش‌نوجوانی شروع می‌شود، به‌ویژه در دختران. رشد جسمی (به‌ویژه در پسران) و رشد شناختی می‌تواند فراتر از سال‌های نوجوانی ادامه یابد. سن تنها یک نشانگر تقریبی برای نوجوانی است و دانشمندان بر سر تعریف دقیق آن توافق ندارند. برخی تعریف‌ها از ۱۰ سالگی آغاز می‌شوند و تا ۳۰ سالگی امتداد می‌یابند. تعریف سازمان بهداشت جهانی به‌طور رسمی نوجوانی را به عنوان مرحلهٔ زندگی از سنین ۱۰ تا ۱۹ سالگی مشخص می‌کند.[۲]

ویژگی‌های خاصی از رشد نوجوانی وجود دارد که بیش از زیست‌شناسی انسان یا ساختارهای شناختی، در فرهنگ ریشه دارند. فرهنگ به عنوان «میراث نمادین و رفتاری دریافت‌شده از گذشته که چارچوب اجتماعی برای آنچه ارزشمند است فراهم می‌کند» تعریف شده است.[۳] فرهنگ آموخته می‌شود و اجتماعی‌وار به اشتراک گذاشته می‌شود و بر همهٔ جنبه‌های زندگی فرد اثر می‌گذارد. برای نمونه، مسئولیت‌های اجتماعی، بیان جنسی و رشد نظام اعتقادی، همهٔ چیزهایی هستند که احتمالاً بر پایهٔ فرهنگ متفاوت‌اند. افزون بر این، ویژگی‌های متمایز جوانان — از جمله پوشش، موسیقی و دیگر استفاده‌ها از رسانه‌ها، اشتغال، هنر، انتخاب‌های غذایی و نوشیدنی، تفریح و زبان — همگی فرهنگ جوانان را تشکیل می‌دهند. به این دلایل، فرهنگ حضوری فراگیر و قدرتمند در زندگی نوجوانان دارد و بنابراین نمی‌توان نوجوانان امروزی را بدون پژوهش و درک فرهنگ آن‌ها به‌طور کامل درک کرد. با این حال، «فرهنگ» نباید مترادف با ملت یا قومیت در نظر گرفته شود. فرهنگ‌های بسیاری در درون هر کشور و گروه نژادی یا اجتماعی-اقتصادی وجود دارند. افزون بر این، برای اجتناب از قوم‌مداری، پژوهشگران باید مراقب باشند که نقش فرهنگ در نوجوانی را بر پایهٔ باورهای فرهنگی خودشان تعریف نکنند.[۴][۵]

شبکه‌های اجتماعی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در دههٔ ۲۰۰۰، شبکه‌های اجتماعی به‌سرعت گسترش یافتند و نسبت بالایی از نوجوانان از آن‌ها استفاده می‌کردند. تا سال ۲۰۱۲، ۷۳٪ از افراد ۱۲ تا ۱۷ ساله گزارش دادند که دست کم یک پروفایل در شبکه‌های اجتماعی دارند؛ دو سوم (۶۸٪) نوجوانان هر روز پیامک می‌فرستادند، نیمی (۵۱٪) روزانه از سایت‌های شبکه‌های اجتماعی بازدید می‌کردند و ۱۱٪ دست کم یک‌بار در روز توییت ارسال یا دریافت می‌کردند. بیش از یک‌سوم (۳۴٪) نوجوانان چندین‌بار در روز به سایت اصلی شبکه‌های اجتماعی خود سر می‌زدند. از هر چهار نوجوان، یک نفر (۲۳٪) کاربر «سنگین» رسانه‌های اجتماعی بود؛ یعنی هر روز دست کم از دو گونهٔ مختلف رسانه‌های اجتماعی بهره‌گیری می‌کرد.[۶]

اگرچه پژوهش‌ها هنوز قطعی نیست، برخی یافته‌ها نشان داده‌اند که ارتباطات الکترونیکی می‌تواند بر رشد اجتماعی نوجوانان اثر منفی بگذارد، جایگزین ارتباط رودررو شود، مهارت‌های اجتماعی‌شان را ضعیف کند و گاهی به تعامل ناایمن با غریبه‌ها بینجامد. یک مرور پژوهشی در سال ۲۰۱۵ گزارش داد که «نوجوانان از استراتژی‌های مقابله با زورگویی سایبری آگاهی ندارند؛ پدیده‌ای که به‌طور مداوم با افزایش احتمال افسردگی مرتبط بوده است. افزون بر این، در سال ۲۰۲۰، ۳۲٪ از دختران نوجوانی که از اینستاگرام استفاده می‌کردند، گزارش دادند پس از استفاده از این پلتفرم احساس بدتری نسبت به تصویر بدنشان پیدا کرده‌اند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که اثر منفی اینترنت بر عملکرد اجتماعی نوجوانان در دو جنس متفاوت است. اجتماعی‌شدن آنلاین به‌ویژه دختران را آسیب‌پذیرتر می‌کند، در حالی که حضور در کافه‌های اینترنتی به‌طور عمده بر پیشرفت تحصیلی پسران اثر می‌گذارد. با این حال، پژوهش‌های دیگر حاکی از آن است که ارتباطات اینترنتی می‌تواند دوستان را به هم نزدیک‌تر کند و برای نوجوانان مضطرب اجتماعی سودمند باشد؛ زیرا تعامل اجتماعی آنلاین برای آن‌ها آسان‌تر است.[۷]

موسیقی و رقص

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
سلنا گومز و جاستین بیبر در ۲۰۱۱

موسیقی و رقص از بخش‌های دارای نفوذ قابل توجه بر پسران و دختران این دوره دانسته می‌شوند. در موسیقی، به‌عنوان نمونه، خوانندگانی چون تیلور سوییفت و سلنا گومز در دهه‌های اخیر گونه‌ای سلطه بر فرهنگ نوجوانان و جوانان داشته‌اند. هردو پلتفرم اپل موزیک و اسپاتیفای، در زمینهٔ موسیقی اثر قابل توجهی بر نوجوانان دارند. رقص نیز هم برای کاهش استرس و بهبود اعتماد به نفس هم از دید سرگرمی برای نوجوانان دارای اهمیت است. کلاس‌های رقص برای بسیاری از دختران، پناهگاه امنی برای رفع استرس و بالا بردن اعتماد به نفس بوده‌اند. همچنین به اشتراک‌گذاری کلیپ‌های رقص در شبکه‌های اجتماعی، به شکل افزاینده‌ای در دههٔ ۲۰۱۰ توسط نوجوانان رخ داده است.[۸]

فیلم و سریال‌های تینیجری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فیلم و سریال‌های تینیجری قابل توجهی ساخته شده‌اند که گاه پرمخاطب شدند و فروش قابل توجهی داشته‌اند؛ از جمله سوپرگرل، سرخوشی، چیزهای عجیب و ریوردیل.[۹]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. Stehlik, Thomas (۲۰۱۸). Educational Philosophy for ۲۱st Century Teachers. Springer. p. ۱۳۱.
  2. "Adolescent health". www.who.int (in English). Retrieved 2026-09-02.
  3. Lerner, J.V. ; Lerner, R.M. ; Finkelstein, J. (۲۰۰۱). Adolescence in America: an encyclopedia. Santa Barbara. : ABC-CLIO. p. ۸۰۷.
  4. Lerner, Jacqueline V. ; Rosenberg, Richard M. ; Jordan Finkelstein (۲۰۰۱). Adolescence in America: an encyclopedia. Mark L. Santa Barbara, Calif. : ABC-CLIO. p. ۸۰۷.
  5. Lerner, Jacqueline V. ; Rosenberg, Richard M. (۲۰۰۱). Jordan Finkelstein (ed.). Adolescence in America: an encyclopedia. Mark L. Santa Barbara, Calif. : ABC-CLIO. p. ۲۷۱.
  6. Reich, Stephanie M. ; Kaveri Subrahmanyam; Guadalupe Espinoza (March ۲۰۱۲). "Friending, IMing, and Hanging Out Face-to-Face: Overlap in Adolescents' Online and Offline Social Networks". Developmental Psychology. ۴۸ (۲): ۳۵۶–۳۶۸.
  7. Chen, Su-Yen; Fu, Yang-Chih (۲۰۰۹). "Internet use and academic achievement in early adolescence". Adolescence. ۴۴ (۱۷۶): ۷۹۷–۸۱۲.
  8. Demos, John; Demos, Virginia. "Adolescence in Historical Perspective". Journal of Marriage and Family. ۳۱ (۴): ۶۲۰–۶۳۸.
  9. Chapman، Wilson (۲۰۲۵-۰۵-۲۰). «The 45 Best Teen TV Shows, from 'That '70s Show' and 'Riverdale' to 'Never Have I Ever' and 'Daria'». IndieWire (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۹-۰۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]