پرش به محتوا

فیلیپین

ویرایش پیوندها
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جمهوری فیلیپین

Repúbliká ng̃ Pilipinas
فیلیپین
شعار: برای خدا، مردم، طبیعت و کشور
موقعیت فیلیپین
پایتختمانیل
۱۴°۳۵′ شمالی ۱۲۱°۰′ شرقی / ۱۴٫۵۸۳°شمالی ۱۲۱٫۰۰۰°شرقی / 14.583; 121.000
بزرگترین شهرکزون سیتی
زبان(های) رسمیزبان فیلیپینی
(تاگالوگ) و انگلیسی فیلیپینی (زبانِ دوم)
حکومتجمهوری، ریاست جمهوری، حکومت متمرکز
بونگبونگ مارکوس
بنیان‌گذاری۱۲ ژوئن، ۱۸۹۸
مساحت
• کل
۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۲۰٬۰۰۰ مایل مربع) (۷۳ام)
جمعیت
• برآورد سال ۲۰۲۰
۱۰۹٬۵۸۱٬۰۷۸ (۱۳اُم)
• سرشماری ۲۰۲۰
۱۰۹٬۵۸۱٬۰۷۸
• تراکم
۳۳۶ بر کیلومتر مربع (۸۷۰٫۲ بر مایل مربع) (۴۷اُم)
تولید ناخالص داخلی (GDP)  برابری قدرت خرید (PPP)برآورد ۲۰۱۹ 
• کل
۳۶۷ میلیارد دلار (۳۱اُم)
• سرانه
۳٬۴۸۶ دلار
شاخص جینی (۲۰۲۰)۴۴٫۴
(متوسط)
شاخص توسعه انسانی (۲۰۲۲)۰٫۶۹۹
۱۱۶ام(متوسط)
واحد پولپزو (PHP)
منطقه زمانییوتی‌سی+۸ (PST)
گاه‌شماریمیلادی
جهت رانندگیراست.
کد ایزو ۳۱۶۶PH
دامنه سطح‌بالا.ph

فیلیپین (به انگلیسی: Philippines) (به فیلیپینی: Pilipinas) با نام رسمی جمهوری فیلیپین (به فیلیپینی: Republika ng Pinipinas) کشوری مجمع‌الجزایری در جنوب شرقی آسیا، واقع در شرق ناحیهٔ هندوچین و شمال اندونزی است. فیلیپین با مساحت ۳۴۲٬۳۵۳ کیلومتر مربع؛ شصت و چهارمین کشور پهناور و با جمعیت ۱۰۹٬۵۸۱٬۰۷۸ نفر؛ سیزدهمین کشور پرجمعیت در جهان است.[۱][۲] پایتخت فیلیپین مانیل و بزرگ‌ترین شهر آن کزون سیتی است. زبان رسمی این کشور، انگلیسی و فیلیپینی است.

این مجمع‌الجزایر ابتدا توسط فردیناند ماژلان کاشف پرتغالی کشف شد. امپراتوری اسپانیا این مجمع‌الجزایر را مستعمره کرد. بعدها در جنگ آمریکا و اسپانیا، فیلیپین مستعمرهٔ آمریکا شد و در آخر مستعمرهٔ امپراتوری ژاپن گردید تا اینکه بالاخره کشوری مستقل شد.

واحد پول فیلیپین، پزوی فیلیپین است و اقتصاد آن سی و چهارمین اقتصاد بزرگ دنیا با تولید ناخالص داخلی ۳۷۱٫۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۸ می‌باشد.[۳]

فیلیپین دارای یک حکومت دموکراتیک و مطابق قانون اساسی با نظام ریاست‌جمهوری به ریاست بونگ بونگ مارکوس است.[۴]

نامگذاری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نام فیلیپین به‌نام پادشاه اسپانیا، شاه فیلیپ دوم نامگذاری شد. کاوشگر اسپانیایی روی لوپز د والالوبوس در زمان اکتشافاتش در سال ۱۵۴۲ نام جزایر لیته (Leyte) و سامار (Samar) را فلیپیناس (Felipinas) نام نهاد که شاهزاده آستوریاس، وارث تاج و تخت پادشاهی اسپانیا در آن زمان بود.

به این ترتیب نام Las Islas Filipinas برای کل جزایر فیلیپین به‌کار رفت. قبل از این نام، اسم‌های دیگری هم به‌کار می‌رفته که می‌توان به چند مورد اشاره کرد؛ مثلاً Islas del Poniete یا جزایر غرب و سان لازارو (San Lázaro) که اسپانیایی‌ها برای اشاره به جزایرشان استفاده می‌کردند.[۵][۶][۷][۸][۹]

اسم رسمی فیلیپین چندین بار در تاریخ عوض شد. در زمان انقلاب فیلیپین، کنگرهٔ مالولوس اسم جمهوری فیلیپین (Philippine Republic) را اعلام کرد. از زمان جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸ و جنگ فیلیپین و آمریکا در سال ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۲ تا زمان مشترک‌المنافع شدن (commonwealth) یعنی تا سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۶ آمریکایی‌ها نام جزایر فیلیپین (Philippine Islands) را به‌کار می‌بردند.[۱۰]

پس از پایان جنگ جهانی دوم و استقلال فیلیپین، نام رسمی این کشور به جمهوری فیلیپین (Republic of the Philippines) تغییر یافت.[۱۱]

تاریخ

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیشاتاریخ و جوامع پیشااستعماری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

