سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران
 | |
 | |
| نوع | تلویزیون زمینی، رادیو، تلویزیون و وبگاه |
|---|---|
| کشور | |
تاریخ نخستین پخش | ۱ فروردین ۱۳۴۶ |
| ستاد | تهران، خیابان ولیعصر، مجموعه جام جم |
افراد کلیدی | پیمان جبلی (رئیس) مهدی مجتهد (قائممقام در امور اجرایی) حسین رضی (قائممقام در امور اقتصادی) وحید جلیلی (قائممقام در امور فرهنگی) |
آغازبهکار | ۱۳۰۵ (رادیو) ۱۳۳۷ (تلویزیون) ۱۳۴۵ (ترکیب شدن) |
نامهای پیشین | سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران |
وبگاه رسمی | |
| زیرمجموعه | سیما فیلم دانشگاه صدا و سیما |
سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران (کوتهنوشت انگلیسی: IRIB) سازمانی رسانهای است که تنها متولی قانونی پخش برنامههای رادیویی و تلویزیونی در جمهوری اسلامی ایران است.[۱] بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، رئیس صدا و سیما را رهبر جمهوری اسلامی انتخاب میکند. این سازمان پیش از انقلاب ۱۳۵۷، سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران نام داشت و آنزمان نیز به شکل حکومتی اداره میشد. از بسیاری جنبهها، صدا و سیما قدرتمندترین، فراگیرترین و پرنفوذترین رسانهٔ خبری در ایران بهشمار میرود که مهمترین استراتژی و هدف آن، نشر خرافات و ترویج آمریکاستیزی از راه تولید سریال و مستندات سفارشی و ایجاد حس تنفر نسبت به غرب در میان مردم است.[۲][۳]
صدا و سیما آشکارا به پروپاگاندا و حمایت رسانهای از اسلام شیعی و حکومت جمهوری اسلامی میپردازد.[۴] بنا بر اساسنامهٔ صدا و سیما، هدف اصلی این سازمان ایجاد محیطی مساعد برای تزکیه و شتاب بخشیدن به حرکت تکاملی انقلاب اسلامی در سراسر جهان است. این هدفها در چهارچوب برنامههای ارشادی، آموزشی، خبری و تفریحی این سازمان اجرا میشوند.[۵] عملکرد این سازمان توسط ایرانیان مورد انتقاد واقع شده و برخی آن را «دستگاه تولید دروغ» نامیدهاند.[۶]
در تیر ۱۳۹۹ گزارشی از تحقیق سازمان عدالت برای ایران و فدراسیون بینالمللی حقوق بشر تهیه شده که در آن آمده است، صدا و سیمای جمهوری اسلامی در طی ده سال گذشته دستکم ۳۶۷ مورد مشکوک به اعترافات اجباری را پخش کرده است که به عنوان ابزاری از جانب نهادهای امنیتی برای «سرکوب مخالفان» و همچنین «ترساندن فعالان» در جمهوری اسلامی استفاده میشود.[۷] این رویه با رویگردانی مردم ایران روبهرو شده و گزارشهای متعدد حکومتی حاکی از ریزش شدید مخاطبان این رسانه است.[۸]
سازمان صدا و سیما که دهها شبکهٔ تلویزیونی و رادیویی دارد، بزرگترین دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی ایران محسوب میشود و سالانه میلیاردها تومان بودجه میگیرد و هزاران نفر کارمند دارد. با این حال، روز به روز اعتماد مردم ایران را از دست میدهد و سالهاست که بسیاری از اخبار و گزارشها و برنامههای سیاسیاش بیمشتری یا کممشتری ماندهاند. این موج بیاعتمادی به اخبار و برنامههای سیاسی سازمان صدا و سیما در سالهای گذشته در جامعهٔ ایران عمق و گسترش کمسابقهای یافته است و افکار عمومی مردم ایران، شبکههای اجتماعی و برنامههای خبری تلویزیونهای فارسیزبان خارج از این کشور را جایگزین آن کردهاند.[۹]
این سازمان علاوه بر تملک و کنترل رادیو و تلویزیون، مالک شرکت فیلمسازی سیما فیلم است. جشنوارههای فیلم، موسیقی و هنری برگزار میکند، کتاب، روزنامه و مجلّه منتشر میکند و از دانشگاه صدا و سیما به عنوان یک بازوی آموزشی، بهره میگیرد.[۱۰] فعالیتهای صدا و سیما به مرزهای ایران محدود نیست و در کشورهای مختلف جهان دارای تشکیلات است.[۱۱] این سازمان اهمیت ویژهای در جمهوری اسلامی ایران دارد و در سال ۱۴۰۱، بودجهٔ دولتی این سازمان بهتنهایی بیش از ۵ تریلیون تومان بوده است.[۱۲] شمار کارکنان این سازمان در سراسر کشور تا اواخر سال ۱۳۹۵ بین ۳۰ تا ۵۰ هزار نفر تخمین زده شده است.[۱][۱۳] سید علی خامنهای، رهبر پیشین جمهوری اسلامی ایران نیز صدا و سیما را «عمدهترین مرکز هدایت فکری» دانسته است.[۱۴] مسئول بخش ایران و افغانستان در سازمان گزارشگران بدون مرز، اعلام کرده است که رسانههایی نظیر صدا و سیما تنها در چند کشور دیگر از جمله چین و کره شمالی وجود دارند.[۶]
بودجهٔ دولتی صدا و سیما همواره افزایش داشته و در بودجهٔ سال ۱۴۰۲ ایران، هشت هزار میلیارد تومان به آن اختصاص یافته است. صدا و سیما یکی از زیاندهترین سازمانهای کشور ایران است و بر اساس برآورد دولت، زیان ۷۵۳۲ میلیارد تومانی در سال ۱۴۰۲ برجای میگذارد.[۸]
همچنین صدا و سیما به دلیل عدم پرداخت حق پخش و به نوعی دزدی از جیب ورزش، بزرگترین بدهکار ورزش ایران نیز نامیده شده است؛ در حالی که همیشه در این سازمان با موضع طلبکارانهای در مورد ورزش ایران صحبت میکنند.[۱۵][۱۶]
پیشینه
[ویرایش | اشتراکگذاری]پیش از انقلاب ۱۳۵۷
[ویرایش | اشتراکگذاری]
در ۴ اردیبهشت ۱۳۱۹، رادیو ایران رسماً توسط محمدرضا پهلوی (ولیعهد وقت ایران) افتتاح شد و عیسی صدیق نخستین رئیس آن بود.[۱۷] رادیو روزی ۵ ساعت برنامه داشت و برنامههایی نظیر اخبار داخلی و خارجی، موسیقی سنتی ایرانی و غربی، بحثهای مذهبی و ورزشی و همچنین اقتصادی و سیاسی پخش میکرد.[۱۸] بنا بر تخمین مرکز آمار ایران، در سال ۱۳۵۵ حدود ۷۶٪ جمعیت شهری و ۴۵٪ جمعیت روستایی به رادیو دسترسی داشتند.[۱۹]
تلویزیون ملّی ایران در روز ۱ فروردین ۱۳۴۶ رسماً افتتاح شد تا بعدتر سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران شکل بگیرد. در آن زمان تجهیزات سختافزاری تلویزیون در اختیار وزارت پست، تلگراف و تلفن بود و محتوای آن توسط اداره تبلیغات و انتشارات تولید میشد. در سالهای بعد گسترش فعالیتهای رادیو-تلویزیونی به سراسر کشور ایجاب میکرد تا نهاد یکپارچهای تشکیل شود و از سال ۱۳۵۰ تمامی تأسیسات در اختیار سازمان رادیو و تلویزیون ملّی قرار گرفت.[۲۰] شاه شخصاً رضا قطبی را به ریاست سازمان منصوب کرد و زمان پخش برنامهها به سرعت زیاد شد. در اواخر انقلاب دو شبکهٔ تلویزیونی (برنامه اوّل و برنامه دوم) فعال بودند و با گسترش تأسیسات، بیش از ۹۵٪ جمعیت شهرنشین و چیزی در حدود ۷۵٪ از جمعیت کشور قادر به دریافت امواج تلویزیونی بودند. پیش از انقلاب در حدود ۴۰٪ برنامههای تلویزیون خارجی و وارداتی بودند و برنامههای ساخت داخل نیز عمدتاً از برنامههای خارجی الگوبرداری شده بودند.[۲۱]
در بحبوحهٔ ناآرامیهای انقلاب ۱۳۵۷ و زمانی که ارتشبد ازهاری نخستوزیر ایران شد، تورج فرازمند به ریاست سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران پس از رضا قطبی برگزیده شد.[۲۲]
پس از انقلاب ۱۳۵۷
[ویرایش | اشتراکگذاری].jpg)
این سازمان پس از انقلاب ۱۳۵۷ به شدّت گسترش یافت و علاوهبر شبکههای داخلی و جهانی صدا و سیما، از بیش از صد پایگاه اطلاعرسانی الکترونیک و رسانهای نوشتاری نیز بهره میبرد.[۲۳] کنگره آمریکا در تاریخ فوریه ۲۰۱۳ (میلادی)، صدا و سیمای ایران را به دلیل ارسال امواج پارازیت بر روی امواج ماهواره، مشمول تحریم اعلام کرد. به موجب لغو ارسال پارازیت از سوی ایران بر روی امواج ماهواره به صورت کلّی، کنگره آمریکا، این مصوبه را در فوریه ۲۰۱۴ (میلادی) به حالت تعلیق درآورد.[۲۴]
طبق جداول لایحه بودجه سال ۱۴۰۵، بودجهٔ سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران نسبت به سال ۱۴۰۴ افزایش یافته و با رشد حدود ۲۰ درصدی، از ۳۳ هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان عبور کرده است؛ رقمی که بار دیگر نحوهٔ توزیع منابع عمومی و اولویتهای بودجهای دولت را در کانون توجه قرار میدهد.[۲۵]
نشان
[ویرایش | اشتراکگذاری]
نشان سازمان رادیو و تلویزیون ملّی ایران (تا انقلاب ۱۳۵۷)
نشان سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران (از ۱۳۶۲ تاکنون)
نشان سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران
[ویرایش | اشتراکگذاری]نشان صدا و سیما شامل نشان رسمی جمهوری اسلامی ایران در رأس و دو نوشتهٔ «لا» به عربی است که در طراحی آن از المانهای شیعی استفاده شده است. زمانی که این آرم در اوایل انقلاب طراحی شد، نمادی از «نه گفتن» به شرق و غرب (نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی) و بهطور خاص ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی بود. این دو لا در وسط به شکل یک شبکه به یکدیگر میرسند و در زیر محل تلاقی آنها نماد چشم قرار دارد که بعدتر به عنوان نشان شبکهٔ یک استفاده شد. در زیر نماد، عبارت صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران با خط نستعلیق نوشته شده است.[۱]
مدیریت
[ویرایش | اشتراکگذاری]بر اساس اصل یکصد و هفتاد و پنجم قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی ایران، رئیس صدا و سیمای ایران مستقیماً توسط رهبر ایران منصوب میشود. مدت ریاست این فرد منصوب بهطور سنتی ۵ ساله است و در پایان هر دوره میتواند از سوی رهبر ایران یک بار تمدید شود. شورای نظارت بر صدا و سیما نیز نهادی متشکل از نمایندگان قوای سهگانه کشور است که بر فعالیت این سازمان نظارت دارند.
