Ryszard Koncewicz

Ryszard Koncewicz

Ryszard Koncewicz (1974)
Pełne imię i nazwisko	Ryszard Tadeusz Koncewicz
Data i miejsce urodzenia	12 kwietnia 1911 Lwów
Data i miejsce śmierci	15 marca 2001 Warszawa
Wzrost	162 cm
Pozycja	napastnik, pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub 1927–1931 Lechia Lwów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole 1931–1939 Lechia Lwów 2 (0) 1945–1946 Polonia Bytom
Kariera trenerska
Lata Drużyna 1946 OMTUR-Rozbark Bytom 1948 Polska (asystent) 1949 Lechia Gdańsk 1950–1952 Unia Chorzów 1950 Polska (trener) 1950 Polska 1951–1952 Polska 1952 Polska (asystent) 1952–1955 Ogniwo/Polonia Bytom 1953 Polska 1955–1956 Polska 1956–1958 CWKS/Legia Warszawa 1956–1957 Polska (trener) 1959 Polska (asystent) 1960–1962 Polska (trener) 1964 Polska (trener) 1964–1966 Polska 1966 Polska (asystent) 1968–1970 Polska 1973 Zagłębie Wałbrzych 1975 Gwardia Warszawa

Ryszard Tadeusz Koncewicz (ur. 12 kwietnia 1911 we Lwowie, zm. 15 marca 2001 w Warszawie) – polski piłkarz, trener, działacz piłkarski, selekcjoner reprezentacji Polski, podporucznik Wojska Polskiego.

Życiorys

Uczył się w VI Państwowym Gimnazjum im. Stanisława Staszica we Lwowie. W rodzinnym mieście przed 1939 ożenił się.

Jako piłkarz grał na pozycjach środkowego pomocnika i napastnika. Występował w drużynach Lechii Lwów (1927–1939). Wraz z nim jako bramkarz grał jego szwagier Lachowicz.

W Wojsku Polskim został mianowany na stopień podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935. Zmobilizowany do armii w sierpniu 1939. Wojnę obronną rozpoczął jako dowódca plutonu w szeregach 40 Pułku Piechoty Dzieci Lwowskich. Wziął udział w obronie Warszawy. Za swoje czyny był dekorowany Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Wzięty do niewoli spędził pierwszy jeniecki okres w obozach Nienburg i Spittal, a dalsze lata niewoli w oflagu II C Woldenberg. Działał w konspiracji obozowej. Odpowiadał za sprawy organizacyjne i szkoleniowe klubu sportowego „Lwów” w oflagu, który założył z innymi lwowiakami. Należał tam do drużyny „Lwów”.

Tuż po wojnie reprezentował barwy Polonii Bytom (1945–1946). Następnie już w roli trenera prowadził drużyny OMTUR-Rozbark (1946?) Lechii Gdańsk (1949), Ruchu Chorzów (1950–1952, tytuł mistrza Polski przyznany za zdobycie Pucharu Polski w 1951), Polonii Bytom (1952–1955, mistrzostwo Polski 1954, Wicemistrzostwo Polski 1952), Legii Warszawa (1956–1958, mistrzostwo Polski i Puchar Polski 1956), Zagłębia Wałbrzych oraz Gwardii Warszawa.

Współpracę z reprezentacją Polski rozpoczął w 1948 jako pomocnik trenera Wacława Kuchara. W 1950 pełnił funkcję trenera, a następnie trenera-selekcjonera. Tę funkcję pełnił również w latach 1951–1952, w 1953 oraz w latach 1955–1956. W latach 1956–1957 ponownie zajmował stanowisko trenera drużyny narodowej. Podobną funkcję pełnił w kilkunastu meczach w latach 1959–1962 oraz od 1964. W latach 1964–1966 był również jednym z selekcjonerów reprezentacji. Samodzielny selekcjoner w okresie od lutego 1968 do końca listopada 1970.

Wieloletni działacz Polskiego Związku Piłki Nożnej: członek Zarządu i szef Rady Trenerów (1951–1953), szef Rady Trenerów, szef szkolenia, szef sekcji trenerskiej (1954–1956 i 1961–1971) oraz wiceprezes ds. szkolenia (1979–1980).

Pod koniec życia działał w Warszawskim Kole Woldenberczyków i był prezesem Koła Funduszu Koleżeńskiego Woldenberczyków. Bywał gościem honorowym Dobiegniew CUP (turniej piłkarski dla młodzieży).

Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 69F-2-9).

Grobowiec Ryszarda Koncewicza na cmentarzu Bródnowskim

Odznaczenia

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych dwukrotnie
• Honorowy Obywatel Dobiegniewa (1995)

Bibliografia

• Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017.
• Ryszard Koncewicz. Dżentelmen z fajką. W: Jerzy Janicki: Cały Lwów na mój głów... Alfabet lwowski. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1993, s. 90-91. ISBN 83-7066-474-1.