Pergi ke kandungan

ATR 42

Daripada Wikipedia, ensiklopedia bebas.
ATR 42
ATR 42 milik HOP!
Maklumat am
JenisPesawat serantau turboprop
Negara asalPerancis/Itali
PengeluarATR
StatusDalam pengeluaran, dalam perkhidmatan
Pengguna utamaFedEx Feeder
Jumlah dibina503[1]
Sejarah
Dikilangkan1984 – kini
Tarikh diperkenalkan3 Disember 1985
Penerbangan sulung16 Ogos 1984
Dibangunkan kepadaATR 52 (belum dibina)
ATR 72

ATR 42 ialah pesawat udara serantau yang dikeluarkan oleh pengeluar Perancis-Itali ATR, dengan pemasangan akhir di Toulouse, Perancis. Pada 4 November 1981, pesawat ini dilancarkan bersama ATR, sebagai usaha sama antara syarikat Perancis Aérospatiale (kini sebahagian daripada Airbus) dan Aeritalia (kini Leonardo S.p.A.). ATR 42-300 melakukan penerbangan sulungnya pada 16 Ogos 1984 dan pengiktirafan jenis telah diluluskan pada September 1985. Pelanggan pelancaran Air Littoral mengendalikan penerbangan komersial pertamanya pada Disember tahun tersebut.

Pesawat udara pemasangan sayap tinggi ini dikuasakan oleh dua enjin bebaling turbo, Pratt & Whitney Canada PW120. Nombor "42" pada namanya diambil daripada kapasiti tempat duduk standard asal pesawat iaitu seramai 42 penumpang. Varian kemudiannya dinaik naik taraf dengan avionik baharu, kokpit kaca, dan versi enjin yang lebih baharu. ATR 42 menjadi asas kepada pesawat yang dipanjangkan ATR 72, yang diperkenalkan pada Oktober 1989.

Pembangunan

[sunting | sunting sumber]

Semasa 1960-an dan 1970-an, pengeluar pesawat Eropah, secara keseluruhannya, telah mengalami penyusunan semula korporat yang ketara, termasuk penggabungan dan penyatuan, serta bergerak ke arah program pemprosesan kerjasama pelbagai negara, seperti Airbus A300 yang baharu dilancarkan. Selaras dengan trend ke arah kerjasama intra-Eropah ini, pengeluar aeroangkasa Perancis Aérospatiale dan konglomerat penerbangan Itali Aeritalia memulakan perbincangan mengenai topik bekerjasama untuk membangunkan pesawat udara wilayah baharu sepenuhnya. Sebelum ini, kedua-dua syarikat telah mengendalikan kajian secara bebas untuk konsep pesawat mereka sendiri, reka bentuk AS 35 bagi Aérospatiale dan AIT 230 bagi Aeritalia, untuk menyesuaikan dengan permintaan dalam sektor pasaran ini seawal tahun 1978.[2]

Pembangunan awal

[sunting | sunting sumber]
Penerbangan pertama di Lapangan Terbang Toulouse–Blagnac, 16 Ogos 1984

Pada 4 November 1981, satu perjanjian kerjasama rasmi telah ditandatangani oleh pengerusi Aeritalia Renato Bonifacio dan pengerusi Aérospatiale Jacques Mitterrand di Paris. Perjanjian ini memberi isyarat bukan sahaja penggabungan usaha mereka, tetapi juga reka bentuk konsep berasingan mereka bersama-sama menjadi satu reka bentuk pesawat yang lengkap bagi tujuan meneruskan pembangunan dan pembuatannya sebagai usaha sama kerjasama.[2] Konsortium itu kemudiannya menyasarkan kos unit yang serupa, tetapi penggunaan bahan api 430 kg (950 lb) dalam sektor 200 nmi (370 km; 230 bt), hampir separuh daripada 790 kg (1,750 lb) yang diperlukan oleh pesaing 40–50 tempat duduknya, British Aerospace HS.748 dan Fokker F.27, dan merancang ATR XX versi dipanjangkan dengan 58 tempat duduk.[3]

Perjanjian ini berfungsi bukan sahaja sebagai asas dan asal usul syarikat ATR, tetapi juga sebagai titik pelancaran berkesan bagi pesawat pertama syarikat baharu itu, yang dinamakan sebagai ATR 42. Menjelang tahun 1983, bahagian perkhidmatan pelanggan ATR telah ditubuhkan, menyediakan infrastruktur di seluruh dunia untuk memberikan sokongan bagi pesawat ATR yang bakal tiba kepada mana-mana pelanggan tanpa mengira lokasi.[2] Pada 16 Ogos 1984, ATR 42 pertama menjalankan penerbangan sulungnya dari Lapangan Terbang Toulouse, Perancis.[2] Semasa September 1985, kedua-dua Direktorat Jeneral Penerbangan Awam Perancis (DGCA) dan Pihak Berkuasa Penerbangan Awam Itali menganugerahkan pengiktirafan jenis untuk model tersebut, membenarkannya memulakan perkhidmatan operasi.

Pengenalan

[sunting | sunting sumber]
Sebuah ATR 42 milik Air Littoral, yang berkhidmat sebagai pengendali pelancaran jenis ini

Pada 3 Disember 1985, pesawat pengeluaran pertama, yang dinamakan sebagai ATR 42-300, telah diserahkan kepada pelanggan pelancaran Perancis Air Littoral, dengan perkhidmatan komersial pertama, antara Lapangan Terbang Béziers Cap d'Agde dan lapangan terbang Paris Orly berlangsung pada 23 Disember.[4][5] Semasa Januari 1986, dengan keyakinan terhadap kejayaan ATR 42 dan permintaan untuk versi pesawat yang lebih besar, ATR mengumumkan pelancaran program untuk membangunkan pesawat sedemikian, yang dinamakan sebagai ATR 72 bagi mencerminkan peningkatan kapasiti penumpangnya.[2]

Menjelang akhir tahun 1986, ATR 42 telah mengumpul bilangan tempahan yang besar, yang seterusnya membawa kepada peningkatan kadar pengeluaran jenis tersebut.[4] Semasa Ogos 1988, usaha pemasaran ATR di pasaran Amerika Utara yang menguntungkan telah menghasilkan pesanan besar sebanyak 50 buah ATR-42-300 daripada pengendali AS Texas Air Corporation; pada tahun yang sama, sebuah lagi syarikat penerbangan wilayah Amerika, Trans World Express, menerima pesawat pengeluaran ke-100.[4] Pada 1 Julai 1989, ATR membuka pusat latihan global baharu mereka untuk jenis itu di Toulouse, yang menyediakan kemudahan berpusat dan moden untuk latihan kakitangan syarikat penerbangan dan kakitangan lain di seluruh dunia. Semasa Jun 1999, pusat latihan global ATR menjadi salah satu institusi Eropah pertama yang diiktiraf sebagai Organisasi Latihan Penarafan Jenis, seperti yang ditakrifkan oleh Pihak Berkuasa Penerbangan Bersama.[2]

Semasa September 1989, ATR mengumumkan ia telah mencapai sasaran asal sebanyak 400 jualan ATR.[4] Pada tahun yang sama, penghantaran ATR 72 yang lebih besar bermula; tidak lama selepas itu, kedua-dua jenis secara umumnya ditempah bersama.[2] Memandangkan ATR 42 yang lebih kecil dipasang pada talian pengeluaran yang sama dengan ATR 72, di samping berkongsi sebahagian besar subsistem, komponen dan teknik pembuatan, kedua-dua jenis saling menyokong antara satu sama lain untuk kekal dalam pengeluaran. Faktor ini mungkin sangat penting, kerana menjelang tahun 2015, ATR 42 merupakan satu-satunya pesawat wilayah 50 tempat duduk yang masih dikeluarkan.[6][7]

ATR 42-300/320

[sunting | sunting sumber]
Sebuah ATR 42-300 berkonfigurasi kargo, dikendalikan oleh FedEx Feeder

Untuk mengekalkan kelebihan teknologi dalam pasaran yang sangat kompetitif bagi pesawat udara wilayah semasa 1990-an, beberapa pengubahsuaian dan versi ATR 42 yang dipertingkatkan telah diperkenalkan secara berperingkat. Model awal ATR 42-300 kekal dalam pengeluaran sehingga tahun 1996, manakala model dipertingkatkan pertama (dan secara amnya serupa), yang dinamakan sebagai ATR 42-320, juga dikeluarkan sehingga tahun 1996. Varian -320 terutamanya berbeza kerana ia dikuasakan oleh sepasang enjin PW121 yang lebih berkuasa, memberikannya prestasi yang dipertingkatkan berbanding 300. Satu lagi varian, ATR 42-300QC, merupakan versi kargo/penumpang tukar cepat khas daripada siri standard -300.[8][4]

ATR 42-500

[sunting | sunting sumber]

Versi pengeluaran utama seterusnya ialah siri ATR 42-500, yang pembangunannya telah diumumkan secara asal pada 14 Jun 1993.[4] Melakukan penerbangan sulungnya pada 16 September 1994, dan dianugerahkan pensijilan oleh Pihak Berkuasa Penerbangan Awam British dan DGCA Perancis semasa Julai 1995;[4] model -500 merupakan pesawat yang dinaik naik taraf, dilengkapi dengan enjin PW127 baharu, bebaling enam bilah baharu, prestasi kawasan panas dan tinggi yang dipertingkatkan, kapasiti berat yang ditingkatkan, dan kabin penumpang yang dipertingkatkan. Pada 31 Oktober 1995, ATR 42-500 pertama telah diserahkan kepada pengendali Itali Air Dolomiti; pada 19 Januari 1996, perkhidmatan komersial pertama yang dijalankan oleh jenis itu telah dilaksanakan.[2] Pada 19 November 2000, 120 minit ETOPS telah diluluskan.[9]

Sebagai tambahan kepada model pesawat baharu, pelbagai perubahan organisasi juga dilaksanakan. Pada 10 Julai 1998, ATR melancarkan bahagian pengurusan aset baharunya.[4] Pada Jun 2001, EADS dan Alenia Aeronautica, syarikat induk ATR, memutuskan untuk memperkukuh kerjasama mereka, mengelompokkan semula semua aktiviti industri yang berkaitan dengan pesawat udara wilayah di bawah konsortium ATR.[2] Pada 3 Oktober 2003, ATR menjadi salah satu pengeluar pesawat pertama yang mendapat pensijilan di bawah ISO 9001-2000 dan EN/AS/JISQ 9100, standard kualiti seluruh dunia untuk industri aeronautik. Semasa Julai 2004, ATR dan pengeluar pesawat Brazil Embraer mengumumkan perjanjian kerjasama di Portal AEROChain bagi tujuan menyampaikan perkhidmatan pelanggan yang dipertingkatkan.[2] Semasa April 2009, ATR mengumumkan pelancaran perkhidmatan 'Door-2-Door' sebagai pilihan baharu dalam rangkaian perkhidmatan pelanggan komprehensifnya.[2]

ATR 42-600

[sunting | sunting sumber]
ATR 42-600 dilancarkan pada 2 Oktober 2007, terbang buat kali pertama pada 4 Mac 2010, dan diserahkan pertama kali pada November 2012.