| ردیف | مدیرعامل | آغاز تصدی | پایان تصدی | تعیینکننده |
|---|---|---|---|---|
| ۱ | صادق قطبزاده | ۲۳ بهمن ۱۳۵۷[۲۶] | ۱۵ آذر ۱۳۵۸[۲۶] | مهدی بازرگان |
| – | شورای پنج نفره[توضیح ۱] | ۱۵ آذر ۱۳۵۸[۲۶] | ۱۳ اسفند ۱۳۵۸[۲۶] | شورای انقلاب اسلامی |
| – | شورای سه نفره[توضیح ۲] | ۱۳ اسفند ۱۳۵۸[۲۶] | ۲۳ اردیبهشت ۱۳۵۹[۲۶] | سید ابوالحسن بنیصدر |
| ۲ | تقی فراحی[۲۷] | ۲۴ اردیبهشت ۱۳۵۹[۲۸] | تابستان ۱۳۵۹[۲۹] | |
| سرپرست | محمد مبلغی اسلامی[توضیح ۳] | تابستان ۱۳۵۹ | ۱۶ آبان ۱۳۵۹[۳۰] | ؟ |
| سرپرستمشترک | سید علیاکبر محتشمیپور | ۱۶ آبان ۱۳۵۹[۳۰] | پاییز ۱۳۵۹ | سید عبدالکریم موسوی اردبیلی |
| عبدالله نوری | ||||
| ۳ | علی لاریجانی | ۲۵ بهمن ۱۳۵۹[۳۱] | تیر ۱۳۶۰[۲۶] | شورای سرپرستی |
| ۴ | محمد هاشمی رفسنجانی | ۱۵ مرداد ۱۳۶۰[۳۲] | ۲۹ تیر ۱۳۶۲[۳۳] | |
| سرپرست | محمدجواد لاریجانی | ۳۰ تیر ۱۳۶۲ | ۱ مرداد ۱۳۶۲ | |
| محمد هاشمی رفسنجانی | ۱ مرداد ۱۳۶۲[۳۴] | ۱۸ دی ۱۳۶۲ | سید روحالله خمینی | |
| ۴ | ۱۸ دی ۱۳۶۲[۳۵] | ۲ شهریور ۱۳۶۸ | شورای سرپرستی | |
| پس از همهپرسی بازنگری قانون اساسی (تاکنون–۱۳۶۸) | ||||
| ردیف | رئیس | آغاز تصدی | پایان تصدی | تعیینکننده |
| ۴ | محمد هاشمی رفسنجانی | ۲ شهریور ۱۳۶۸ | ۲۴ بهمن ۱۳۷۲ | سید علی خامنهای |
| ۳ | علی لاریجانی | ۲۴ بهمن ۱۳۷۲ | ۳ خرداد ۱۳۸۳ | |
| ۵ | سید عزتالله ضرغامی | ۳ خرداد ۱۳۸۳ | ۱۷ آبان ۱۳۹۳ | |
| ۶ | محمد سرافراز | ۱۷ آبان ۱۳۹۳ | ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۵ | |
| ۷ | عبدالعلی علیعسگری | ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۵ | ۷ مهر ۱۴۰۰ | |
| ۸ | پیمان جبلی | ۷ مهر ۱۴۰۰ | در حال تصدی | |
مکان و مراکز
[ویرایش | اشتراکگذاری]
محل ساختمان مرکزی صدا و سیما در خیابان ولیعصر تهران (پهلوی سابق) نرسیده به چهارراه پارکوی و در محدودهای که اصطلاحاً جامجم خوانده میشود قرار دارد. اراضی سازمان صدا و سیما در این منطقه جزو مرغوبترین اراضی در شمال شهر «روبهروی منطقه امانیه» تهران محسوب میشود. ساختمان شبکه دو سیما نیز در میدان آرژانتین قرار دارد. البته دفاتر و استودیوهای دیگری به صورت ثابت و سَیّار در مناطق مختلف ایران فعالیت میکنند.
صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران دارای مراکز استانی زیر است:
فهرست مراکز صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران داخل:[۳۶][۳۷]
صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران دارای دفتر نمایندگی کشورهای زیر است:
اندیشهٔ سازمانی و عملکرد
[ویرایش | اشتراکگذاری]صدا و سیما آشکارا به حمایت رسانهای از اسلام و حکومت جمهوری اسلامی میپردازد.[۴] عملکرد این سازمان توسط ایرانیان مورد انتقاد واقع شده و برخی آن را «دستگاه تولید دروغ» نامیدهاند.[۶] مسئول بخش ایران و افغانستان در سازمان گزارشگران بدون مرز، اعلام کرده است که رسانههایی نظیر صدا و سیما تنها در چند کشور دیگر از جمله چین و کره شمالی وجود دارند.[۶]
در ساختار اداری سازمان صدا و سیما، معاونت سیاسی مهمترین و اصلیترین مرجع تولید و پخش خبر و برنامههای سیاسی در تمامی شبکههای داخلی است؛ معاونتی که گفته میشود مدیرانش را «بیت رهبری» تعیین میکند و سیاستهای کلان این معاونت هم در همان بیت تعیین و ابلاغ میشود. این معاونت مدیریت و هدایت خبرگزاری صدا و سیما، ادارات کل پخش اخبار و تمام برنامههای سیاسی سازمان را تعیین و ابلاغ و کنترل میکند. نگاه سیاسی یکطرفه، ضعف پژوهش در برنامههای سیاسی، ساخت برنامه به روش قدیمی، نبود جذابیت، نبود تنوع موضوعی، کمتوجهی به نیازهای مخاطبان و رعایت نکردن اصول حرفهای از جمله مهمترین ویژگیهای سازمان صدا و سیما در حوزهٔ برنامهسازیهای سیاسی است.[۹]
نتایج یک تحقیق که بهار سال ۱۴۰۰ دربارهٔ نیروهای انسانی خبرگزاری صدا و سیما منتشر شده، نشان میدهد که بیش از ۷۲ درصد آنان به میزان «کامل» و «زیاد» نسبت به کار خود بیتفاوت و نسبت به «بهرهوری سازمان بیعلاقه هستند.» حدود ۷۱ درصد این کارکنان همچنین گفتهاند به میزان بسیار کمی از «استقلال و خودمختاری» در سازمان خبری خود برخوردارند. از این آمار چنین برمیآید که به کارکنان این خبرگزاری، استقلال و منابع لازم داده نمیشود تا کارهای خود را به صورت آزادانه تعریف کنند و ابتکار عمل را به دست گیرند. حدود ۵۰ درصد هم گفتهاند: «همواره به یکدیگر مشکوک و به صورت جدی، مراقب برنامهها و ایدههای خود هستند.» حدود ۵۰ درصد این کارکنان هم گفتهاند که در داخل سازمان «کارکنان از یکدیگر بدشان میآید، برای یکدیگر تله میگذارند، وارد جنگ قدرت میشوند، غیبت میکنند و تهمت میزنند.» نتایج این تحقیق تنها بخشی از ساختار و روابط داخلی سازمان صدا و سیما را نشان میدهد که بیاعتمادی، بیانگیزگی و کمبود اختیار نیروهای آن در تهیه و پخش خبر در کممخاطب ماندن تولیدات آنها نقشی محوری بازی میکند.[۹]
انزوای صنعت فیلم ایران، فیلمسازان را مجبور به تغییر جهت خود حول محور پخشکنندههای برنامههای تلویزیونی ملّی کرده است. این شبکهها محصولات ایدئولوژیک را در راستای هنجارهای جنسیتیِ تاریکبینِ دولت با سرعت و به مقدار زیاد تولید میکنند، با زنانی که در نقشهای مطیع و تکریمآمیز نسبت به مردان، سرپرستان و محافظانشان قرار میگیرند. برخی حتی کودکهمسری و تعدد زوجات را ترویج میکنند، شیوههایی که اکثریت ایرانیان آن را رد میکنند. در خلال مخاصمات تشدیدیافته با ایالاتمتحده، نهادهای امنیتی ایران به عنوان تولیدکننده اصلی پرهزینه تلویزیون و سینما با محوریت شایستگی و سلحشوری سپاه پاسداران و سرویسهای اطلاعاتی آن ظاهر شده است. ایران غرق در نسخههای داخلیِ تصنعی «وطنی» است و از سینمای خودپرسشگر و ساختارشکن که زمانی به جامعه اجازه میداد تا در مورد جنسیت، فرهنگ، ازدواج و قدرت گفتوگوی عمومی با خود داشته باشد، محروم است.[۳۸]
اعترافات اجباری
[ویرایش | اشتراکگذاری]در ۵ تیر ۱۳۹۹ سازمان عدالت برای ایران و فدراسیون بینالمللی جوامع حقوق بشر، در گزارش ۵۷ صفحهای، نتیجه بیش از ۱۵۰۰ ساعت تحقیق، و تحلیل بیش از ۱۵۰ برنامه و ۱۳ مصاحبه تفصیلی با قربانیان اعترافات اجباری[۳۹] گفت در طی یک دهه اخیر دستکم اعترافات اجباری ۳۶۷ نفر و محتوای افتراآمیز علیه ۵۰۵ تن، از تلویزیون دولتی ایران پخش شده است. در این گزارش گفته شده که صدا و سیما با وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران در ضبط اعترافات همکاری کرده است.[۴۰] در این گزارش آمده که:
- برای تهیه اعتراف اجباری از «الگوهای مشخصی» شامل شکنجههای شدید جسمی مثل شلاق، آویزان کردن، شوک الکتریکی تا شکنجههای روانی مانند اعدام ساختگی، تهدید به تجاوز و… استفاده میشود.
- در هنگام ضبط، شباهت کارگردانی، صحنه و ظاهر فرد اعتراف کننده با برنامههای قبلی نشان از «سناریو» ساخته شده و «صحنهآرایی» میدهد.
- در این گزارش آمده که یکی از اهداف اعترافگیری ایجاد «حس ترس و دلسردی» در جامعه و «عادیسازی سرکوب» و «استفاده از محتوای برنامه به عنوان مدرک» برای مجازات فرد است.
- همچنین در آن گزارش آمده که ساخت این نوع برنامهها خانواده و اعتبار فرد اعترافکننده را تحت تأثیر قرار میدهد و از اطلاعات خصوصی او استفاده میکنند؛ بهطوریکه افراد گفتهاند این از لحاظ روانی برای آنان بدترین شکنجه بوده است.[۴۱]
اعتراف اجباری نوید افکاری
[ویرایش | اشتراکگذاری]شنبه شب، ۱۵ شهریور ۱۳۹۹ تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی اعترافات اجباری نوید افکاری که به گفتهٔ وی «زیر فشار مداوم شکنجه» بوده را پخش کرد. حسن یونسی، وکیل وی گفته است که هیچ مدرک و سندی که گناهکاری موکلش را اثبات کند، در دست نیست.[۴۲]
ترویج خشونت علیه دگراندیشان و مخالفان نظام
[ویرایش | اشتراکگذاری]در تولیدات این سازمان، مشاهده شده که بر شکنجه و زجرکشکردن مخالفان نظام تأکید شده است.[۴۳] در سال ۱۳۹۸، یک مجری این سازمان در برنامهٔ زنده اعلام کرد که ایرانیان به زندگی «سلحشورانه» احتیاج دارند و نیاز است مردم ایران «حماسی» و «جهادی» زندگی کنند. وی همچنین اعلام کرد که هر یک از مردم که اعتقاد ندارند، باید ایران را ترک کنند. مهناز افشار، هنرپیشهٔ ایرانی در پاسخ به این اظهارات گفت: «میدونی از کِی آسمون ایران خونین شد؟ از وقتی که شما فکر کردی ایران فقط سهم شماست و هرکی غیر شماست، باید بره یا بمیره؛ امّا اشتباه میکنی عزیزم! ایران مال همهٔ ماست؛ حتی شما.»[۴۴]
توهینهای جنسی
[ویرایش | اشتراکگذاری]در سال ۱۳۹۸، در یکی از برنامههای صدا و سیما، خطاب به رخشان بنی اعتماد کارگردان سرشناس ایرانی و فرزند دخترش، این جملات بیان شدند: «خانمی که میای فراخوان میزنی، میدونی دست امثال عبدالمالک ریگی به تو و دخترت و کَسوکارت میرسید [چی میشد]؟ شاید هم خوشت میاومد، شاید هم دوست داشتی.» البته بعدها آن شخص توهین جنسی را تکذیب کرد. برخی از مدافعان حضور نظامی ایران در منطقه در صدا و سیما از منتقدان این کار به عنوان: «بیغیرتهایی که مشکلی با ورود داعش به کشور و تجاوز به نوامیس ندارند» و لفظهای مشابه یاد کردهاند.[۴۵] همچنین در یکی از شبکههای استانی صدا و سیما، در یک برنامه گفته شد که نانوایان با کودکان رابطه جنسی برقرار میکنند.[۴۶]
مصاحبههای ساختگی
[ویرایش | اشتراکگذاری]در سال ۱۳۹۸، اثبات شد که این سازمان برای ۲ بار مصاحبههای ساختگی پخش کرده است. در این مصاحبهها نخست یکی از رانندههای صدا و سیما خود را به عنوان فردی که از تظاهرات مردم آسیب دیده است، جا میزند و در برابر دوربین گریه میکند. کمی بعد، یکی از تصویربرداران قدیمی سازمان به عنوان شهروند در برابر دوربین قرار گرفته و از مسئولان هدف قرار گرفتن هواپیمای اوکراینی دفاع میکند.[۴۷][۴۸]
