A destrución creativa designa o mecanismo fundamental da evolución económica capitalista, polo cal as innovacións emprendedoras substitúen perpetuamente as tecnoloxías, os produtos, as empresas e as industrias obsoletas, xerando así un crecemento sostido en medio dunha inevitable convulsión.[1] Acuñado polo economista Joseph Schumpeter, o termo recolle a súa visión segundo a cal «este proceso de destrución creativa é o feito esencial do capitalismo», tal e como o formulou na súa obra de referencia Capitalism, Socialism and Democracy de 1942.[2][3] Schumpeter salientou cinco formas principais de innovación que impulsan esta dinámica:
a introdución de novos bens,
novos métodos de produción,
novos mercados,
novas fontes de subministración e
novas reorganizacións industriais,
cada unha delas levada a cabo por emprendedores que aproveitan monopolios temporais para impulsar a transformación sistémica.
As análises empíricas confirman a centralidade do concepto para a prosperidade, revelando que a destrución creativa está detrás de máis da metade dos avances de produtividade a longo prazo e que se correlaciona cunha mellor calidade de vida grazas ao progreso tecnolóxico, malia implicar custos a curto prazo, como os peches de empresas e a reasignación de man de obra.[4] Esta especie de vendaval de renovación permanente pon de relevo a capacidade do capitalismo para se autocorrixir e para se expandir, en contraste coas alternativas estáticas ou intervencionistas que Schumpeter criticaba por afogaren a súa vitalidade.[5]