Versi pengeluaran semasa ialah siri ATR 42-600. Pada 2 Oktober 2007, CEO ATR Stéphane Mayer mengumumkan pelancaran siri pesawat -600; ATR 42-600 dan ATR 72-600 menampilkan pelbagai penambahbaikan untuk meningkatkan kecekapan, kebolehpercayaan penghantaran, serta mengurangkan penggunaan bahan api dan kos operasi. Walaupun secara umumnya serupa dengan model -500 terdahulu, perbezaannya termasuk penggunaan enjin PW127M yang dipertingkatkan, kokpit kaca baharu, dan pelbagai penambahbaikan kecil yang lain. Menggunakan pendaftaran ujian F-WWLY, prototaip ATR 42-600 terbang buat kali pertama pada 4 Mac 2010.[10][11] Pesawat pertama telah diserahkan kepada syarikat penerbangan Tanzania Precision Air pada November 2012.[12]

Disebabkan permintaan yang kukuh untuk siri -600, ATR memutuskan untuk melabur dalam penubuhan talian pemasangan akhir kedua yang lebih moden dan memperoleh lebih banyak ruang hangar di tapak Toulouse mereka, bersama-sama dengan kawasan penyiapan dan penghantaran baharu yang besar; secara keseluruhannya, operasi pembuatan berkembang kepada empat kali ganda saiz ruang yang dimiliki pada tahun 2005.[6] Bercakap pada Oktober 2015, CEO ATR Patrick de Castelbajac menyatakan bahawa syarikat itu berada di landasan untuk menghasilkan lebih daripada 90 buah pesawat pada tahun tersebut, dan kemudahan pembuatan baharu itu boleh menyokong kadar pengeluaran sehingga 120 buah setahun. Pada masa itu, syarikat mempunyai tunggakan tempahan untuk 300 buah pesawat, mencukupi untuk pengeluaran selama tiga tahun.[6] Pada tahun 2017, bahagian pembiayaan dan pajakan dalaman baharu telah ditubuhkan oleh ATR untuk menawarkan tahap sokongan yang lebih besar kepada pelanggan dan meluaskan rangkaian perkhidmatan syarikat.[7]

Penekanan yang ketara telah diberikan kepada pembangunan berterusan model pesawat ATR.[7] Selain itu, pada pertengahan 2010-an, laporan muncul bahawa pembangunan model ATR 90 tempat duduk yang dipanjangkan lagi sedang dalam pertimbangan; didakwa, pemegang saham Airbus kurang berminat untuk meneruskan pembangunan sedemikian, manakala CEO ATR Fabrice Brégier lebih gemar memberikan fokus kepada penyelesaian isu-isu pembuatan.[6][13]

42-600S STOL

[sunting | sunting sumber]

Pada lewat 2010-an, ATR menjalankan kajian kebolehlaksanaan untuk membangunkan keupayaan pelepasan dan pendaratan pendek (STOL) ATR 42, yang berpotensi membolehkan jenis itu menggunakan landasan sekecil 800 m (2,600 ka) melalui penggunaan brek yang dipertingkatkan dan unit ekor yang diubah suai secara drastik; syarikat melihat langkah ini sebagai meluaskan potensi pesawat dan membuka peluang jualan baharu.[7] Ia boleh memperkenalkan keupayaan pendekatan curam dan kos operasi yang boleh dibandingkan dengan pesawat 30 tempat duduk.[7]

Penambahbaikan STOL sepatutnya dilancarkan pada 2019 untuk mengurangkan jarak pendaratan daripada 1,100 hingga 800 m (3,600 hingga 2,600 ka).[14] Permukaan kawalan sedia ada akan direka semula dengan flap pelepasan dipanjangkan kepada 25°, dan kedua-dua penyekat udara dibagikan semasa pendaratan dan bukan sahaja untuk belokan dalam penerbangan, menambah sistem autobrek, manakala kemudi diubah suai untuk meningkatkan pesongan maksimumnya dan saiz penstabil menegak ditingkatkan, untuk menangani kegagalan enjin, sekali gus menurunkan kelajuan kawalan minimum.[15]

ATR menganggarkan pasaran untuk STOL 20–42 tempat duduk sebanyak 800 buah tempoh 30 tahun, untuk berkhidmat di pulau-pulau dan menghantar kargo ke landasan pendek. Berat kosong ATR 42-600S akan dikurangkan dengan tempat duduk dan kelengkapan dapur yang lebih ringan.[16] Varian itu diumumkan secara rasmi pada Pertunjukan Udara Paris Jun 2019. Syarikat pajakan Ireland Elix Aviation Capital bakal menjadi pelanggan pelancaran, mengambil 10 buah pesawat dari 2022 hingga 2024; komitmen daripada Air Tahiti dan seorang lagi pelanggan yang tidak didedahkan menjadikan jumlah buku tempahan kepada 17 buah.[17]