زنان
[ویرایش | اشتراکگذاری]استفاده از زنان
[ویرایش | اشتراکگذاری]تلویزیون دولتی ایران در هنگام انتخابات، ۲۲ بهمن و روز قدس از زنانی که دارای آرایشهای غلیظ هستند، در تأیید انقلاب و نظام مصاحبه پخش کرده است که این موضوع مورد نقد منتقدان واقع شده است.[۴۹]
زنان در تبلیغات
[ویرایش | اشتراکگذاری]در آگهیهای بازرگانی که از شبکههای صدا و سیما پخش میشوند، زنان معمولاً در نقشهای فرودست و خانهدار بوده و معمولاً فاقد توانایی کارشناسی و تحلیلی میباشند. کلیشههای جنسیتی به ضرر زنان، در بسیاری از آگهیهای تبلیغاتی صدا و سیما وجود دارند. بهطور معمول، آنچه مربوط به خانه و آشپزخانه باشد، زنانه و آنچه که تأمینکننده نیازهای سرمایهای، بازرگانی، شغلی و هیجانی است، مردانه معرفی میشوند.[۵۰]
خشونت علیه زنان
[ویرایش | اشتراکگذاری]به گزارش بیبیسی، در یکی از برنامههای شبکه یک صدا و سیما، این سازمان به مشروعیتدهی و عادیسازی خشونت علیه زنان پرداخت که با واکنشهای فعالان حقوق زنان روبهرو گردید.[۵۱]
سانسور
[ویرایش | اشتراکگذاری]در اردیبهشت ۱۴۰۰، دستان یک مهمان زن در برنامه، به شکلی که توسط عصر ایران عجیب دانسته شد، سانسور گردید و ویدئوی وابستهاش، در فضای مجازی با حواشی همراه شد.[۵۲]
سانسور سخنان سیاستمداران
[ویرایش | اشتراکگذاری]- روزنامهٔ جمهوری اسلامی در ۳۱ تیرماه سال ۱۴۰۵ گزارش داد که سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران در پوشش خبری دیدار مسعود پزشکیان، رئیسجمهور ایران، با شورای عالی قضایی، بخشهایی از سخنان غلامحسین محسنی اژهای، رئیس قوه قضائیه، دربارهٔ لزوم حمایت همهٔ نهادها از دولت و رئیسجمهور را پخش نکرد. این روزنامه این اقدام را مصداق سانسور دانست و نوشت عملکرد صدا و سیما تابع تصمیمهای «یک جناح خاص» است. همچنین خواستار تحول در مدیریت و محتوای این سازمان شد.[۵۳]
سانسور در ورزش
[ویرایش | اشتراکگذاری]- صدا و سیمای ایران سابقهٔ سانسور در مسابقات ورزشی داخلی و خارجی را دارد. بهگونهای که موقع بازی تیم ملّی والیبال ایران و آمریکا از سری مسابقات لیگ جهانی به هنگام پخش سرود ملّی ایالات متحده آمریکا، سرود این کشور سانسور و پخش زنده برنامه قطع شد.[۵۴] پیشینه سانسور صدا و سیما با استفاده از ترفندهای جدید به مسابقات فوتبال در اسپانیا نیز کشیده شده است که با توجه به اسپانسری جمهوری آذربایجان از باشگاه فوتبال اتلتیکومادرید در مسابقات فوتبال، این سازمان تبلیغات حاشیهای را که با نام آذربایجان پوشش داده میشود، عوض کرده و نام شرکتی ایرانی را در حوزهٔ اینترنت تبلیغ میکند؛[۵۵] امّا مسئولان صدا و سیما منکر هرگونه سانسور در این زمینه شدهاند.[۵۶]
- در سال ۱۳۹۷ و در جریان یک برنامهٔ ورزشی، صدا و سیما اقدام به سانسور لوگوی یک باشگاه فوتبال کرد؛ این سازمان پستان گرگ مادهای را که در لوگوی باشگاه فوتبال آ.اس. رم وجود داشت، سانسور کرد و هیچگونه عذرخواهی برای این کار ارائه نداد.[۵۷] این اتفاق، باعث واکنش منفی گسترده در رسانههای ایتالیایی شد.[۵۸] باشگاه آ.اس. رم نیز در چند پست توئیتری، به این سانسور واکنش نشان داد.[۵۹] این سانسور، توسط کاربران شبکههای اجتماعی به تمسخر گرفته شد و برخی کاربران گرگ موجود در لوگو را محجبه و اسلامی میکردند.[۵۹]
- بر پایهٔ گزارشی در ایسنا، تنها زنان ورزشکار نیستند که در صدا و سیمای جمهوری اسلامی، سانسور میشوند و بارها، مردان ورزشکار نیز دچار چنین چیزی شدهاند. در سال ۱۴۰۰، حضور یک کمکداور زن در یک مسابقهٔ فوتبال، باعث شد که تصاویر آرشیو شده در هنگام بازی زنده، بهجای مسابقه پخش شوند که بحثبرانگیز خوانده شد.[۶۰]
رویدادها
[ویرایش | اشتراکگذاری]هک صدا و سیما
[ویرایش | اشتراکگذاری]روز پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰ رسانههای ایران از هک شدن چند شبکه صدا و سیمای جمهوری اسلامی خبر دادند که برای لحظاتی برخی شبکههای رادیو و تلویزیونی، از جمله شبکه یک سیما، شبکه قرآن، رادیو پیام و رادیو جوان هک شدند و تصاویری از مریم رجوی و مسعود رجوی از رهبران سازمان مجاهدین خلق ایران و تصویری از سید علی خامنهای با تصویر سیاه و سفید و ضربدر قرمز که روی آن شعار «مرگ بر خامنهای، درود بر رجوی» دیده میشد، همراه با صدای مردی که شعار میداد «درود بر رجوی، مرگ بر خامنهای» و سخنرانی مسعود رجوی و مریم رجوی به مدت ۱۰ ثانیه پخش شد.[۶۱][۶۲][۶۳][۶۴] همچنین در روز سهشنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰ تلوبیون، رسانه اینترنتی صدا و سیمای جمهوری اسلامی هک شد. این اقدام از سوی گروه سایبری «عدالت علی» بود که با پخش شعار «مرگ بر دیکتاتور» و صدایی که میگوید: «خامنهای میترسد، پایه نظام میلرزد.» صورت گرفت.[۶۵][۶۶]
هک شدن تلویزیون در سال ۱۴۰۱
[ویرایش | اشتراکگذاری]در ۱۶ مهر ۱۴۰۱ و در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران گروه هکری عدالت علی هنگام پخش اخبار شبانگاهی ساعت ۲۱، برای لحظاتی تلویزیون را هک کرد و شعار زن زندگی آزادی را پخش کرد.[۶۷]
همچنین تصویر ۴ نفر از کشتهشدگان در اعتراضات نیز در تلویزیون نمایش داده شد.[۶۸]
حمله به صدا و سیما
[ویرایش | اشتراکگذاری]در روز ۲۶ خردادماه ۱۴۰۴ و در جریان جنگ ایران و اسرائیل، ساعاتی پس از هشدار تخلیه ارتش اسرائیل برای ساکنان منطقه ۳ تهران، ساختمان مرکزی (شیشهای) سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران هدف حمله هوایی قرار گرفت. ساعت ۱۸ و ۳۴ دقیقه این روز به وقت محلیِ تهران، زمانی که سحر امامی، مجری شبکه خبر در حال اجرای برنامه بود، این ساختمان مورد حمله هوایی قرار گرفت.[۶۹]
در این حمله نیما رجبپور سردبیر ارشد شبکه خبر۲، معصومه عظیمی کارمند دبیرخانه این سازمان و یکی از کارکنان ترابری مجلس شورای اسلامی کشته شدند.[۷۰] در ۱۲ اسفندماه ۱۴۰۴ و در جریان جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران توسط ارتش اسرائیل هدف حمله هوایی قرار گرفت.[۷۱]
هک شدن تلویزیون در سال ۱۴۰۴
[ویرایش | اشتراکگذاری]در جریان خیزش ۱۴۰۴ ایران، روز یکشنبه ۲۸ دی، پخش برخی از شبکههای صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران که از طریق ماهواره «اینتلست» منتشر میشدند، در بخشهایی از کشور با اختلال مواجه شد. روابط عمومی سازمان صدا و سیما با انتشار اطلاعیهای اعلام کرد که این اختلال «عمده» بوده و منشأ آن «ناشناخته» است و تأکید کرد که پخش برنامهها پس از مدتی به حالت عادی بازگشته است.[۷۲]
در مدت زمان بروز این اختلال، بهجای برنامههای معمول، ویدئوهایی روی آنتن برخی شبکهها پخش شد که شامل تصاویری از اعتراضات مردمی بود. این تصاویر همچنین بخشهایی از دیوارنویسیهای اعتراضی، از جمله شعار «جاوید شاه»، و پیام ویدیویی رضا پهلوی خطاب به مردم ایران را در بر میگرفت. پخش این محتوا برای چند دقیقه ادامه داشت و سپس با قطع ناگهانی آن، برنامههای عادی شبکهها از سر گرفته شد.[۷۲]
انتشار این ویدئوها بازتاب گستردهای در رسانهها و شبکههای اجتماعی داشت و گمانهزنیهایی دربارهٔ وقوع یک حمله سایبری احتمالی علیه زیرساختهای پخش ماهوارهای صدا و سیما مطرح شد. با این حال، مقامهای رسمی جمهوری اسلامی جز اشاره به «اختلال فنی» توضیح بیشتری دربارهٔ عامل یا عاملان این رویداد ارائه نکردند.[۷۲]
انتشار اعترافهای بازداشتیهای کمسنوسال در صدا و سیما
