Przejdź do zawartości

eksterminować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

eksterminować (język polski)

[edytuj]
wymowa:
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) dokonywać eksterminacji, mordować w sposób masowy i zorganizowany określone grupy ludności
(1.2) książk. niszczyć, zabijać (zwierzęta uznawane za szkodniki)
(1.3) przest. wydalać z kraju, wypędzać poza granice
odmiana:
(1.1-3) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Reżim hitlerowski starał się ukrywać kaleki, a niedorozwiniętych po prostu eksterminował.
(1.2) Problemem nie jest to, że pestycydy bezpośrednio trują ptaki, lecz to, że eksterminują owady.
składnia:
(1.1-3) eksterminować + B. (kogoś, coś)
kolokacje:
(1.1) eksterminować ludność / naród / grupę etniczną / Żydów / więźniów
(1.2) eksterminować szkodniki / szczury / insekty
synonimy:
(1.1) masakrować, mordować, wyniszczać, unicestwiać, dziesiątkować
(1.2) tępić, trzebić, wypleniać, wybijać
(1.3) wypędzać, wygnać, ekspatriować
antonimy:
(1.1) chronić, ratować, ocalać
hiperonimy:
(1.1) zabijać
hiponimy:
(1.1) zagazowywać, rozstrzeliwać
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. eksterminacja ż, eksterminowanie n, eksterminator mos
czas. eksterminować się ndk.
przym. eksterminacyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. exterminer < łac. exterminowydalam z granic
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: