S44 (2020)

S44 (870)
	; Okręt podczas budowy we wrześniu 2020 roku
Klasa	okręt podwodny
Typ	209/1400mod
Projekt	IK 81
	Historia
Stocznia	Howaldtswerke-Deutsche Werft, Kilonia
Wodowanie	29 września 2020
	Egipska Marynarka Wojenna
Wejście do służby	8 lipca 2021
Los okrętu	w służbie (stan na 2025)
	Dane taktyczno-techniczne
Wyporność; • na powierzchni; • w zanurzeniu	; 1454 tony; 1594 tony
Długość	62 m
Szerokość	7,6 m
Zanurzenie	5,8 m
Zanurzenie testowe	400 m
Rodzaj kadłuba	jednokadłubowy
	Napęd
	4 silniki wysokoprężne, 1 silnik elektryczny o mocy 5000 KM; 1 śruba
Prędkość; • na powierzchni; • w zanurzeniu	; 10 węzłów; 22 węzły
Zasięg	10 000 Mm przy prędkości 8 węzłów, 600 Mm przy prędkości 4 węzłów w zanurzeniu
	Sensory
	radar, sonar
	Uzbrojenie
	14 torped
Wyrzutnie torpedowe	8 × 533 mm
Załoga	33–36

Artykuł ten został zgłoszony do umieszczenia na stronie głównej w rubryce „Czy wiesz”.
Pomóż nam go sprawdzić: oceń zgłoszoną nominację.

S44 (870) – egipski okręt podwodny z początku XXI wieku, jedna z czterech pozyskanych przez Egipt niemieckich eksportowych jednostek typu 209/1400mod. Okręt został zwodowany 29 września 2020 roku w stoczni Howaldtswerke-Deutsche Werft w Kilonii, a do służby w Egipskiej Marynarce Wojennej wcielono go 8 lipca 2021 roku. Oznaczona numerem taktycznym 870 jednostka nadal znajduje się w składzie egipskiej floty (stan na 2025 rok).

Projekt i budowa

S44 jest jednym z kilkudziesięciu zbudowanych okrętów niemieckiego eksportowego typu 209, zaprojektowanego w biurze konstrukcyjnym Ingenieurkontor Lübeck^[1]. Okręt należy do najnowszej serii jednostek (projekt o sygnaturze IK 81), nazwanej na podstawie przybliżonej wyporności 209/1400mod, z kadłubem przedłużonym o około 5,4 metra w stosunku do pierwszych okrętów tego typu^[2]. Konfiguracja okrętów jest podobna do trzech jednostek typu 209/1400 zbudowanych na początku XXI wieku dla marynarki RPA^[3]^[4]. Okręty typu 209 znajdują się na wyposażeniu sił zbrojnych 14 państw^[5].

Okręt (wraz z siostrzaną jednostką S43) został zamówiony przez rząd Egiptu w lutym 2014 roku i zbudowany w należącej do koncernu ThyssenKrupp Marine Systems stoczni Howaldtswerke-Deutsche Werft w Kilonii^[4]^[6]. Wartość kontraktu na budowę obu okrętów wyniosła 500 milionów euro, czyli znacznie mniej niż w przypadku pierwszej pary (900 milionów euro)^[7]. Data położenia stępki nie jest znana. Wodowanie i nadanie nazwy odbyły się 29 września 2020 roku z udziałem dowódcy egipskiej marynarki, wiceadmirała Ahmeda Khaleda Hassana Saeeda(inne języki)^[4]^[8].

Dane taktyczno-techniczne

S44 jest średniej wielkości okrętem podwodnym konstrukcji jednokadłubowej, o długości całkowitej 62 metry, szerokości maksymalnej 7,6 metra i zanurzeniu 5,8 metra^[4]^[9]. Kadłub sztywny wykonano ze stali antymagnetycznej HY-80^[10]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosi 1454 tony, a w zanurzeniu 1594 tony^[4]^[11].