Pada 9 Oktober 2019, ATR melancarkan ATR 42-600S di Perhimpunan Agung Persatuan Syarikat Penerbangan Wilayah Eropah, dengan 20 komitmen termasuk daripada Elix Aviation Capital (10 buah pesawat) dan Air Tahiti (dua buah pesawat). Boleh beroperasi dari landasan 800 m (2,600 ka) dengan sehingga 42 penumpang, pensijilan dijangka pada separuh kedua 2022 sebelum penghantaran pertama. ATR 42-600S boleh mengakses hampir 500 lapangan terbang dengan landasan 800–1,000 m (2,600–3,300 ka), meluaskan pasaran yang boleh dicapainya sebanyak 25%.[18] Operasi landasan 800 m terhad kepada penerbangan sepanjang 200 nmi (370 km; 230 bt) dengan 70% tempat duduk digunakan.[19]

Varian ini melakukan penerbangan sulung selama 2 jam 15 minit pada 11 Mei 2022, manakala kemudi yang lebih besar akan dipasang pada akhir tahun 2022 sebelum fasa pensijilan bermula pada tahun 2023.[20]

Pada November 2024, ATR menamatkan pembangunan versi STOL 42-600S, sebaliknya memilih untuk menumpukan pada peningkatan kecekapan keseluruhan siri ATR 42 dan ATR 72.[21][22]

Varian

[sunting | sunting sumber]
Siri awal -200/-300/-320 mempunyai bebaling empat bilah, seperti ATR-42 ini.
Kabin -500
Kokpit -500
Siri kemudiannya -400/-500/-600 mempunyai bebaling dengan enam bilah.

ATR 42-200

[sunting | sunting sumber]

Model -200 merupakan prototaip asal ATR 42, dan hanya beberapa buah sahaja dibina untuk tujuan ujian. Ia dikuasakan oleh enjin Pratt & Whitney Canada PW120 berkuasa 1,800 shp (1,300 kW).[23]

ATR 42-300

[sunting | sunting sumber]

Model -300 merupakan versi pengeluaran standard. Model ini dikeluarkan sehingga tahun 1996. Ia dikuasakan oleh enjin Pratt & Whitney Canada PW120 berkuasa 2,000 shp (1,500 kW).

ATR 42-320

[sunting | sunting sumber]

Model -320 merupakan versi dipertingkatkan daripada -300 yang dikuasakan oleh enjin PW121 (2100 shp). Ia direka untuk mempunyai prestasi yang lebih baik, terutamanya dalam keadaan cuaca panas dan altitud tinggi.[23]

ATR 42-400

[sunting | sunting sumber]

ATR 42-400 ialah versi dinaik naik taraf daripada -320 yang menggunakan bebaling enam bilah pada enjin PW121 yang serupa dan winglet mini kecil di hujung sayap. Tiga buah ATR 42-400 telah diserahkan kepada kerajaan Itali sebagai versi ATR 42 "Surveyor". Hanya dua buah ATR 42-400 awam yang dihasilkan (msn 487 dan 491) telah diserahkan kepada CSA Czech Airlines pada 1995/1996 sebagai penambahbaikan sementara sebelum penghantaran siri -500. Pada tahun 2006, kedua-dua pesawat ini telah dijual kepada Conviasa.

ATR 42-500

[sunting | sunting sumber]

ATR 42-500 ialah versi yang dinaik naik taraf selanjutnya, dengan penghantaran pertama berlaku pada Oktober 1995. Ia mempunyai banyak penambahbaikan untuk prestasi dan keselesaan penumpang, termasuk enjin baharu, bebaling baharu, kabin yang direka baharu, dan peningkatan kapasiti berat. Ia mempunyai bebaling enam bilah yang dikuasakan oleh enjin PW127E berkuasa 2,400 shp (1,800 kW) untuk prestasi kawasan panas dan tinggi yang dipertingkatkan serta kelajuan jelajah yang ditingkatkan. Enjin diukur secara rata untuk 45 °C. Bebaling dikawal secara elektrik dan diperbuat daripada bahan komposit. Ia mempunyai berat pelepasan maksimum yang ditingkatkan, membolehkan lebih banyak kargo dan jarak penerbangan yang lebih jauh. Disebabkan oleh bebaling enam bilah dan penebat yang lebih baik, ia mempunyai tahap kebisingan yang berkurangan. Versi terbaharu mempunyai keupayaan CATII dan pemasangan dual Honeywell HT1000 FMS.[8][24][sumber tak boleh dipercayai?]

