7 Brygada Artylerii (II RP)
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie | |
| Rozformowanie | |
| Dowódcy | |
| Pierwszy |
płk Jan Orłowski |
| Ostatni |
ppłk Józef Karol Luberadzki |
| Działania zbrojne | |
| |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość | |
7 Brygada Artylerii (7 BA) – brygada artylerii Wojska Polskiego II RP.
Historia brygady
[edytuj | edytuj kod]Brygada została sformowana na podstawie rozkazu Generalnego Inspektora Artylerii z 18 maja 1920 na obszarze Okręgu Generalnego „Kielce”, jako organiczna jednostka artylerii 7 Dywizji Piechoty. Na stanowisko dowódcy brygady został wyznaczony pułkownik Jan Orzechowski, dotychczasowy oficer artylerii w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce”. Dowództwo brygady formowało się w garnizonie Częstochowa. 23 maja 1919 stacjonujący w garnizonie Warszawa 6 pułk artylerii polowej pod dowództwem pułkownika Aleksandra Kowalewskiego został przemianowany na 7 pułk artylerii polowej, przeniesiony do Częstochowy i włączony w skład brygady[2]. 26 maja 1926 w Radomiu rozpoczęto formowanie 7 pułku artylerii ciężkiej pod dowództwem pułkownika Aleksandra Aleksandrowicza[3].
Na początku grudnia 1919, z powodu braków kadrowych i sprzętowych, zaniechano formowania II dyonu oraz rozformowano dowództwo 7 pułku artylerii ciężkiej[4]. Na dzień 1 maja 1920 dysponowała 36 działami polowymi i 2 działami ciężkimi[5]. Na początku 1921 I/7 pac został przemianowany na 7 dywizjon artylerii ciężkiej. 24 kwietnia 1921 7 dac przybył do stałego garnizonu Kielce, gdzie zajął Koszary imienia księcia Józefa Poniatowskiego.
W listopadzie 1921, w związku z przejściem wojska na organizację pokojową, 7 BA została rozformowana. 7 pułk artylerii polowej pozostał w składzie 7 Dywizji Piechoty, natomiast 7 dywizjon artylerii ciężkiej został 16 października 1921 włączony w skład 4 pułku artylerii ciężkiej, jako II dywizjon.
Organizacja brygady w grudniu 1919
[edytuj | edytuj kod]- Dowództwo 7 Brygady Artylerii
- 7 pułk artylerii polowej - mjr Adam Zarzycki
- I dywizjon 7 pułku artylerii ciężkiej
- 1 bateria (eks-2 bateria wałowa, eks-2 bateria 4 pac) w Międzyświeciu i Wilamowicach na Śląsku Cieszyńskim, w trakcie przezbrojenia we francuskie 105 mm armaty wz. 1913
- 2 bateria (eks-1 bateria) w Częstochowie
- 3 bateria (eks-2 bateria) w Częstochowie
Z uwagi na brak koni i umundurowania obie baterie 7 pac stacjonujące w koszarach Zacisze w Częstochowie nie mogły osiągnąć „pogotowia marszowego”.
Dowódcy brygady
[edytuj | edytuj kod]- płk art. Jan Orłowski[6] (V? – X 1919)
- płk art. Władysław Jung (X 1919 – IV 1920)
- ppłk art. Ludwik Monné (p.o. od 12 XII 1919[7])
- mjr/ppłk Witold Konczakowski (p.o. 1920)
- ppłk art. Józef Karol Luberadzki (IX 1920 – XI 1921)
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Przybylski 1930 ↓, s. 192–193.
- ↑ Ryłko 1929 ↓, s. 6.
- ↑ Wiliński 1929 ↓, s. 18.
- ↑ Wiliński 1929 ↓, s. 20.
- ↑ Odziemkowski 2010 ↓, s. 371.
- ↑ Wyszczelski 2006 ↓, s. 138.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 98 z 29 grudnia 1919 roku, poz. 4148.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Witold Jarno: Okręg Generalny Nr III Kielce w latach 1918-1921. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2003. ISBN 83-88679-31-7.
- Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.
- Adam Przybylski: Wojna polska 1918–1921. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1930.
- Władysław Ryłko: Zarys historii wojennej 7-go Pułku Piechoty Artylerii Polowej. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920.
- Janusz Odziemkowski: Piechota polska w wojnie z Rosją bolszewicką 1919-1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adam”, 2010. ISBN 978-83-7072-650-8.
- Mieczysław Wiliński: Zarys historii wojennej 4-go Pułku Artylerii Ciężkiej. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920.
- Lech Wyszczelski: Wojsko Polskie w latach 1918–1921. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2006. ISBN 83-89729-56-3.