Okręt napędzany jest na powierzchni i w zanurzeniu przez dwustojanowy silnik elektryczny Siemens o mocy 3680 kW (5000 KM) przy 200 obr./min, zasilany z baterii akumulatorów^[9]. Akumulatory ładowane są przez generatory Siemens o mocy 450 kW każdy, napędzane czterema czterosuwowymi, 12-cylindrowymi silnikami wysokoprężnymi MTU 12V 396 SE84 o mocy 700 kW (950 KM) przy 1800 obr./min każdy^[9]. Jednowałowy układ napędowy pozwala osiągnąć prędkość 10 węzłów na powierzchni, 22 węzłów w zanurzeniu oraz 12 węzłów na chrapach^[4]^[9]. Zasięg wynosi 10 000 Mm przy prędkości 10 węzłów na powierzchni oraz 600 Mm przy prędkości 4 węzłów w zanurzeniu^[4]^[9]. Okręt wyposażono w siedmioskrzydłową śrubę napędową^[9]. Operacyjna głębokość zanurzenia wynosi 280 metrów, a maksymalna bezpieczna – 500 metrów; autonomiczność wynosi 45 dób^[9]^[10]^[a].

Okręt wyposażony jest w osiem dziobowych wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm, z łącznym zapasem 14 torped DM2A4 (lub, zamiast czterech torped, czterech przeciwokrętowych pocisków manewrujących UGM-84L)^[4]^[12]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmuje radar Terma SCANTER, sonar Atlas(inne języki) CSU 90, system zarządzania walką Atlas ISUS 90-45, system rozpoznania elektronicznego Shrike UME-100 oraz wyrzutnię celów pozornych CIRCE^[4]^[11].

Załoga okrętu liczy 33–36 osób^[10]^[b].

Służba

S44 został wcielony do służby w Egipskiej Marynarce Wojennej w Kilonii 8 lipca 2021 roku^[4]^[13]. Okręt otrzymał numer taktyczny 870^[4]. Następnie S44 wyruszył w rejs do Egiptu i 2 sierpnia 2021 roku przybył do Aleksandrii^[14]. Z okazji przybycia ostatniego zamówionego przez Egipt okrętu podwodnego typu 209 w aleksandryjskiej bazie zorganizowano paradę morską, w której uczestniczyło ponad 50 okrętów. W uroczystości wzięli udział m.in. przedstawiciele dowództwa egipskiej marynarki wojennej i pozostałych rodzajów sił zbrojnych, ambasador Niemiec Cyrill Nunn(inne języki) oraz niemiecki attaché wojskowy w Kairze^[14].

Okręt nadal znajduje się w składzie egipskiej floty (stan na 2025 rok)^[4].

Uwagi

↑ Gogin i Pavlov 2025 ↓, s. 264 i Gogin 2026 ↓ podają, że maksymalna głębokość zanurzenia wynosi 400 metrów.
↑ Gogin i Pavlov 2025 ↓, s. 264 i Gogin 2026 ↓ podają, że załoga liczy 30 osób.

Przypisy

↑ Lipiecki 2019a ↓, s. 24.
↑ Ehlers 2013b ↓, s. 86, 89.
↑ Ehlers 2013a ↓, s. 78.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Gogin i Pavlov 2025 ↓, s. 264.
↑ Hypś 2017 ↓.
↑ Lipiecki 2019a ↓, s. 26.
↑ Pawłowski 2020 ↓.
↑ Gain 2020 ↓.
1 2 3 4 5 6 7 Ehlers 2013b ↓, s. 89.
1 2 3 Lipiecki 2019b ↓, s. 30.
1 2 Gogin 2026 ↓.
↑ Lipiecki 2020 ↓, s. 32–34.
↑ Grotnik 2021 ↓.
1 2 Bakuła 2021 ↓.

Bibliografia

Kacper Bakuła: Egipt: czwarty u-boot w służbie. defence24.pl, 2021-08-03. [dostęp 2026-09-03]. (pol.).
Hartmut Ehlers. Niemieckie okręty podwodne po II wojnie światowej. Część VII. „Okręty Wojenne”. Nr 3 (119), 2013. Wydawnictwo Okręty Wojenne, Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X. (pol.).
Hartmut Ehlers. Niemieckie okręty podwodne po II wojnie światowej. Część IX. „Okręty Wojenne”. Nr 5 (121), 2013. Wydawnictwo Okręty Wojenne, Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X. (pol.).
Nathan Gain: TKMS launches Egyptian Navy’s 4th Type 209 submarine. navalnews.com, 2020-09-29. [dostęp 2026-09-03]. (ang.).
Ivan Gogin, Alexander Pavlov: Fighting ships of the world 2025. Part One A–M. Independently published, 2025. ISBN 979-8315815044. (ang.).
Ivan Gogin: S41 submarines (2016-). Navypedia. [dostęp 2026-09-03]. (ang.).
Tomasz Grotnik: Egipt odebrał ostatniego U-Boota. zbiam.pl, 2021-07-09. [dostęp 2026-09-03]. (pol.).
Maciej Hypś: S41 przybył do Egiptu. Konflikty.pl, 2017-04-23. [dostęp 2026-09-01]. (pol.).
Sławomir J. Lipiecki. Okręty podwodne typu 209. Część I. „Bandera”. Nr 9/10 (123/124), 2019. 3 Flotylla Okrętów. ISSN 0209-1070. (pol.).
Sławomir J. Lipiecki. Okręty podwodne typu 209. Część II. „Bandera”. Nr 11/12 (125/126), 2019. 3 Flotylla Okrętów. ISSN 0209-1070. (pol.).
Sławomir J. Lipiecki. Okręty podwodne typu 209. Część III. „Bandera”. Nr 1/2 (127/128), 2020. 3 Flotylla Okrętów. ISSN 0209-1070. (pol.).
Andrzej Pawłowski: Egipt odebrał trzeci okręt podwodny typu 209/1400. Konflikty.pl, 2020-04-10. [dostęp 2026-09-03]. (pol.).

[12] Gogin i Pavlov 2025 ↓, s. 264 i Gogin 2026 ↓ podają, że maksymalna głębokość zanurzenia wynosi 400 metrów.

[14] Gogin i Pavlov 2025 ↓, s. 264 i Gogin 2026 ↓ podają, że załoga liczy 30 osób.

[CITEREFLipiecki2019a24-1] Lipiecki 2019a ↓, s. 24.

[CITEREFEhlers2013b86,_89-2] Ehlers 2013b ↓, s. 86, 89.

[CITEREFEhlers2013a78-3] Ehlers 2013a ↓, s. 78.

[CITEREFGoginPavlov2025264-4] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Gogin i Pavlov 2025 ↓, s. 264.

[CITEREFHypś2017-5] Hypś 2017 ↓.

[CITEREFLipiecki2019a26-6] Lipiecki 2019a ↓, s. 26.

[CITEREFPawłowski2020-7] Pawłowski 2020 ↓.

[CITEREFGain2020-8] Gain 2020 ↓.

[CITEREFEhlers2013b89-9] 1 2 3 4 5 6 7 Ehlers 2013b ↓, s. 89.

[CITEREFLipiecki2019b30-10] 1 2 3 Lipiecki 2019b ↓, s. 30.

[CITEREFGogin2026-11] 1 2 Gogin 2026 ↓.

[CITEREFLipiecki202032–34-13] Lipiecki 2020 ↓, s. 32–34.

[CITEREFGrotnik2021-15] Grotnik 2021 ↓.

[CITEREFBakuła2021-16] 1 2 Bakuła 2021 ↓.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[a]

[12]

[b]

[13]

[14]