11 Dywizja Kawalerii (RFSRR)

11 Dywizja Kawalerii

11-я кавалерийская дивизия

Historia
Państwo	Rosyjska FSRR ZSRR
Sformowanie	1919
Rozformowanie	1940
Nazwa wyróżniająca	Homelska
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka bitwa pod Dziuńkowem (29 V 1920) bitwa pod Antonowem (4 VI 1920) bitwa pod Samhorodkiem (5 VI 1920) bitwa pod Kijankami (21 VI 1920) bitwa pod Stanisławczykiem (29 VII 1920) Bitwa pod Klikijowem (28 VI 1920) bitwa pod Kurowicami (18 VIII 1920) bitwa pod Kosmowem (12 IX 1920) II wojna światowa (1939–1945) kampania wrześniowa (1 IX–6 X 1939) agresja ZSRR na Polskę (17 IX–6 X)
Organizacja
Dyslokacja	Orenburg
Rodzaj sił zbrojnych	Armia Czerwona
Rodzaj wojsk	Kawaleria
Podległość	1 Armia Konna 6 Korpus Kawalerii

11 Homelska Dywizja Kawalerii (ros. 11-я Гомельская кавалерийская дивизия) – związek taktyczny kawalerii Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji, wojny polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej.

Formowanie i walki

11 Dywizja Kawalerii sformowana została w 1919 na terenie Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Rozkazem dowództwa Frontu Zachodniego z 12 grudnia 1921 nadano jej nazwę 11 Homelskiej Dywizji Kawalerii. W 1924 Rewolucyjna Rada Wojenna ZSRS zmieniła jej nazwę na: 8 Homelska Dywizja Kawalerii. Po raz ostatni jej nazwa została zmieniona w 1930 na: 11 Orenburska Dywizja Kawalerii imienia F. M. Morozowa. Od 1926 do sierpnia 1935 była to dywizja terytorialna. W 1935 ówczesny Inspektor Kawalerii RKKA, marszałek Związku Sowieckiego Siemion Budionny stwierdził, że dywizja posiada nieodpowiednie warunki zakwaterowania i zaproponował jej translokację z Orenburga na obszar Specjalnej Czerwonego Sztandaru Armii Dalekowschodniej. Zarząd do spraw Koni Ludowego Komisariatu Obrony zaproponował inne rozwiązanie i zamierzał przenieść ją do Baszkirii. Jednak na mocy dyrektywy Sztabu Generalnego RKKA z 19 listopada 1935, dywizja w składzie: dowództwo, 11 samodzielny szwadron łączności oraz 43 pułk kawalerii i 11 pułk artylerii konnej, została skierowana na teren Białoruskiego Okręgu Wojskowego do Puchowicz, a pozostałe jej oddziały do wiosny 1936 miały zostać rozmieszczone w Orenburgu i Uralsku. Ostatecznie w końcu 1935 do Puchowicz przetransportowano dowództwo dywizji oraz 43. i 45 pułki kawalerii, a także 11 samodzielny szwadron pionierów.

Dywizja rozformowana została w lipcu 1940.

Walki

Walczyła z Denikinem w składzie I Korpusu Konnego, następnie 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego w Donbasie, nad Donem i pod Majkopem. Od maja 1920 walczyła na froncie polskim. W bitwie pod Beresteczkiem, zagrożona okrążeniem, poniosła wysokie straty. Pod Komarowem nie dopuściła do odcięcia drogi odwrotu przez polską 1 Dywizję Jazdy. 12 września, bez powodzenia, próbowała powstrzymać przeprawiającą się przez Bug polską 1 Dywizję Jazdy.

W 1939, w składzie 6 Korpusu Kawalerii, wzięła udział w agresji ZSRR na Polskę .

Żołnierze dywizji

Dowódcy dywizji

• Wasilij Głagolew (24 września – 16 października 1919)
• Wasilij Matuzienko (17 października 1919 r. – 1 lutego 1920 r.)
• Konstantin Stiepnoj (p.o. 1 lutego – 10 kwietnia 1920 r.)
• Fiodor Morozow (10 kwietnia – 3 października 1920 r.)
• Wasilij Korobkow (3 października 1920 – 3 maja 1921 r.)
• ...
• kombrig R.K. Grosberg (był w 1936)
• płk Piotr Fomienko (był w 1939)

Komisarze

• Aleksandr Sokołow (20 września – 30 października 1919 r.)
• Konstantin Ozolin (30 października 1919 r. – 29 stycznia 1920 r.)
• Wasilij Charitonow (3 lutego – 1 kwietnia 1920 r.)
• Nikołaj Wiszniewiecki (16 lipca – 8 sierpnia 1920 r.)
• Pawieł Bachturow (8 sierpnia – 3 października 1920 r.)
• Moris Biełocki (3 października 1920 r. – 9 lipca 1921 r.)

Struktura organizacyjna

W czasie I fazy walk na Ukrainie

Dowództwo 11 Dywizji Kawalerii

• 1 Brygada Jazdy 11 DK
  • 61 pułk kawalerii
  • 62 pułk kawalerii
• 2 Brygada Jazdy 11 DK
  • 63 pułk kawalerii
  • 64 pułk kawalerii
• 3 Brygada Jazdy 11 DK
  • 65 pułk kawalerii
  • 66 pułk kawalerii

W 1936

• dowództwo 11 Orenburskiej Dywizji Kawalerii – Orenburg
• 43 Orenburski pułk kawalerii – Orenburg
• 44 Ilecki pułk kawalerii – Orenburg
• 45 Orski pułk kawalerii – Orsk
• 46 Uralski pułk kawalerii – Uralsk
• 11 pułk zmechanizowany – Orenburg
• 11 pułk artylerii konnej – Orenburg
• 11 samodzielny szwadron łączności – Orenburg
• 11 samodzielny szwadron pionierów – Orenburg
• 53 oddział lotniczy – Orenburg

W 1939

• 6 pułk kawalerii
• 35 pułk kawalerii
• 100 pułk kawalerii
• 117 pułk kawalerii
• 31 pułk czołgów
• 17 dywizjon artylerii konnej
• 69 kompania przeciwlotnicza

Bibliografia

• Mieczysław Biernacki: Działania Armji Konnej Budionnego w kampanji polsko-rosyjskiej 1920 r. 26 V-20 VI 1920. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1924.
• Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko – rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.
• Aleksander Smoliński: Organizacja wielkich jednostek kawalerii Armii Czerwonej oraz ich kadra dowódcza i polityczna w latach 1935–1936. W: Aleksander Smoliński (red.): Do szarży marsz, marsz... Studia z dziejów kawalerii. T. 2. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2012. ISBN 978-83-231-2783-3.
• Piotr Zarzycki: Suplement do września 1939. Ordre de Bataille armii niemieckiej, słowackiej i sowieckiej wraz z obsadami personalnymi. Warszawa: Księgarnia Historyczna, 2014. ISBN 978-83-933204-7-9.