powidła

powidła (język polski)

powidła (1.1)

wymowa:

^ⓘ, IPA: [pɔˈvʲidwa], AS: [povʹidu̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) spoż. gęsty przetwór wykonywany z mocno wysmażonych owoców, najczęściej śliwek, czasem z dodatkiem cukru; zob. też powidła w Wikipedii

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D. lp od: powidło

odmiana:

(1.1) blp,

 

przypadek	liczba mnoga
mianownik	powidła
dopełniacz	powideł
celownik	powidłom
biernik	powidła
narzędnik	powidłami
miejscownik	powidłach
wołacz	powidła

przykłady:

(1.1) Jest beczułka śliwek jesienią i worek jabłek, kupiony na galarach nad Wisłą. Dom pachnie powidłami. Chleb z powidłami na drugie śniadanie do szkoły, zamiast chleba ze smalcem!

składnia:

kolokacje:

(1.1) powidła agrestowe / borówkowe / gruszkowe • powidła jabłkowe / z jabłek • powidła morelowe / z moreli • powidła śliwkowe / ze śliwek / ze śliwkami • smarować powidłami • smażyć powidła

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) przetwór

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. powidlak mrz, powidło n, powidlanka ż

zdrobn. powidełka nmos

przym. powidłowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

prawdop. pol. powić (< pol. po- + wić), pierwotnie nazwa narzędzia → to, czym się miesza ruchem kolistym podgrzewaną masę owocową, później przeniesiona w liczbie mnogiej na uzyskiwany w ten sposób produkt

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) powidl
• bułgarski: (1.1) (сливов) мармалад m
• czeski: (1.1) povidla
• francuski: (1.1) powidl m
• niemiecki: (1.1) Pflaumenmus n, austr. Powidl m
• rosyjski: (1.1) повидло n
• ukraiński: (1.1) повидло n
• włoski: (1.1) powidl m

źródła: