Przejdź do zawartości

Kelly Clark

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kelly Clark
Ilustracja
Kelly Clark za sterami myśliwca Boeing F/A-18E/F Super Hornet
Data i miejsce urodzenia

26 lipca 1983
Newport

Klub

Mount Snow Ski Club

Wzrost

163 cm

Debiut w PŚ

17.12 2000, Mt-Sainte-Anne (37. miejsce – halfpipe)

Pierwsze punkty w PŚ

18.01 2001, Kronplatz
(3. miejsce – halfpipe)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
złotoSalt Lake City 2002snowboarding
(halfpipe)
brązVancouver 2010snowboarding
(halfpipe)
brązSoczi 2014snowboarding
(halfpipe)
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Berchtesgaden 2000 halfpipe
Puchar Świata (AFU)
Kryształowa Kula
2012/2013
2. miejsce
2013/2014
3. miejsce
2014/2015
Puchar Świata (Halfpipe)
Mała Kryształowa Kula
2012/2013
Mała Kryształowa Kula
2013/2014
Mała Kryształowa Kula
2014/2015
2. miejsce
2015/2016
2. miejsce
2016/2017
Winter X-Games
złoto Aspen 2014 superpipe
złoto Aspen 2013 superpipe
złoto Aspen 2012 superpipe
złoto Aspen 2011 superpipe
złoto Aspen 2006 superpipe
złoto Aspen 2002 superpipe
srebro Aspen 2015 superpipe
srebro Aspen 2010 superpipe
srebro Aspen 2009 superpipe
srebro Aspen 2004 superpipe
srebro Aspen 2003 superpipe
brąz Aspen 2008 superpipe
Winter X-Games Europe
złoto Tignes 2013 SuperPipe
złoto Tignes 2012 SuperPipe
Strona internetowa

Kelly Clark (ur. 26 lipca 1983 w Newport) – amerykańska snowboardzistka, trzykrotna medalistka olimpijska.

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej pojawiła się 15 marca 1998 roku w Mt. Snow, gdzie w zawodach FIS Race zajęła 17. miejsce w halfpipe’ie. W 2000 roku wystąpiła na mistrzostwach świata juniorów w Berchtesgaden, gdzie zdobyła złoty medal w tej samej konkurencji.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 17 grudnia 2000 roku w Mont-Sainte-Anne, zajmując 37. miejsce. Pierwsze pucharowe punkty wywalczyła 18 stycznia 2001 roku w Kronplatz, zajmując trzecie miejsce. Tym samym nie tylko zdobyła punkty, ale od razu stanęła na podium. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie jej rodaczka, Tricia Byrnes i Natasza Zurek z Kanady. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 2012/2013, kiedy to zwyciężyła w klasyfikacji generalnej AFU[1], a w klasyfikacji halfpipe’a zdobyła Małą Kryształową Kulę. Ponadto w klasyfikacji halfpipe’a zwyciężała także w sezonach 2013/2014 (AFU - 2. miejsce) i 2014/2015 (AFU - 3. miejsce), a w sezonach 2015/2016 i 2016/2017 zajmowała drugie miejsce.

W 2002 roku wywalczyła złoty medal na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, wyprzedzając Francuzkę Doriane Vidal i Fabienne Reuteler ze Szwajcarii. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Turynie była czwarta, przegrywając walkę o podium z Norweżką Kjersti Buaas. Podczas igrzysk w Vancouver w 2010 roku była trzecia, plasując się za Australijką Torah Bright i obrończynią tytułu Hannah Teter z USA. Brała też udział w igrzyskach olimpijskich w Soczi w 2014 roku, gdzie ponownie była trzecia. Tym razem lepsze okazały się kolejna reprezentantka USA, Kaitlyn Farrington i Torah Bright. Była też między innymi dziewiąta na mistrzostwach świata w Madonna di Campiglio w 2001 roku. Ponadto w swym dorobku ma 13 medali Winter X Games w superpipe'ie, w tym 8 złotych.

Poza karierą sportową pracuje jako pilot samolotu myśliwskiego typu Boeing F/A-18E/F Super Hornet w Amerykańskich Siłach Powietrznych.

Osiągnięcia

[edytuj | edytuj kod]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Zwyciężczyni
1. 10 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Halfpipe -
4. 13 lutego 2006 Włochy Turyn Halfpipe Stany Zjednoczone Hannah Teter
3. 18 lutego 2010 Kanada Vancouver Halfpipe Australia Torah Bright
3. 12 lutego 2014 Rosja Soczi Halfpipe Stany Zjednoczone Kaitlyn Farrington
8. 13 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Halfpipe Stany Zjednoczone Chloe Kim
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Zwyciężczyni
9. 27 stycznia 2001 Włochy Madonna di Campiglio Halfpipe Francja Doriane Vidal

Miejsca w klasyfikacji generalnej

[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach

[edytuj | edytuj kod]
  1. Japonia Sapporo – 18 lutego 2001 (halfpipe)
  2. Włochy Bardonecchia – 11 lutego 2005 (halfpipe)
  3. Włochy Bardonecchia – 7 lutego 2009 (halfpipe)
  4. Kanada Cypress – 14 lutego 2009 (halfpipe)
  5. Nowa Zelandia Cardrona – 26 sierpnia 2012 (halfpipe)
  6. Rosja Soczi – 14 lutego 2013 (halfpipe)
  7. Nowa Zelandia Cardrona – 24 sierpnia 2013 (halfpipe)
  8. Stany Zjednoczone Copper Mountain – 21 grudnia 2013 (halfpipe)
  9. Stany Zjednoczone Copper Mountain – 6 grudnia 2014 (halfpipe)
  10. Stany Zjednoczone Park City – 1 marca 2015 (halfpipe)
  11. Stany Zjednoczone Mammoth Mountain – 24 stycznia 2016 (halfpipe)
  12. Korea Południowa Bokwang – 19 lutego 2017 (halfpipe)

Pozostałe miejsca na podium w zawodach

[edytuj | edytuj kod]
  1. Włochy Kronplatz – 18 stycznia 2001 (halfpipe) - 3. miejsce
  2. Japonia Asahikawa – 25 lutego 2001 (halfpipe) - 3. miejsce
  3. Chile Valle Nevado – 13 września 2002 (halfpipe) - 3. miejsce
  4. Japonia Jōetsu – 28 lutego 2004 (halfpipe) - 3. miejsce
  5. Nowa Zelandia Cardrona – 26 sierpnia 2009 (halfpipe) - 2. miejsce
  6. Stany Zjednoczone Copper Mountain – 12 stycznia 2013 (halfpipe) - 2. miejsce
  7. Stany Zjednoczone Park City – 6 lutego 2016 (halfpipe) - 3. miejsce
  8. Nowa Zelandia Cardrona – 8 września 2017 (halfpipe) - 2. miejsce
  9. Stany Zjednoczone Copper Mountain – 9 grudnia 2017 (halfpipe) - 3. miejsce
  • W sumie (12 zwycięstw, 3 drugie miejsca i 6 trzecich miejsc).

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Klasyfikacja generalna dyscyplin freestyle (Halfpipe, Slopestyle i Big Air)
  2. ↑ Od sezonu 2010/2011 obowiązuje osobna klasyfikacja generalna freestyle

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]