Przejdź do zawartości

Paulina Hennig-Kloska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Paulina Hennig-Kloska
Ilustracja
Paulina Hennig-Kloska (2023)
Data i miejsce urodzenia

5 października 1977
Gniezno

Minister klimatu i środowiska
Okres

od 13 grudnia 2023

Przynależność polityczna

Polska 2050 / Unia Centrum

Poprzednik

Anna Łukaszewska-Trzeciakowska

Przewodnicząca Unii Centrum
Okres

od 12 lipca 2026

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Wiadomości w Wikinews

Paulina Hennig-Kloska (ur. 5 października 1977 w Gnieźnie[1]) – polska polityczka i przedsiębiorca, posłanka na Sejm VIII, IX i X kadencji (od 2015), minister klimatu i środowiska w trzecim rządzie Donalda Tuska (od 2023), od 2026 przewodnicząca Unii Centrum.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie[2]. Ukończyła studia politologiczne – w 1999 uzyskała tytuł zawodowy licencjata w Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku, a w 2001 magisterium na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, kształciła się również w zakresie analizy finansowej i controllingu na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu (ukończyła te studia w 2005)[1]. Pracowała jako dziennikarka lokalnej rozgłośni radiowej oraz dyrektor oddziału jednego z banków w Gnieźnie[3]. Później związana z sektorem prywatnym, została dyrektorem generalnym w spółce prawa handlowego[4].

W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydowała do Sejmu w okręgu konińskim z pierwszego miejsca na liście partii Nowoczesna Ryszarda Petru. Uzyskała mandat posłanki VIII kadencji, otrzymując 7306 głosów[5]. 26 maja 2017 zastąpiła Katarzynę Lubnauer na stanowisku rzecznika prasowego Nowoczesnej[6]. W wyborach w 2019 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję, kandydując z ramienia Koalicji Obywatelskiej i otrzymując 16 813 głosów[7]. W lutym 2021 wystąpiła z KP KO i Nowoczesnej, przechodząc do ugrupowania Polska 2050[8].

W wyborach w 2023 po raz trzeci uzyskała mandat poselski, kandydując z ramienia koalicji Trzecia Droga i zdobywając 30 334 głosy[9]. 12 grudnia 2023 Sejm X kadencji wybrał ją na urząd ministra klimatu i środowiska w trzecim rządzie Donalda Tuska[10][11]. Następnego dnia została przez prezydenta RP Andrzeja Dudę powołana na to stanowisko[12]. W styczniu 2024 została powołana przez prezydenta w skład Rady Dialogu Społecznego[13].

W styczniu 2026 wystartowała w wyborach na przewodniczącego Polski 2050. W pierwszej turze zajęła drugie miejsce wśród pięciu kandydatów, przeszła do drugiej tury wraz z Katarzyną Pełczyńską-Nałęcz[14]. W drugiej turze przegrała ze swoją kontrkandydatką[15]. W lutym 2026 wraz z kilkunastoma innymi parlamentarzystami podjęła decyzję o odejściu z Polski 2050 oraz o utworzeniu nowego klubu parlamentarnego Centrum[16]. W następnym miesiącu powołana na prezeskę stowarzyszenia Centrum Polska[17]. 12 lipca tego samego roku została przewodniczącą partii Unia Centrum, która powstała z połączenia Unii Europejskich Demokratów ze środowiskiem jej stowarzyszenia[18][19].

Wyniki w wyborach ogólnopolskich

[edytuj | edytuj kod]
Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
2015 Nowoczesna Sejm VIII kadencji nr 37 7306 (2,63%)T[5]
2019 Koalicja Obywatelska Sejm IX kadencji 16 813 (4,76%)T[7]
2023 Trzecia Droga Sejm X kadencji 30 334 (7,24%)T[9]

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Zamężna z Arturem; ma dwie córki[20].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2026-07-19].
  2. ↑ Ogólnie. 1lo.gniezno.pl. [dostęp 2026-07-19].
  3. ↑ Gnieźnianka Paulina Hennig-Kloska „jedynką” do Sejmu na liście Nowoczesnej!. informacjelokalne.pl, 26 sierpnia 2015. [dostęp 2015-10-25].
  4. ↑ Liderzy list Nowoczesnej. nowoczesna.org, 28 sierpnia 2015. [dostęp 2015-10-25].
  5. 1 2 Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2019-12-29].
  6. ↑ Paulina Hennig-Kloska za Katarzynę Lubnauer rzecznikiem prasowym Nowoczesnej. wirtualnemedia.pl, 26 maja 2017. [dostęp 2017-05-26].
  7. 1 2 Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-12-29].
  8. ↑ Posłanka KO Paulina Hennig-Kloska przechodzi do ruchu Szymona Hołowni. onet.pl, 15 lutego 2021. [dostęp 2021-02-15].
  9. 1 2 Serwis PKW – Wybory 2023. [dostęp 2023-10-20].
  10. ↑ Druk nr 96: Przedstawiony przez Prezesa Rady Ministrów wniosek w sprawie wyboru członków Rady Ministrów. sejm.gov.pl, 12 grudnia 2023. [dostęp 2023-12-13].
  11. ↑ Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 grudnia 2023 r. w sprawie wyboru w skład Rady Ministrów (M.P. z 2023 r. poz. 1381 (ISAP)).
  12. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 grudnia 2023 r. nr 1131.45.2023 o powołaniu w skład Rady Ministrów (M.P. z 2023 r. poz. 1383 (ISAP)).
  13. ↑ Karolina Gawot: Prezydent powołał ministrów do Rady Dialogu Społecznego. interia.pl, 30 stycznia 2024. [dostęp 2024-01-30].
  14. ↑ Aleksandra Czurczak: Wybory następcy Hołowni w Polsce 2050. Są wyniki głosowania. interia.pl, 10 stycznia 2025. [dostęp 2026-01-10].
  15. ↑ Violetta Baran: Wybory w Polsce 2050. Jest nowa przewodnicząca. wp.pl, 31 stycznia 2025. [dostęp 2026-01-31].
  16. ↑ Rozłam Polski 2050. Oto skład nowego klubu parlamentarnego Centrum. onet.pl, 18 lutego 2026. [dostęp 2026-02-18].
  17. ↑ Nowa siła w polskiej polityce. Hennig-Kloska zapowiada założenie partii. bankier.pl, 4 marca 2026. [dostęp 2026-03-04].
  18. ↑ Kamila Grenczyn, Filip Czerwiński: Powstaje nowa partia polityczna. tvn24.pl, 12 lipca 2026. [dostęp 2026-07-12].
  19. ↑ Paulina Hennig-Kloska i Michał Kobosko ogłosili utworzenie nowej partii. Powstaje Unia Centrum. xyz.pl, 12 lipca 2026. [dostęp 2026-07-12].
  20. ↑ Alicja Bartosiak: Paulina Hennig-Kloska przeszła z Nowoczesnej do Polski 2050. Kim jest posłanka?. radiozet.pl, 6 grudnia 2023. [dostęp 2024-01-20].
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Paulina_Hennig-Kloska&oldid=80626911”