[ویرایش | اشتراکگذاری]در پی اعتراضات در ایران، گزارشهایی از بازداشت کودکان و نوجوانان منتشر شده است. بر اساس این گزارشها، بسیاری از بازداشتشدگان سن کمی دارند و برخی در زندانهایی مانند فشافویه و آمل نگهداری میشوند.[۷۳]
پیمان جبلی، رئیس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی، اعلام کرده است که این رسانه قصد دارد گفتوگوها یا اعترافهای ضبطشده بازداشتیهای کمسن و سال را پخش کند. او تأکید کرده که صدا و سیما خود مسئول بازجویی یا اخذ اعترافات نیست و تنها مطالب ارائهشده از سوی دستگاههای قضایی و امنیتی را منتشر میکند.[۷۳]
سازمانهای حقوق بشری بینالمللی، از جمله یونیسف و عفو بینالملل، نسبت به بازداشت کودکان و نوجوانان هشدار دادهاند و خواستار دسترسی فوری و مستقل به آنان شدهاند. این سازمانها بازداشت کودکان را با خطرات جدی برای سلامت روان، رشد و آینده اجتماعی آنان مرتبط دانستهاند.[۷۳] همچنین، انجمن نویسندگان کودک و نوجوان و چند نهاد مدنی دیگر، بازداشت کودکان، پروندهسازی قضایی، پخش اعترافات اجباری و هرگونه برخورد امنیتی با دانشآموزان را مغایر با تعهدات بینالمللی ایران در زمینه حقوق کودک دانسته و آن را محکوم کردهاند.[۷۳]
دیدگاهها دربارهٔ سازمان
[ویرایش | اشتراکگذاری]- مجید محمدی در کتاب «سیمای اقتدارگرایی، تلویزیون دولتی ایران» به شرح موارد متعددی از انتقادات وارده بر صدا و سیما میپردازد، از جمله؛ نقض گستردهٔ حقوق پدیدآورندگان، حضور بسیار کمرنگ ایرانیان اهل سنت در برنامههای تلویزیون، نادیده گرفتن فرهنگ مردم حاشیه کشور و محدود شدن حوزه فرهنگی این رسانه به فرهنگ مناطق مرکزی کشور، تحریک پارهفرهنگهای موجود در کشور با عنوان مقابله با تهاجم فرهنگی، دخالت گرایش سیاسی مدیریت صدا و سیما در برنامهها بهطوریکه آن را به رسانهٔ حزبی و ستاد انتخاباتی یک جناح سیاسی خاص تبدیل کرده است، حضور در انواع مجامع و فیلمبرداری و پخش تصاویر افراد بدون رضایت آنها. سانسور برخی از اخبار مهم کشور؛ مانند قتلهای زنجیرهای، حضور دوربین تلویزیون در همه جا و تصویربرداری کامل از رخدادها و مراسمی که تقریباً هیچ تصویری از آنها پخش نمیشود؛ مانند فیلمبرداری کامل دادگاه روزنامه خرداد و ماجرای کوی دانشگاه. که مورد آخر شائبه فعالیت اطلاعاتی و استفادهٔ شخصی مدیران تلویزیون از منابع این سازمان را مطرح میکند.[۷۴]
- حسن محدثی جامعهشناس ایرانی و استادیار، در برنامهای که به شکل زنده از صدا و سیما پخش میشد، گفت: «من هر بار به تلویزیون میآیم، از سوی دانشجویان و همکاران دانشگاه مورد بازخواست قرار میگیرم که چرا در برنامهٔ دستگاهی که رسالت آن تولید دروغ است، شرکت میکنم.» وی پس از آنکه مجری میگوید: «شما که این را باور ندارید؟»، پاسخ میدهد: «اتفاقاً من معتقدم که صدا و سیما در قلمروی سیاسی بهطور سیستماتیک دروغ میگوید.»[۷۵]
- خمینی، رهبر انقلاب ۱۳۵۷ ایران، صدا و سیما را دانشگاه عمومی کشور دانسته است.[۲۳]
- سید علی خامنهای در دیدار با دستاندرکاران صدا و سیما: «امروز صدا و سیما نقش بسیار مهم و همچنین تکلیف بزرگی دارد. شما دوستان عزیز هم که یکی از حساسترین بخشهای صدا و سیما در دست شماست، نقش بسیار مهمی در حال و آیندهٔ کشورتان دارید. ما صدا و سیما را عمدهترین مرکز هدایت فکری میدانیم. اینکه امام گفتند دانشگاه بزرگ کشور است، نخواستند تعارف کنند؛ حقیقتاً همین جور است؛ یک دانشگاه بزرگ است.»[۷۶]
- محمد سرافراز رئیس پیشین سازمان صدا و سیما، اعلام کرده است که در این سازمان فساد و زد و بند وجود داشته است. وی همچنین گفته است که دستگاههای امنیتی در کار او دخالت داشتهاند و فهرستی به او داده شده بود که «روشن و شفاف نبوده» و شامل چند هزار نفر میشده است.[۷۷]
- محمود صادقی سیاستمدار اصلاحطلب و نمایندهٔ پیشین مجلس شورای اسلامی نیز در مصاحبهای افزوده است: «من بارها به این مسئله اشاره کردهام که یکی از دلایل حرکت مردم به سمت رسانههای بیگانه صدا و سیماست و این ناتوانی در شرایطی رخ داده که صدا و سیما دائماً به لحاظ بودجهای در حال گسترش بوده و بیش از دهها کانال در اختیار داشته، امّا اثرگذاری آن روز به روز کاهش پیدا کرده است.» وی در ادامه میافزاید: «از طرفی هم صدا و سیما بهمثابه تریبون یک جناح سیاسی خاص عمل میکند، نه به عنوان یک رسانهٔ ملّی که باید روایتگر همهٔ واقعیات باشد و مهمتر اینکه صدا و سیما طرفدار یکی از تندروترین لایههای جناح سیاسی است و موضوعات آن لایه را روایت میکند و گاهی به اجبار ناچار میشود با برگزاری میزگرد یک نمایش ظاهری از آزادی را به تصویر بکشد.»[۷۸]
- عباس عبدی فعال سیاسی-اجتماعی، پژوهشگر اجتماعی و روزنامهنگار اصلاحطلب در یادداشتی مینویسد: «در واقع، گویی صدا و سیما از طریق انتشار روایتهایی که تناسبی با واقعیت ندارند، وظیفهٔ شارژ کردن روحی عدهای مخاطب خاص را برعهده داشته و کاری به حقیقت و واقعیت امور ندارد… هنگامی که یک رسانه خود را «رسانهٔ ملّی» مینامد و از بودجهٔ عمومی ارتزاق میکند، باید همهٔ ملّت را مخاطب خود قرار دهد. «رسانهٔ ملّی» نهتنها رسانهٔ جناحی نیست، بلکه «رسانهٔ حکومتی» هم نباید باشد. اولویت اوّل آن باید بازتابدهندهٔ خواست عمومی باشد. قرار نیست که فقط مطالبات و خواستههای یک گروه اندک یا حکومت و دولت را بازتاب دهد… صدا و سیما بیش از آنکه بازتابدهندهٔ واقعیت باشد، به دنبال توجیه اقدامات رسمی جناحی به هر شیوهای است. دنبال نادیده گرفتن اکثریت بزرگی از مردمی است که خارج از دایرهٔ مخاطبان آن هستند.»[۷۹]
برنامهها
[ویرایش | اشتراکگذاری]بنا بر گزارش سالانه سال ۱۳۸۴، صدا و سیما در این سال ۶۰٬۷۶۴ ساعت برنامه تلویزیونی تولید و ۱۷۵٬۷۵۶ ساعت پخش نموده است که ۷۳٪ آن تولید داخلی بوده است. در این سال همچنین ۲۰۴٬۶۱۵ ساعت برنامه رادیویی تولید و ۲۶۸٬۳۷۳ ساعت پخش شده است که ۸۰٪ آن داخلی بوده است. آمار پخش برنامه نسبت به سال پیش خود در تلویزیون ۴٪ و در رادیو ۵٪ افزایش نشان میدهد.[۸۰]
فهرست شبکهها و مؤسسات وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]برای دیدن فهرست شبکهها به: فهرست شبکههای تلویزیونی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و فهرست شبکههای صدای جمهوری اسلامی ایران مراجعه کنید.
مؤسّساتِ وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]- انتشارات سروش که در سال ۱۳۵۴ تأسیس شده و نشریات سروش هفتگی، سروش کودکان، سروش نوجوان، سروش جوان و سروش بانوان را منتشر میکند.
- روزنامه جام جم ارگان رسمی صدا و سیما.
- خبرگزاری صداوسیما، خبرگزاری وابسته به صدا و سیما که وظیفه تأمین بخشهای خبری تمام شبکههای رادیویی و تلویزیونی استانی، سراسری و برون مرزی به جز شبکه العالم، شبکه الکوثر، شبکه سحر و پرس تیوی را برعهده دارد.
- سیما فیلم، شرکت تهیهکننده فیلم که برخی سریالهای پرهزینه تلویزیون نیز در آن تولید میشود.
- سیما چوب، شرکت تولیدکننده مبلمان که وظیفه ساخت برخی قطعات دکور برنامهها را بر عهده داشته و محصولات خود را در بازار آزاد نیز به فروش میرساند.
- ایران سیما، آرشیو اینترنتی برنامههای تلویزیونی صدا و سیما
- دانشگاه صدا و سیما که از طریق آزمون داخلی، آزمون سراسری و آزمون دانشگاه جامع در رشتههای مرتبط و مطلوب صدا و سیما در تهران و قم دانشجو میپذیرد.
- شرکت فرهنگی هنری صبا که به تولید انواع برنامههای انیمیشن برای صدا و سیما میپردازد.