ATR 42-600

[sunting | sunting sumber]

Pada Oktober 2007, pelancaran siri ATR 42-600 telah diumumkan. Mirip dengan ATR 72-500, siri -600 menampilkan PW127M sebagai enjin standardnya (menyediakan 5% tujhan tambahan, sekali gus meningkatkan prestasi di landasan pendek, dalam cuaca panas, dan pada altitud tinggi); "fungsi dorongan" mengaktifkan kuasa tambahan mengikut keperluan. Ia juga menampilkan dek penerbangan kokpit kaca, lengkap dengan lima skrin LCD lebar, yang menggantikan sistem instrumen penerbangan elektronik terdahulu; selain itu, komputer pelbagai guna meningkatkan keselamatan penerbangan dan keupayaan operasi. Avionik yang dibekalkan oleh Thales Group menyediakan keupayaan CAT III dan prestasi navigasi diperlukan. Ia juga merangkumi tempat duduk yang lebih ringan dan selesa serta tempat letak barang di atas kepala yang lebih besar. Menurut isu ketiga Sijil Jenis EASA,[9] ATR 42-600 ialah penamaan pemasaran ATR untuk siri -500 apabila dilengkapi dengan set avionik baharu atau "kokpit kaca". Penamaan ATR 42-600 tidak diiktiraf oleh EASA sebagai model atau varian pesawat yang ditauliahkan, dan tidak digunakan pada dokumentasi ATR yang ditauliahkan/diluluskan; sebaliknya, hanya "Mod 5948", "ATR 42-500 with Mod 5948", "ATR 42-500 fitted with NAS", atau "ATR 42-500 600 version" digunakan.

ATR 42-600S

[sunting | sunting sumber]

ATR 42-600S ialah varian STOL (pelepasan dan pendaratan pendek) bagi siri -600. Pesawat itu dirancang untuk berupaya beroperasi dari landasan sekecil 800-meter-long (2,600 ka) dengan sehingga 34 penumpang, dan 890-meter-long (2,920 ka) dengan tempat duduk penuh (48 penumpang) di laluan pendek. ATR melancarkan ATR 42-600S di Perhimpunan Agung ERA, dengan 20 komitmen termasuk daripada Elix Aviation Capital (10 buah pesawat) dan Air Tahiti (dua buah pesawat). Pensijilan dijangka pada separuh kedua 2022 sebelum penghantaran pertama.

Pada November 2024, ATR memutuskan untuk menghentikan pembangunan 42-600S, disebabkan "pasaran dicapai yang berkurangan berbanding ramalan asal".[25][26]

ATR 42-600/-600S Edisi HighLine

[sunting | sunting sumber]

ATR 42-600 dan ATR 42-600S HighLine mempunyai tata letak kabin eksekutif, manakala spesifikasi lain adalah sama seperti pasangannya yang asal.

Versi lain

[sunting | sunting sumber]
Varian kargo ATR-42 FedEx Express
Varian kargo

Versi pukal (versi tiub) dan pengangkut kargo ULD (pintu kargo besar). Suatu STC wujud untuk menukar semua varian ATR-42 kepada pesawat pengangkutan kargo sepenuhnya.[27] FedEx, UPS, dan DHL merupakan pengendali utama bagi jenis ini.

ATR Surveyor

ATR-42 "Surveyor" ialah versi rondaan maritim bagi siri -400.[28]

Lain-lain

Versi pengangkutan VIP dan pemeriksaan dalam penerbangan bagi siri -500 juga wujud.[29][30]

Pengendali

[sunting | sunting sumber]

Pengendali awam

[sunting | sunting sumber]
ATR 42–300 milik First Air di Ikpiarjuk (Arctic Bay), Nunavut Kanada

Lihat Senarai pengendali ATR 42.

Pengendali syarikat penerbangan dengan lebih daripada 5 buah pesawat
Syarikat penerbangan300320500600 600SJumlah
Canadian North528– –15
Danish Air Transport223– –7
EasyFly––212 –14
Empire Airlines83–– –11
FedEx Express116–– –17
Japan Air Commuter–––9 –9
Loganair––52 –7
Mountain Air Cargo62–– –8
Pakistan International Airlines––3––3
SATENA––44 –8

Pada 1 Ogos 2017, Silver Airways membuat tempahan untuk 20 buah pesawat ATR 42-600, menandakan kemasukan siri -600 ke dalam pasaran A.S.,[31] dengan empat buah berkhidmat beroperasi setakat suku keempat 2019.[32]

Menjelang November 2018, Loganair merancang untuk menggantikan pesawat Saab 340 dan Saab 2000 milik mereka, yang mahal untuk dikendalikan dan diselenggara, terutamanya siri 2000, dengan sekitar 20 buah ATR 42 dalam tempoh empat hingga lima tahun bermula suku ketiga tahun 2019.[33]

Pengendali ketenteraan

[sunting | sunting sumber]
ATR-42 Surveyor milik Tentera Udara Nigeria

Setakat Ogos 2022, 6 buah ATR 42 berada dalam perkhidmatan ketenteraan.[34]

Pengendali kerajaan

[sunting | sunting sumber]

Bekas pengendali

[sunting | sunting sumber]

Kemalangan dan insiden

[sunting | sunting sumber]

ATR 42 telah terlibat dalam 47 kemalangan dan insiden penerbangan termasuk 34 kehilangan badan pesawat.[39] Kejadian tersebut telah mengakibatkan 276 kematian.[40]

Tapak kemalangan Penerbangan 267 Trigana Air Service

Spesifikasi

[sunting | sunting sumber]
Pandangan tiga sisi, di samping ATR 72
Varian ATR 42[64]
ATR 42-200 ATR 42-300 ATR 42-320 ATR 42-400 ATR 42-500 ATR 42-600 ATR 42-600S
Anak kapal kokpit Dua
Tempat duduk 48 pada jarak 30 in (760 mm)
Panjang 22.67 m (74 ka 5 in)
Rentang sayap 24.57 m (80 ka 7 in)
Tinggi 7.59 m (24 ka 11 in)
Luas sayap 54.5 m2 (587 ka2)
Nisbah aspek 11.08
Berat kosong 10,285 kg (22,675 lb) 11,050 kg (24,360 lb) 11,550 kg (25,460 lb)

11,750 kg (25,900 lb)

MTOW 16,900 kg (37,300 lb) 18,200 kg (40,100 lb) 18,600 kg (41,000 lb)
Muatan maks 5,255 kg (11,579 lb) 5,550 kg (12,235 lb) 5,450 kg (12,015 lb) 5,250 kg (11,574 lb) 5,150 kg (11,353 lb)
Kapasiti bahan api 4,500 kg (9,900 lb)
Enjin (×2) PW120 PW120 PW121 PW121A PW127E/M PW127XT-M PW127XT-L
Kuasa 1,800 hp (1,300 kW) 2,000 hp (1,500 kW) 2,100 hp (1,600 kW) 1,980 hp (1,480 kW) 2,160 hp (1,610 kW) 2,400 shp (1,800 kW) 2,750 shp (2,050 kW)
Kelajuan jelajah 270 kn (500 km/h; 310 mph) 261 kn (484 km/h; 300 mph) 300 kn (556 km/h; 350 mph) 289 kn (535 km/h; 333 mph)
Jarak 48 penumpang 459 nmi (850 km; 528 bt) 794 nmi (1,470 km; 914 bt) 716 nmi (1,326 km; 824 bt) 726 nmi (1,345 km; 835 bt) 726 nmi (1,345 km; 835 bt)[65]

See also

[sunting | sunting sumber]

Pembangunan berkaitan

Pesawat setanding

Rujukan

[sunting | sunting sumber]
  1. ↑ "ATR 42, ATR 72 Production list". Diarkibkan daripada yang asal pada 6 November 2022. Dicapai pada 2024-07-15.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 "Company milestones." Diarkibkan 28 September 2020 di Wayback Machine ATR, Retrieved: 29 July 2017.
  3. ↑ "ATR42 promises low-cost operations". Flight International. 19 December 1981. Diarkibkan daripada yang asal pada 1 August 2019. Dicapai pada 1 August 2019.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 "Milestones". ATR. 2006. Diarkibkan daripada yang asal pada 17 October 2006.
  5. ↑ Bénichou, Michel; Roux, Robert J. (January 1986). "Fanactualites: 1er vols". Le Fana de l'Aviation (dalam bahasa Perancis). No. 194. m/s. 52.
  6. 1 2 3 4 Sheppard, Ian. "ATR Continues To Drive Turboprop Revolution." Diarkibkan 30 Julai 2017 di Wayback Machine AIN Online, 8 November 2015.
  7. 1 2 3 4 5 Sheppard, Ian. "ATR Creates Leasing, Asset Management & Freighter Unit." Diarkibkan 30 Julai 2017 di Wayback Machine AIN Online, 7 June 2017.
  8. 1 2 "ATR ATR-42". Airliners.net. Diarkibkan daripada yang asal pada 4 December 2015. Dicapai pada 26 December 2014.
  9. 1 2 "ATR42 & 72 Type Certificate Data Sheet TCDS A.084, Issue 3." Diarkibkan 4 Disember 2013 di Wayback Machine easa.europa.eu, 17 October 2012. p. 4. Retrieved: 2 April 2013.
  10. ↑ "Defense & Security Intelligence & Analysis: IHS Jane's — IHS". Dicapai pada 26 December 2014.
  11. ↑ "Photos: ATR ATR 42-600 Aircraft Pictures". Airliners.net. Diarkibkan daripada yang asal pada 29 November 2014. Dicapai pada 26 December 2014.
  12. ↑ "First ATR 42-600 delivered to Precision Air Services". ATR. 9 November 2012. Diarkibkan daripada yang asal pada 10 December 2012. Dicapai pada 28 January 2013.
  13. ↑ Ralat petik: Tag <ref> tidak sah; tiada teks disediakan bagi rujukan yang bernama "chin ain 2014"
  14. ↑ Thierry Dubois (4 February 2019). "ATR Maintains Its Low-Risk Strategy". Aviation Week & Space Technology. Diarkibkan daripada yang asal pada 24 August 2019. Dicapai pada 4 February 2019.
  15. ↑ Thierry Dubois (21 February 2019). "ATR Is Developing A String Upgrades For Regional Turboprops". Aviation Week & Space Technology. Diarkibkan daripada yang asal pada 15 September 2019. Dicapai pada 21 February 2019.
  16. ↑ Bradley Perrett (9 April 2019). "ATR Working on Launch Orders For Short-Field 42-600". Aviation Week Network.
  17. ↑ Moores, Victoria (19 June 2019). "ATR Secures 17 Commitments For New ATR 42 STOL Variant". Aviation Daily (dalam bahasa Inggeris).
  18. ↑ "A brand new addition to the ATR aircraft family – the ATR 42-600S!" (Siaran akhbar). ATR. 9 October 2019. Diarkibkan daripada yang asal pada 28 June 2020. Dicapai pada 10 October 2019.
  19. ↑ "ATR 42-600 STOL Aircraft | ATR Aircraft". ATR. Diarkibkan daripada yang asal pada 9 August 2024. Dicapai pada 9 August 2024.
  20. ↑ David Kaminski-Morrow (11 May 2022). "Short take-off ATR 42 variant carries out maiden flight". Flightglobal. Diarkibkan daripada yang asal pada 11 May 2022. Dicapai pada 11 May 2022.
  21. ↑ Meier, Ricardo (14 November 2024). "ATR abandons short take-off and landing variant ATR 42-600S - Air Data News". www.airdatanews.com. airdatanews. Diarkibkan daripada yang asal pada 7 December 2024. Dicapai pada 29 November 2024.
  22. ↑ Jaworowski, Raymond (15 November 2024). "ATR Ceases Development of ATR 42-600S STOL Version". Flight Plan. Flight Plan. Diarkibkan daripada yang asal pada 2 December 2024. Dicapai pada 29 November 2024.
  23. 1 2 "ATR 42-300/320" (PDF). Diarkibkan daripada yang asal (PDF) pada 8 February 2020. Dicapai pada 7 June 2016.
  24. ↑ "Avions de Transport Regional's ATR 42". aerospace-technology.com. Diarkibkan daripada yang asal pada 15 October 2015. Dicapai pada 3 July 2015.
  25. ↑ "ATR halts development of ATR 42-600S STOL variant to focus on core products". AeroTime. 2024-11-14. Diarkibkan daripada yang asal pada 27 March 2025. Dicapai pada 2025-03-15.
  26. ↑ "ATR abandons ATR 42-600S STOL variant". Aerospace Global News. 2024-11-14. Dicapai pada 2025-03-15.
  27. ↑ "ATR cargo solutions". Diarkibkan daripada yang asal pada 8 April 2007. Dicapai pada 7 March 2007.
  28. ↑ "ATR 42 Surveyor". Diarkibkan daripada yang asal pada 8 April 2007. Dicapai pada 7 March 2007.
  29. ↑ "ATR VIP". Diarkibkan daripada yang asal pada 6 April 2007. Dicapai pada 7 March 2007.
  30. ↑ "ATR In-flight". Diarkibkan daripada yang asal pada 7 April 2007. Dicapai pada 7 March 2007.
  31. ↑ "Silver Airways signs LOI for up to 50 ATR-600 series turboprops | Aviation Week Network". aviationweek.com. Diarkibkan daripada yang asal pada 9 August 2024. Dicapai pada 9 August 2024.
  32. ↑ "Silver Airways Launches ATR-600 Operations (+Video)". Airways Magazine (dalam bahasa Inggeris AS). 2019-04-22. Diarkibkan daripada yang asal pada 22 September 2020. Dicapai pada 2019-11-20.
  33. ↑ "Loganair plans to revamp fleet". Shetland News. 29 November 2018. Diarkibkan daripada yang asal pada 3 August 2020. Dicapai pada 14 January 2019.
  34. ↑ Craig Hoyle (2016). "World Air Forces Directory 2017". FlightGlobal. Diarkibkan daripada yang asal pada 2 December 2016. Dicapai pada 30 March 2017.
  35. ↑ "L'ASECNA offre gracieusement un avion de type ATR42-300 au Sénégal". airactu.info. 31 December 2021.
  36. ↑ "Wujudkan Pengelolaan Perikanan yang Bertanggung Jawab, RI-Australia Lakukan Patroli Terkoordinasi". kkp.go.id (dalam bahasa Indonesia). 29 September 2022. Diarkibkan daripada yang asal pada 27 January 2025. Dicapai pada 24 January 2025.
