Przejdź do zawartości

Michał Gradowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Michał Gradowski
Data i miejsce urodzenia

12 maja 1932
Warszawa

Data śmierci

18 grudnia 2014

Zawód, zajęcie

historyk sztuki

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941) Warszawski Krzyż Powstańczy Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Złota Odznaka „Za opiekę nad zabytkami”

Michał Gradowski (ur. 12 maja 1932 w Warszawie, zm. 18 grudnia 2014) – polski historyk sztuki specjalizujący się w złotnictwie, badacz rzemiosła artystycznego, dokumentalista i konserwator zabytków, muzealnik – organizator wystaw, autor książek i tekstów popularnonaukowych, redaktor i wydawca, działacz kultury.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Leona i Krystyny Gradowskich. Przed wojną rozpoczął edukację w szkole powszechnej. Podczas okupacji niemieckiej uczył się na tajnych kompletach. Przed wybuchem powstania warszawskiego ukończył siódmą klasę szkoły powszechnej[1]. Uczestniczył w powstaniu warszawskim (pseudonim Miś), walczył w II batalionie KB „Sokół”. Został ranny 8 września 1944 r. Po upadku powstania wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną[2].

Po wojnie przez cztery lata przebywał na Pomorzu, gdzie zrobił maturę. W 1950 r. wrócił do Warszawy[1]. W latach 1952–1957 studiował historię sztuki na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w Muzeum Narodowym w Warszawie, Przedsiębiorstwie Państwowe Pracownie Konserwacji Zabytków (1955–1958), salonie Desy, Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie (1960–1966) i Ośrodku Dokumentacji Zabytków (później Krajowym Ośrodku Badań i Dokumentacji Zabytków, obecnie Narodowy Instytut Dziedzictwa) (1966–2003).

Wykładał historię złotnictwa na uniwersytetach Warszawskim i Toruńskim. Współzałożyciel Muzeum Sztuki Złotniczej w Kazimierzu Dolnym, gdzie przez 20 lat pełnił funkcję kustosza. Członek grupy twórczej Muzeum[3]. Przez ponad 50 lat był związany ze Stowarzyszeniem Historyków Sztuki[4].

Był autorem ponad 120 publikacji naukowych (głównie z zakresu złotnictwa) w tym 17 książek oraz słownika złotniczego[3].

Laureat Nagrody Specjalnej Stowarzyszenia Twórców Form Złotniczych za wkład w sztukę złotniczą oraz starania o jej uznanie jako pełnoprawnej dziedziny sztuki[3].

Miał żonę i dwóch synów[5].

Publikacje

[edytuj | edytuj kod]
  • Technika i technologia w dawnym złotnictwie, Warszawa 1975 (kolejne wydania jako Dawne złotnictwo. Technika i terminologia: 1980 i 1984).
  • Słownik polskiej terminologii wyrobów złotniczych, Warszawa 1976.
  • Znaki na srebrze. Znaki miejskie i państwowe używane na terenie Polski w obecnych jej granicach, Warszawa 1993 (kolejne wydania: 1994, 2001, 2010).

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Archiwum Historii Mówionej - Michał Gradowski [online], www.1944.pl [dostęp 2024-09-05] (pol.).
  2. Powstańcze Biogramy - Michał Gradowski [online], www.1944.pl [dostęp 2024-09-05] (pol.).
  3. 1 2 3 Biżuteria Artystyczna W Polsce - Galeria Sztuki w Legnicy - Michał Gradowski [online], bizuteriaartystycznawpolsce.legnica.eu [dostęp 2024-09-05] (pol.).
  4. Michał Gradowski, Warszawa, 20.12.2014 - kondolencje 2 [online], nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2024-09-05].
  5. Michał Gradowski, Warszawa, 20.12.2014 - kondolencje 1 [online], nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2024-09-05].
  6. Lista odznaczonych Warszawskim Krzyżem Powstańczym. „Stolica”. Rok XXXVII, Nr 22 (1795), s. 15, 15 sierpnia 1982. Warszawa: Warszawskie Wyd. Prasowe RSW „Prasa-Książka-Ruch”. [dostęp 2024-09-05].
  7. Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis [online], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2024-09-05] (pol.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]