- شرکت صوتی و تصویری سروش که به تهیه، پخش و فروش آلبومهای موسیقی و نسخههای خانگی مجموعهها و فیلمهای تولید شده در صدا و سیما میپردازد. این شرکت در تهران و مراکز استانها دارای تعدادی شعبه فروش بوده و نمایندگی چند شرکت خارجی را نیز بر عهده دارد.[۸۱]
- مرکز تحقیقات صدا و سیما[۸۲] از حیث جایگاه سازمانی، نیروی انسانی و شرح وظایف و امکانات، قدیمیترین، بزرگترین و گستردهترین مرکز پژوهشی سازمان صدا و سیما محسوب میشود که مأموریت اصلی آن عبارت است از: «مطالعه، پژوهش و سنجش در زمینههای مورد نیاز صدا و سیما با استفاده از روشهای علمی به منظور سیاستگذاری، برنامهریزی، برنامهسازی، نظارت و ارتقای کیفی برنامههای رسانه ملی در چارچوب اصول و سیاستهای سازمان صدا و سیما و هماهنگی، ارزیابی و سازماندهی پژوهشهای سازمان براساس نظام جامع پژوهشهای رسانهای». واحدِ فرهنگ مردم (پیشتر «مرکزِ فرهنگ مردم») زیرمجموعهٔ مرکزِ تحقیقات صدا و سیماست.
- ادارهٔ کل پژوهشهای اسلامی صدا و سیما
بودجه و وضعیت حقوقی
[ویرایش | اشتراکگذاری]بودجه و بازرگانی
[ویرایش | اشتراکگذاری]سازمان صدا و سیما علاوه بر بودجهای که از بودجه کشور و دولت میگیرد، درآمد بسیار بالایی نیز از آگهیهای بازرگانی دارد که میزان دقیق آن مشخص نشده است. یکی از مدیران پیشین اعلام کرد که متوجه شده است که سازمان در زمان وی، حداقل باید از محل پخش آگهی سه هزار میلیارد تومان درآمد داشته باشد.[۷۷]
در سال ۱۳۹۹ تمرکزها بر بودجهٔ این سازمان افزایش یافت و برخی از رسانههای خارج از ایران گزارشهایی منتشر کردند که صدا و سیما، به اندازهٔ ۱۰ یا ۲۰ استان ایران، بودجهٔ مستقیم دریافت میکند. چیزی که از سوی رسانههای داخلی ایران، رد شد.[۸۳]
اما بخشهای این سازمان نیز، ممکن است جداگانه بودجه بگیرند؛ در سال ۱۴۰۰، پس از مصوبه مجلس شورای اسلامی و دادن ۱۵۰۰ میلیارد تومان بودجه به فعالان فضای مجازی صداوسیما، وزیر ارتباطات جمهوری اسلامی نیز آغاز به انتقاد کرد و اعلام شد که «کل بودجه تخصیصیافته به وزارت ارتباطات در سال ۱۳۹۹، ۱۵۰۰ میلیارد تومان بوده و کل توسعه اقتصاد دیجیتال ۱۴۰ میلیارد تومان است» در حالی که بخش فضای مجازی این سازمان، به تنهایی چنین بودجهای داشت.[۸۴]
وضعیت حقوقی
[ویرایش | اشتراکگذاری]اصل ۱۷۵ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به سازمان صدا و سیما اختصاص یافته است.
در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، آزادی بیان و نشر افکار با رعایت موازین اسلامی و مصالح کشور باید تأمین گردد. نصب و عزل رئیس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران با مقام رهبری است و شورایی مرکب از نمایندگان رئیسجمهور و رئیس قوه قضاییه و مجلس شورای اسلامی (هر کدام دو نفر) نظارت بر این سازمان خواهند داشت. خط مشی و ترتیب اداره سازمان و نظارت بر آن را قانون معین میکند.
اساسنامه سازمان صداو سیما[۸۵] در ۲۷ مهر ۱۳۶۲ به تصویب مجلس رسید. یکی از مقررات این اساسنامه ماده ۷ آن است که این سازمان را رادیو و تلویزیون انحصاری ایران ساخته است:
تأسیس فرستنده و پخش برنامههای رادیویی و تلویزیونی در هر نقطه کشور در انحصار این سازمان بوده و چنانچه اشخاص حقیقی یا حقوقی اقدام به تأسیس یا بهرهبرداری از چنین رسانههایی کنند از ادامهٔ کار آنان جلوگیری به عمل آمده و تحت تعقیب قانونی قرار خواهد گرفت.
ذکر چنین اصلی با عرف اساسنامههای سازمانهای رسانهای سازگار نیست و چنین انحصارهایی فقط در اساسنامه سازمانهای امنیتی و نظامی به چشم میخورد.[۸۶]
محدودیتها و حقوق رسانهای صدا و سیما نیز نامشخص است. در مطبوعات مسئولیت مطالب منتشر شده با مدیر مسئول است[۸۷] و در حوزه کتاب، فیلم و دیگر کالاهای صوتی و تصویری نیز با دولت است که مجوز انتشار آنها را صادر میکند؛ امّا به وضعیت حقوق و حدود اختیارات صدا و سیما نه در قانون اساسی و نه در اساسنامه سازمان اشاره نشده است. شاید به همین دلیل این سازمان هیچگاه به دادگاه کشیده نشده است.[۸۸]
مجلس ششم در همین زمینه برای تغییر اساسنامه صدا و سیما تلاش ناموفقی داشت. مصوبه این مجلس صدا و سیما را ملزم میکرد که در صورت توهین، افترا و پخش مطالب غیرواقع، پاسخ شخص ذینفع را پخش کند (مشابه قاعدهای که در مطبوعات رعایت میشود)؛[۸۹] امّا این قانون با مخالفت شورای نگهبان روبهرو شد.[۹۰] مجمع تشخیص مصلحت نظام در ۲۳ خرداد ۱۳۸۸ یک روز پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم این تغییر را در اساسنامه صدا و سیما ایجاد کرد و مراحلی را نیز برای شکایت از سازمان در صورت استنکاف از پخش جوابیه پیشبینی کرد.[۹۱]
پروندههای حقوقی
[ویرایش | اشتراکگذاری]صدا و سیما طی سالهای فعالیت آپارات چندین شکایت حقوقی و قضایی علیه این پلتفرم مطرح کرده است.[۹۲] در اردیبهشت ۱۴۰۵، در پی یکی از این شکایتها، مدیرعامل آپارات به پرداخت ۳٬۶۰۰ میلیارد تومان خسارت محکوم شد. این پرونده به انتشار محتوایی در بستر آپارات مربوط بود که توسط یکی از کاربران این پلتفرم بارگذاری شده بود. دادگاه در رأی خود، مسئولیت محتوای منتشرشده توسط کاربران را متوجه پلتفرم و مدیرعامل آن دانست.[۹۳]
بنابر اعلام آپارات، این شرکت طی ۱۱ سال با ۲۶ پرونده و شکایت از سوی صدا و سیما مواجه بوده است.[۹۳] همچنین آپارات اعلام کرد که در پروندهای مشابه، رأی کیفری صادرشده علیه مدیرعامل این شرکت پیشتر در دیوان عالی کشور و در چارچوب ماده ۴۷۷ نقض و منجر به برائت شده بود، امّا با طرح شکایتی جدید و استناد به محتوایی متفاوت، رسیدگی مجدد انجام و رأی تازهای صادر شده است.[۹۲] پس از صدور این حکم، آپارات با انتشار بیانیهای نسبت به چنین احکامی ابراز نگرانی کرد و برخی جریانها در صدا و سیما را متهم به تلاش برای محدود کردن فعالیت پلتفرمهای مستقل رسانهای دانست.[۹۳]
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]
توضیحات
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ سید محمد موسوی خوئینیها، غلامعلی حداد عادل، احمد عزیزی، بهزاد نبوی و ابراهیم پیراینده.
- ↑ غلامعلی حداد عادل، محمدعلی هادی نجفآبادی و احمد غضنفرپور.
- ↑ او قائممقام مدیرعامل سازمان صدا و سیما بود که پس از استعفای مدیرعامل، سرپرستی سازمان را برعهده داشت.
پانویس
[ویرایش | اشتراکگذاری]- 1 2 3 Structure of Iran's State-Run TV IRIB.
- ↑ Kamalipour, “Historical Evolution of Broadcasting”, Iran Today: Life in the Islamic Republic.
- ↑ «قاب تلویزیون دروازهای به روی خرافات». ایرنا. ۲۰۲۰-۱۰-۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۱-۰۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 «استقبال کاربران برای تحریم صدا و سیما از سوی آمریکا با هشتگ BanIRIB». صدای آمریکا. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۸ آوریل ۲۰۱۸. دریافتشده در ۲۰۱۸-۰۴-۱۷.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «اساسنامه سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران». مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۴ فوریه ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۲-۰۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 3 4 «چرا «صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران» در نظر بسیاری از مردم این کشور «دستگاه تولید دروغ» نام گرفته است؟». ار. اف. ای - RFI. ۲۰۱۸-۰۱-۰۵. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸. دریافتشده در ۲۰۱۸-۰۴-۱۷.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «گزارش حقوقبشری: صدا و سیمای ایران طی یک دهه، دستکم ۳۵۵ مورد اعترافات مشکوک اجباری پخش کرده است». صدای آمریکا. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 «پیمان جبلی: مرجعیت صداوسیما آسیب دیده؛ با چالشهای جدی روبهرو هستیم». رادیو فردا. ۲۰۲۳-۰۳-۲۶. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۶-۰۳.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 3 «بیطرف نیستیم؛ نتایج یک پژوهش رسمی از کسادی برنامههای صدا و سیما». iranwire.com. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۶-۰۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ Kamalipour, “Historical Evolution of Broadcasting”, Iran Today: Life in the Islamic Republic.