  37. ↑ "Home". Air Lithuania. Diarkibkan daripada yang asal pada 6 August 2002. Dicapai pada 15 January 2010.
  38. ↑ "Airscene: Military Affairs: Poland". Air International. Jil. 62 no. 6. June 2002. m/s. 323. ISSN 0306-5634.
  39. ↑ "Aérospatiale/Aeritalia ATR-42". Flight Safety Foundation. 20 July 2019. Diarkibkan daripada yang asal pada 2 July 2018. Dicapai pada 2 July 2018.
  40. ↑ "ATR-42 Statistics". Flight Safety Foundation. 28 June 2018. Diarkibkan daripada yang asal pada 2 July 2018. Dicapai pada 2 July 2018.
  41. ↑ Harro Ranter (15 October 1987). "ASN Aircraft accident ATR-42-312 I-ATRH Conca di Crezzo". Diarkibkan daripada yang asal pada 23 October 2012. Dicapai pada 26 December 2014.
  42. ↑ "Accident ATR 42-312 CN-CDT, Sunday 21 August 1994". asn.flightsafety.org. Diarkibkan daripada yang asal pada 11 August 2024. Dicapai pada 2024-08-11.
  43. ↑ Harro Ranter (30 July 1997). "ASN Aircraft accident ATR-42-512 F-GPYE Florence-Peretola Airport (FLR)". aviation-safety.net. Diarkibkan daripada yang asal pada 4 July 2015. Dicapai pada 3 July 2015.
  44. ↑ Harro Ranter (11 October 1999). "ASN Aircraft accident ATR-42-320 A2-ABB Gaborone-Sir Seretse Khama International Airport (GBE)". aviation-safety.net. Diarkibkan daripada yang asal pada 27 September 2011. Dicapai pada 3 July 2015.
  45. ↑ Harro Ranter (12 November 1999). "ASN Aircraft accident ATR-42-312 F-OHFV Mitrovica". aviation-safety.net. Diarkibkan daripada yang asal pada 4 July 2015. Dicapai pada 3 July 2015.
  46. ↑ "Accident description PT-MTS". Aviation Safety Network. Diarkibkan daripada yang asal pada 4 November 2012. Dicapai pada 23 July 2011.
  47. ↑ Harro Ranter (21 February 2008). "ASN Aircraft accident ATR-42-300 YV1449 Mrida-A Carnevalli Airport (MRD)". Diarkibkan daripada yang asal pada 16 October 2011. Dicapai pada 26 December 2014.
  48. ↑ "Plane crashes in eastern Venezuela". BBC News Online. 14 September 2010. Diarkibkan daripada yang asal pada 14 September 2010. Dicapai pada 13 September 2010.
  49. ↑ "Indonesia passenger plane wreckage found in remote Papua – BBC News". BBC News. 17 August 2015. Diarkibkan daripada yang asal pada 15 July 2018. Dicapai pada 20 June 2018.
  50. ↑ "Worrying litany of accidents". Cook Islands News (dalam bahasa Inggeris). 18 August 2020. Dicapai pada 18 April 2026.
  51. ↑ "'No survivors' after plane carrying more than 40 people, including Pakistani pop star, crashes near Islamabad". news.com.au. 8 December 2016. Diarkibkan daripada yang asal pada 8 December 2016. Dicapai pada 8 December 2016.
  52. ↑ "PIA plane crashes near Abbottabad, all 47 people on board killed". Diarkibkan daripada yang asal pada 7 December 2016. Dicapai pada 8 December 2016.
  53. ↑ "Plane carrying 25 people crashes near northern Saskatchewan airport". CBC News. 13 December 2017. Diarkibkan daripada yang asal pada 24 February 2018. Dicapai pada 14 December 2017.
  54. ↑ "Plane crashes in northern Saskatchewan with 25 people on board, no fatalities reported". Globe and Mail. 13 December 2017. Diarkibkan daripada yang asal pada 15 December 2017. Dicapai pada 14 December 2017.
  55. ↑ "C-GWEA accident description". Aviation Safety Network. Diarkibkan daripada yang asal pada 30 January 2018. Dicapai pada 27 December 2017.
  56. ↑ David Kaminski-Morrow (18 December 2017). "West Wind grounds ATRs as Canadian crash probe begins". Flightglobal. Diarkibkan daripada yang asal pada 22 December 2017. Dicapai pada 19 December 2017.
  57. ↑ "Transport Canada suspends West Wind Aviation's Air Operator Certificate" (Siaran akhbar). Transport Canada. 22 December 2017. Diarkibkan daripada yang asal pada 22 February 2018. Dicapai pada 24 December 2017.
  58. ↑ Mukhtar, Idris; Said-Moorhouse, Lauren; Madowo, Larry (6 November 2022). "19 dead after commercial aircraft crashes into Lake Victoria in Tanzania". CNN. Diarkibkan daripada yang asal pada 6 November 2022. Dicapai pada 6 November 2022.
  59. ↑ Dausen, Nuzulack (6 November 2022). "Passenger plane crash-lands into Lake Victoria in Tanzania". Reuters. Diarkibkan daripada yang asal pada 24 November 2022. Dicapai pada 6 November 2022.
  60. ↑ Mtulya, Athuman; Lasteck, Alfred (6 November 2022). "Tanzanian Precision Air plane crashes into Lake Victoria". BBC. Diarkibkan daripada yang asal pada 3 December 2022. Dicapai pada 6 November 2022.
  61. ↑ Robles, Carlos (2026-01-17). "Indonesian ATR 42-500 plane goes missing; debris reported on mountain". BNO News (dalam bahasa Inggeris AS). Dicapai pada 2026-01-17.
  62. ↑ "Indonesia launches search for missing ATR plane in South Sulawesi". Antara News (dalam bahasa Inggeris). 2026-01-17. Diarkibkan daripada yang asal pada 17 January 2026. Dicapai pada 2026-01-17.
  63. ↑ "Indonesia rescuers find body from plane crash". OC Today-Dispatch (dalam bahasa Inggeris). AFP. 2026-01-18. Dicapai pada 2026-01-18.
  64. ↑ "family booklet" (PDF). ATR. September 2014. Diarkibkan daripada yang asal (PDF) pada 30 October 2018. Dicapai pada 23 January 2016.
  65. ↑ "ATR 42-600 Aircraft | ATR Aircraft". ATR (dalam bahasa Inggeris AS). Diarkibkan daripada yang asal pada 16 September 2025. Dicapai pada 2025-09-04.

Sumber

[sunting | sunting sumber]
  • Jackson, Paul. Jane's All The World's Aircraft 2003–2004. Coulsdon, UK: Jane's Information Group, 2003. ISBN 0-7106-2537-5.
  • Taylor, Michael J. H. Brassey's World Aircraft & Systems Directory 1999/2000. London: Brassey's, 1999. ISBN 1-85753-245-7.

Pautan luar

[sunting | sunting sumber]

Templat:Pesawat tentera Itali

Diambil daripada "https://ms.wikipedia.org/w/index.php?title=ATR_42&oldid=6943986"