Jan Nikołajew

Jan Nikołajew

Data i miejsce urodzenia	22 listopada 1930 Włodzimierz Wołyński
Data i miejsce śmierci	26 czerwca 2004 Gdańsk
Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku
Okres	od 10 czerwca 1969 do 13 grudnia 1973
Przynależność polityczna	PZPR
Poprzednik	Tadeusz Bejm
Następca	Andrzej Kaznowski (jako prezydent)
Odznaczenia

Jan Nikołajew (ur. 22 listopada 1930 we Włodzimierzu Wołyńskim, zm. 26 czerwca 2004 w Gdańsku) – polski działacz partyjny i państwowy, ekonomista, przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku (1969–1973).

Życiorys

Syn ślusarza Juliana (zm. 1941) i Katarzyny z domu Garbacz (zm. 1983), miał siostrę Janinę. Po wojnie wraz z rodziną osiadł w Hrubieszowie, gdzie w 1946 ukończył szkołę powszechną. Następnie zamieszkał w Trójmieście, gdzie ukończył szkołę przemysłową przy Gimnazjum Przetwórstwa Rybnego oraz Technikum Przetwórstwa Rybnego w Sopocie (1952). Od 1965 do 1967 uczył się w Szkole Partyjnej przy KC PZPR, a w latach 1967–1970 studiował na Wydziale Przemysłu Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie (praca magisterska Analiza perspektyw rozwojowych zaplecza remontowego floty rybackiej). Jako nastolatek podjął pracę w Przedsiębiorstwie Przemysłowo-Handlowym Centrala Rybna w Gdyni.

Od 1950 członek Związku Młodzieży Polskiej, zajmował stanowiska kierownicze w jego strukturach w Sopocie i Gdyni, a pomiędzy 1953 a 1955 przewodniczącym zarządu miejskiego i wiceprzewodniczącym zarządu wojewódzkiego w Gdańsku. W 1955 został kierownikiem Wydziału Organizacyjnego Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Gdańsku, a w 1958 I sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR w Lęborku. W 1962 powrócił do kierowania Wydziałem Organizacyjnym gdańskiego KW. Został członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR.

W 1969 wybrany do Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku, a od 10 czerwca 1969 do 13 grudnia 1973 kierował jej prezydium. W tym okresie m.in. ustanowiono nagrodę kulturalną prezydenta „Splendor Gedanensis” i reaktywowano w 1972 Jarmark Dominikański. W latach 1973–1976 radny Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku. Od 1973 do 1981 kierował Wojewódzkim Zjednoczeniem Budownictwa Komunalnego w Gdańsku, a od 1984 do przejścia na emeryturę w 1998 gdańskim oddziałem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Życie prywatne

W 1951 poślubił w Mysłowicach Blankę Barbarę Downarowicz, miał z nią syna Zbigniewa (ur. 1951). Został pochowany na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.

Odznaczenia i wyróżnienia

Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1959), Krzyżem Kawalerskim (1964), Krzyż Oficerskim (1976) i Komandorskim (1985) Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1979) i Medalem 40-lecia Polski Ludowej (1984). Otrzymał także inne wyróżnienia, m.in. odznakę „Za zasługi dla Gdańska” (1964), a także odznaczeń Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów oraz Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego. Wyróżniany za działalność na polu społecznym, m.in. na rzecz niepełnosprawnych, kombatantów i osób ubogich.