- ↑ Kamalipour, “Historical Evolution of Broadcasting”, Iran Today: Life in the Islamic Republic.
- ↑ «بودجه ۹۸؛ سهم نهادهای مذهبی و تبلیغاتی ۱۳ برابر محیط زیست است». بیبیسی فارسی. ۲۰۱۸-۱۲-۳۰. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۱-۱۸.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «صدا و سیما بیشتر بودجه میگیرد یا بیبیسی». شرق. ۱۳ دی ۱۳۹۶. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۳ فوریه ۲۰۲۲ – به واسطهٔ مگایران.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «بیانات رهبری در دیدار هنرمندان و دستاندرکاران صدا و سیما». khamenei.ir. ۱۲ تیر ۱۳۸۹. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «بدهی ۱۵ میلیاردی صدا و سیما به ورزش/ چرا زور قانون به پرداخت حق پخش نمیرسد؟». ایسنا. ۲۰۲۱-۰۴-۱۶. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۸-۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «حداقل ۳۲ هزار میلیارد و حداکثر ۵۸ هزار میلیارد تومان». فرهیختگان آنلاین. دریافتشده در ۲۰۲۴-۰۹-۱۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ Sreberny-Mohammadi, Encyclopædia Iranica.
- ↑ Sreberny-Mohammadi, Encyclopædia Iranica.
- ↑ Sreberny-Mohammadi, Encyclopædia Iranica.
- ↑ Sreberny-Mohammadi, Encyclopædia Iranica.
- ↑ Sreberny-Mohammadi, Encyclopædia Iranica.
- ↑ تورج و ایرج؛ فرازمند از نگاه پزشکزاد بایگانیشده در ۹ ژوئن ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine، بیبیسی فارسی
- 1 2 «آشنایی با سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران». همشهری آنلاین. ۲۰۱۰-۰۲-۲۲. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۱-۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ کمپین بینالمللی حقوق بشر برای ایران" خواستار ادامه تحریم صداوسیما شد بایگانیشده در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine دویچهوله فارسی
- ↑ «رقم بودجه جنجالی سازمان صدا و سیما در سال ۱۴۰۵ چقدر است؟». خبرآنلاین. ۲۰۲۵-۱۲-۲۵. دریافتشده در ۲۰۲۶-۰۱-۲۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 کلانتری، محبوبه؛ قدسیزاده، پروین (۱۳۹۳). «رادیو و تلویزیون: ۱. ایران». در حداد عادل، غلامعلی (ویراستار). دانشنامه جهان اسلام. ج. ۱۹. تهران: بنیاد دائرةالمعارف اسلامی. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۴۴۷۰۲۰-۹.
{{cite encyclopedia}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ الهی، مجتبی (۱۴۰۱). خط نافرجام:بررسی تقابل قوای مجریه و مقننه در فراز و فرود بنی صدر. ص. ۱۴۸-۱۵۲. بایگانیشده از اصلی در ۳۰ آوریل ۲۰۲۵. دریافتشده در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «تقی فراحی مدیرعامل صداوسیما شد». روزنامه اطلاعات. تهران: مؤسسه اطلاعات. ۲۵ اردیبهشت ۱۳۵۹.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «استعفای مدیر عامل صداوسیما پذیرفته نشد». روزنامه اطلاعات. تهران: مؤسسه اطلاعات. ۲۹ خرداد ۱۳۵۹.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 «معرفی سرپرستان جدید صداوسیما». روزنامه اطلاعات. تهران: مؤسسه اطلاعات. ۱۷ آبان ۱۳۵۹.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «علی لاریجانی مدیرعامل صداوسیما شد». روزنامه کیهان. تهران: مؤسسه کیهان. ۲۶ بهمن ۱۳۵۹.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «با استعفای لاریجانی، محمد هاشمی جایگزین وی شد». روزنامه اطلاعات. تهران: مؤسسه اطلاعات. ۱۵ مرداد ۱۳۶۰.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «علت استعفای اجباری روحانی چه بود؟». مشرقنیوز. ۱ مرداد ۱۳۹۶. ۷۵۲۸۷۲. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۹ ژانویه ۲۰۱۹. دریافتشده در ۹ ژانویه ۲۰۱۹.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «محمد هاشمی سرپرست صداوسیما شد». روزنامه اطلاعات. تهران: مؤسسه اطلاعات. ۱ مرداد ۱۳۶۲.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «محمد هاشمی مدیرعامل سازمان صداوسیما شد». روزنامه جمهوری اسلامی. ۱۸ دی ۱۳۶۲.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «صدا و سیمای مراکز». وبگاه معاونت امور مجلس و استانها. بایگانیشده از اصلی در ۲۳ آوریل ۲۰۱۱. دریافتشده در ۱۳ مارس ۲۰۲۲.
{{cite web}}: بیش از یک پارامتر|تاریخ بازدید=و|بازبینی=دادهشده است (کمک); بیش از یک پارامتر|تاریخ بایگانی=و|archive-date=دادهشده است (کمک); بیش از یک پارامتر|نشانی بایگانی=و|archive-url=دادهشده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «پخش زنده سیمای مراکز». وبگاه معاونت امور مجلس و استانها. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۰ آوریل ۲۰۱۲. دریافتشده در ۱۹ آوریل ۲۰۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ Moaveni, Azadeh; Tahmasebi, Sussan (2021). "The Middle-Class Women of Iran Are Disappearing". The International Crisis Group.
- ↑ «حکومت اورولی: صدا و سیمای جمهوری اسلامی به مثابه سلاح سرکوب جمعی» (PDF). بایگانیشده (PDF) از روی نسخهٔ اصلی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۰. دریافتشده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «دو نهاد حقوق بشری: صداوسیما اعترافات اجباری ۳۵۵ نفر را پخش کرده است». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «گزارش دو سازمان حقوق بشری: صداوسیما در یک دهه اعتراف اجباری دستکم ۳۵۵ نفر را پخش کرده». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «پخش «اعترافات اجباری» نوید افکاری از تلویزیون دولتی ایران». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۷ سپتامبر ۲۰۲۰. دریافتشده در ۷ سپتامبر ۲۰۲۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «رادیو تلویزیون حکومتی ایران و کارشناسان آن». dw.com. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۷-۰۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «زینب ابوطالبی؛ واکنشها به اظهارات جنجالبرانگیز مجری تلویزیون ایران» (به انگلیسی بریتانیا). ۲۰۲۰-۰۱-۱۴. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۱-۱۸.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «'ادبیات تجاوز جنسی' در تریبونهای حکومتی ایران». BBC News فارسی. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۷-۰۳.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «این بار توهین به کودکان و خبازان در قالب دیالوگهای رکیک جنسی». دانا. ۱۵ اسفند ۱۳۹۷. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۸ اکتبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ مصاحبهها, archived from the original on 18 ژانویه 2020, retrieved 2020-01-18
- ↑ یوتیوب. «ناهنرپیشههای صداوسیمای میلی رژیم ضدبشری حاکم بر ایران (تا آخر ببینید طرف شوگر ددیه)». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۶ آوریل ۲۰۲۱. دریافتشده در ۹ مارس ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «آقای رئیسجمهور، راه دیگر اینست». روزنامه جمهوری اسلامی. ۱۸ شهریور ۱۳۹۳. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۴. دریافتشده در ۲۰۱۴-۰۹-۱۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ کیانپور, مسعود; اصلانی, شهناز (2015-06-22). "الگوی نمایش کلیشههای جنسیّتی در تبلیغات تلویزیونی سیما". مطالعات اجتماعی روان شناختی زنان. 13 (2): 171–202. doi:10.22051/jwsps.2015.2054. ISSN 2538-2926. Archived from the original on 18 ژانویه 2020. Retrieved 18 ژانویه 2020.
- ↑ «صدا و سیما در سالی که گذشت، برنده باش در دقیقه نود». BBC News فارسی. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۷-۰۳.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «سانسور عجیب دست یک زن در صداوسیما (فیلم)». www.asriran.com. بایگانیشده از اصلی در ۷ مه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۰۵-۰۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «صدا و سیما حمایت محسنی اژهای از پزشکیان را سانسور کرد/ مدیران رسانه ملی وابسته به یک گروه خاص هستند». خبرآنلاین. ۲۰۲۶-۰۷-۲۳. دریافتشده در ۲۰۲۶-۰۷-۲۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «سانسور سرود ملی آمریکا در صداوسیما». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «تبلیغ در بازی رئالمادرید به کمک فتوشاپ!». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۳۱ اوت ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «شعبده بازی صداوسیما: پخش تبلیغات ایرانی در لیگ فوتبال اسپانیا + توضیحات صداوسیما». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «سانسور نشان باشگاه «آ.اس. رم» در صداوسیمای ایران خبرساز شد». euronews. ۲۰۱۸-۰۴-۰۵. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۸ آوریل ۲۰۱۸. دریافتشده در ۲۰۱۸-۰۴-۱۷.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «بازتاب «پستانگیت صدا و سیما» در شبکههای اجتماعی». دویچه وله. ۲۰۱۸-۰۴-۱۷. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸. دریافتشده در ۲۰۱۸-۰۴-۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (رده) - 1 2 «از گرگ با حجاب تا خانواده فوتبالی؛ واکنش کاربران به سانسور لوگوی آ.اس. رم | Euronews». ۲۰۱۸-۰۴-۱۷. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸. دریافتشده در ۲۰۱۸-۰۴-۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (رده) - ↑ «جدیدترین سانسور بحثبرانگیز در تلویزیون». ایسنا. ۲۰۲۱-۰۴-۱۳. بایگانیشده از اصلی در ۷ مه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۰۵-۰۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «حمله سایبری به شبکههای رادیو و تلویزیونی جمهوری اسلامی با شعار «مرگ بر خامنهای»؛ مقام صداوسیما: «فوقالعاده پیچیده» بود». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «هک چند شبکه رادیو و تلویزیونی جمهوری اسلامی همزمان با پخش تصاویر رهبران مجاهدین خلق». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «Exiled Iran opposition claims state TV hacking». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «Iran State TV Hacked with Graphic Calling for Khamenei's Death». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «گروه «عدالت علی» با هک تلوبیون «دهه فجر» را دهه «از سرگیری اعتراضات سراسری» نامید». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲ فوریه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۲ فوریه ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «گروه سایبری «عدالت علی» پخش زنده چند شبکه تلویزیونی حکومتی ایران را در تلوبیون هک کرد». بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲ فوریه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۲ فوریه ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «تلویزیون جمهوری اسلامی هنگام پخش سخنان خامنهای هک شد». ایران اینترنشنال. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۱-۰۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «تلویزیون جمهوری اسلامی هنگام پخش سخنان خامنهای هک شد». ایران اینترنشنال. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۱-۰۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «حمله هوایی اسرائیل به ساختمان شیشهای صدا و سیما؛ پخش خبر برای دقایقی متوقف شد». یورونیوز فارسی. ۲۶ خرداد ۱۴۰۴. دریافتشده در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «سه تن از کارمندان صدا و سیما به شهادت رسیدند». ایمنا. ۲۷ خرداد ۱۴۰۴. دریافتشده در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «ارتش اسرائیل صدا و سیمای حکومتی را هدف قرار داد». VOA. ۱۲ اسفند ۱۴۰۴. دریافتشده در ۱۴ اسفند ۱۴۰۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 3 «به رغم قطع بودن اینترنت، صداوسیما هک شد». iranwire.com. دریافتشده در ۲۰۲۶-۰۱-۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 3 4 «رئیس صدا و سیما: اعترافات «بازداشتیهای کمسن و سال» را بهزودی پخش میکنیم». www.iranintl.com. ۲۰۲۶-۰۲-۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۶-۰۲-۲۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ محمدی، ۲۸–۸.
- ↑ «فیلم | یک استاد دانشگاه روی آنتن زنده: صداوسیما بهطور سیستماتیک مدام دروغ میگوید». ۲۰۱۹-۱۲-۰۶. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۹ مه ۲۰۲۲. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۱-۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «دیدگاه رهبری پیرامون سازمان». farsi.khamenei.ir. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۵ ژوئن ۲۰۲۰. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۱-۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 «رئیس پیشین صدا و سیما: در سازمان 'فساد و زد و بند' بود». BBC News فارسی. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۷-۰۳.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «صدا و سیما موضوعات یکی از تندروترین لایههای جناح سیاسی را روایت میکند/ تلویزیون از قانون اساسی فاصله دارد». خبرآنلاین. ۲۰۲۵-۰۱-۰۲. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۱-۰۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «انتقاد عباس عبدی از صداوسیما؛ چوپان دروغگو شده، رسانهٔ ملّی در خلأ هویتی، کارشناسی و سیاستی قرار دارد! تا دیر نشده خانه تکانی کنید». fa. ۱۴۰۳-۱۰-۱۳. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۲-۱۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ Semati, “Broadcasting”, Iran Today: Life in the Islamic Republic.
- ↑ «وبگاه شرکت صوتی و تصویری سروش». سروش. دریافتشده در ۱۵ مهر ۱۳۸۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده)[پیوند مرده] - ↑ «مرکز تحقیقات سازمان صداوسیما». www.iribresearch.ir. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۱ اکتبر ۲۰۱۹. دریافتشده در ۲۰۱۹-۱۰-۰۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «آیا بودجه صداوسیما واقعاً اندازه چند استان ایران است؟». www.alef.ir. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۰-۱۲-۰۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «انتقاد وزیر ارتباطات به بودجه ۱۵۰۰ میلیاردی فعالان فضای مجازی صداوسیما». روزنامه دنیای اقتصاد. بایگانیشده از اصلی در ۶ مه ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۰۵-۰۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «اساسنامه سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران». مجله الکترونیکی پیک مدیران. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۲ مارس ۲۰۰۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ محمدی، ۳۳.
- ↑ قانون مطبوعات ایران، مصوب ۱۳۶۴
- ↑ محمدی، ۳۹–۲۹.
- ↑ ماده ۲۳ قانون مطبوعات، مصوب ۱۳۶۴
- ↑ «اصلاح قانون اساسنامه صدا و سیما به مجمع تشخیص مصلحت ارجاع شد». خانه ملت، وبگاه مرکز تحقیقات مجلس. ۷ بهمن ۱۳۸۱. بایگانیشده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۲ مارس ۲۰۰۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ مجمع تشخیص مصلحت نظام تشکیل جلسه داد: پیگیری مطالبی مشتمل برخلاف واقع نسبت به هر شخص در صدا و سیما قابل پیگیری است بایگانیشده در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine ایلنا
- 1 2 «آپارات به پرداخت ۳۶۰۰ میلیارد تومان خسارات محکوم شد». زومجی. ۲۰۲۶-۰۵-۱۱. دریافتشده در ۲۰۲۶-۰۵-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - 1 2 3 «صدا و سیما شکایت کرد/ آپارات بیانیه داد». عصر ایران. ۲۰۲۶-۰۵-۱۱. دریافتشده در ۲۰۲۶-۰۵-۱۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده)
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- فارسی
- محمدی، مجید (۱۳۷۹)، سیمای اقتدارگرایی، تلویزیون دولتی ایران، تهران: جامعه ایرانیان، شابک ۹۶۴-۵۹۲۵-۳۲-۰
{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده)
- انگلیسی
- Structure of Iran's State-Run TV IRIB (PDF) (in English), به کوشش Open Source Center, Media Aid., Federation of American Scientists, December 16, 2009, retrieved February 27, 2014
{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:دیگران (رده) - Sreberny-Mohammadi, Annabelle; Mohammadi, ʿAlī (December 15, 1992), "COMMUNICATIONS in Persia", Vol. VI, Fasc. 1 (in English) (online ed.), Encyclopædia Iranica, p. 89-95
{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:سال (رده) - Mehdi Semati (2008), "Broadcasting", Iran Today: Life in the Islamic Republic (in English), Mehran Kamrava & Manochehr Dorraj, Westport, CT: Greenwood, p. 78–83
- Yahya Kamalipour (2008), "Historical Evolution of Broadcasting", Iran Today: Life in the Islamic Republic (in English), Mehran Kamrava & Manochehr Dorraj, Westport, CT: Greenwood, p. 83–86
پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراکگذاری]
- سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران
- ایستگاههای تلویزیونی در ایران
- ایستگاههای تلویزیونی فارسیزبان
- ایستگاههای رادیویی بنیانگذاریشده در ۱۹۲۶ (میلادی)
- ایستگاههای رادیویی در ایران
- بنیانگذاریهای ۱۹۲۶ (میلادی) در ایران
- تحریمهای علیه ایران
- حکومت ایران
- خبرگزاریها در ایران
- خیابان ولیعصر
- رادیوهای فارسیزبان
- ساختمانها و سازههای تخریبشده در طول جنگ دوازدهروزه
- سازمانهای پروپاگاندای ایران
- سازمانهای زیر نظر رهبری در ایران
- شبکهها و ایستگاههای تلویزیونی بنیانگذاریشده در ۱۹۵۸ (میلادی)
- نهادهای ایرانی مشمول تحریمهای وزارت خزانهداری ایالات متحده آمریکا
