ciutadan
 Veire tanben : ciutadin, ciutadana, ciutadina |
Occitan
Etimologia
Derivat de ciutat amb lo sufix -an.
Prononciacion
- lengadocian, gascon /siwtaˈða/
- provençau /siwtaˈdãⁿ/
- França (Bearn) : escotar « ciutadan »
Sillabas
ciu | ta | dan (3)
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | ciutadan | ciutadans |
| [siwtaˈða] | [siwtaˈðas] | |
| Femenin | ciutadana | ciutadanas |
| [siwtaˈðano] | [siwtaˈðanos] | |
ciutadan masculin
- Qu'aparten a la ciutat.
- -Ont son d'uèi nòstres detractors de totjorn ? Ont son quand se tracha de menar una accion ciutadana ? Quand lo moment es vengut de protegir la vida de nòstres enfants e de nòstres ainats ? «Na Balfet» (Sèrgi Viaule)
Derivats
Parents
Traduccions
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian | |
| Singular | Plural |
| ciutadan | ciutadans |
| [siwtaˈða] | [siwtaˈðas] |
ciutadan masculin
- (Istòria) Dins la Grècia o la Roma antica, sòci d'una comunitat politica constituïda per la ciutat.
- Fasiá ja un parèu de sègles que entre lei ciutadans romans plus degun voliá far sordat e que lei guerriers barbares avián monopolizat la profession militara, una dei rasons de la decadéncia de l'empèri roman. «Lo mistèri de la Santa Trinitat» (Pèire Pessamessa)
ciutadan masculin, (femenin: ciutadana)
- Sòci d'una comunitat politica constituïda per un estat.
- Los cònsols e los ciutadans d'aquela vilòta refusan lo passatge e lo lòtjament e prenon las armas. «La quimèra» (Joan Bodon)
