Er namen 40 landen deel aan de World Cup of Darts en alle wedstrijden werden in koppels gespeeld.[1] De vier best gerangschikte landen, gebaseerd op de laatste cumulatieve PDC Order of Merit-ranglijst van de twee deelnemende spelers, werden geplaatst en stroomden in vanaf de tweede ronde. De resterende 36 landen werden ingedeeld in twaalf groepen van drie landen. In deze groepsfase speelde elk land eenmaal tegen elk ander land uit de eigen groep volgens het round-robin-format. Elke groepswinnaar ging door naar de tweede ronde. Vanaf de tweede ronde werd er gespeeld volgens het knock-outsysteem.
De volgende regels geldden om een ronde verder te komen:
Aan het toernooi deden veertig landen mee, waarbij elk land werd vertegenwoordigd door twee darters. De top 4-landen van de wereld hadden een geplaatste status in het toernooi en stroomden in vanaf de tweede ronde. De overige 36 landen waren ongeplaatst en speelden eerst nog in een groepsfase. De landen en spelers in de volgende tabel werden vertegenwoordigd in het toernooi.
(a): Patrick Ocheng en Juma Said zouden eigenlijk uitkomen voor Oeganda. Wegens visaproblemen mochten zij Duitsland echter niet in. De spelers van Malawi, finalisten van het Afrikaanse kwalificatietoernooi, kregen ook niet op tijd hun visa om in te vallen. Daarom werd het Gibraltarese duo opgeroepen.[2]
Oeganda plaatste zich via de nieuwe North African Qualifier.[3] Wegens visumproblemen van zowel de Oegandese als de Malawise spelers werden zij vervangen door een Gibraltarees duo.[2]
Trinidad en Tobago won de Championship Darts Latin America and Caribbean Tour Qualifier.[4]
Mongolië plaatste zich via de PDC Asian Tour qualifier.[5]
Bronnen, noten en/of referenties
↑Gearchiveerde kopie.Gearchiveerd op 28 april 2025.Geraadpleegd op 28 april 2025.