شواهد باستان‌شناختی در کالینگا در شمال لوزون نشان می‌دهد که انسان‌تباران دست‌کم حدود ۷۰۹ هزار سال پیش در این جزایر فعالیت داشته‌اند؛ در این محوطه ابزارهای سنگی در کنار استخوان‌های کرگدن با آثار قصابی یافت شده است.[۱۲] همچنین بقایای یافت‌شده در غار کالائو، با قدمتی نزدیک به ۶۷ هزار سال، به گونه‌ای از سردهٔ انسان با نام هومو لوزوننسیس نسبت داده شده است.[۱۳]

از حدود چهار هزار سال پیش، مهاجرت و تبادل فرهنگی مردمان آسترونزیایی از مسیر تایوان و جزایر باتانس در شکل‌گیری زبان‌ها، فناوری دریانوردی و الگوهای سکونت در مجمع‌الجزایر نقش مهمی داشت.[۱۴] پیش از ورود اسپانیا، بیشتر مردم در واحدهای سیاسی کوچک و مستقلی زندگی می‌کردند که معمولاً «بارانگای» نامیده می‌شدند و زیر رهبری یک داتو قرار داشتند؛ در کنار آن‌ها، مراکز بازرگانی و دولت‌های بزرگ‌تری مانند توندو، بوتوآن و دولت‌های مسلمان جنوب نیز پدید آمدند.[۱۵][۱۶]

کتیبه مسی لاگونا که تاریخ آن برابر با سال ۹۰۰ میلادی است، از کهن‌ترین اسناد نوشتاری شناخته‌شدهٔ فیلیپین به‌شمار می‌رود و پیوندهای فرهنگی و حقوقی منطقه با جهان مالایی و جاوه‌ای را نشان می‌دهد.[۱۷] قایق‌های باستانی بوتوآن و کالاهای وارداتی یافت‌شده در محوطه‌های باستان‌شناختی نیز از حضور فیلیپین در شبکه‌های بازرگانی دریایی جنوب شرق آسیا، چین و دیگر مناطق آسیا حکایت دارند.[۱۸] از سدهٔ چهاردهم، اسلام از راه بازرگانان و مبلغان به جنوب مجمع‌الجزایر گسترش یافت و در شکل‌گیری حکومت‌هایی چون سلطنت سولو و سلطنت ماگویندانائو مؤثر بود.[۱۶]

استعمار اسپانیا و شکل‌گیری هویت ملی (۱۵۲۱–۱۸۹۶)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نخستین تماس ثبت‌شدهٔ اروپاییان با مجمع‌الجزایر در سال ۱۵۲۱ و در جریان سفر فردیناند ماژلان رخ داد. ماژلان در نبرد ماکتان به دست نیروهای محلی به رهبری لاپو-لاپو کشته شد. استقرار دائمی اسپانیا در سال ۱۵۶۵، با ورود میگل لوپز د لگازپی به سبو آغاز شد و اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۷۱ مانیل را به مرکز اداری مستعمره تبدیل کردند.[۱۹]

فیلیپین از سال ۱۵۶۵ تا استقلال مکزیک در سال ۱۸۲۱، از نظر اداری بخشی از هند شرقی اسپانیا و وابسته به معاونت سلطنتی اسپانیای نو در مکزیکوسیتی بود؛ پس از آن، ادارهٔ مستعمره مستقیماً از مادرید انجام می‌شد.[۲۰] تجارت گالیون مانیل–آکاپولکو میان سال‌های ۱۵۶۵ تا ۱۸۱۵، مانیل را به واسطه‌ای میان تجارت آسیایی و نقرهٔ قارهٔ آمریکا تبدیل کرد و مبادلهٔ کالا، انسان و فرهنگ را میان آسیا، آمریکا و اروپا گسترش داد.[۲۱]

حکومت اسپانیا بخش بزرگی از مناطق کم‌ارتفاع شمال و مرکز مجمع‌الجزایر را زیر یک ساختار استعماری قرار داد و با فعالیت فرقه‌های کاتولیک، مسیحیت را در این مناطق گسترش داد. با این حال، جوامع مسلمان در میندانائو و مجمع‌الجزایر سولو و شماری از مردمان کوهستانی شمال، برای دوره‌های طولانی استقلال عملی یا مقاومت خود را حفظ کردند.[۱۹] مانیل طی جنگ هفت‌ساله از ۱۷۶۲ تا ۱۷۶۴ به اشغال بریتانیا درآمد، اما بر پایهٔ پیمان صلح دوباره به اسپانیا بازگردانده شد.[۲۰]

در سدهٔ نوزدهم، گشایش بندرها به تجارت جهانی، رشد کشاورزی صادراتی، گسترش آموزش و ظهور طبقه‌ای تحصیل‌کرده موسوم به ایلستردوس، به پیدایش هویتی سیاسی فراتر از وابستگی‌های محلی کمک کرد.[۱۶] پس از شورش کاویته در سال ۱۸۷۲—که حدود ۲۰۰ سرباز و کارگر در آن مشارکت داشتند—سه کشیش فیلیپینی مشهور به گومبورزا به اتهام همدستی اعدام شدند. اعدام آنان به یکی از رویدادهای مهم در رشد ملی‌گرایی فیلیپینی تبدیل شد.[۲۲]

در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، جنبش تبلیغاتی با چهره‌هایی چون خوزه ریزال، مارسلو اچ. دل پیلار و گراسیانو لوپز ژائنا خواهان نمایندگی سیاسی، برابری حقوقی و اصلاح حکومت استعماری شد.[۲۳] در سال ۱۸۹۲، آندرس بونیفاسیو سازمان مخفی کاتیپونان را با هدف استقلال از راه انقلاب مسلحانه بنیان گذاشت.

انقلاب، جمهوری نخست و جنگ فیلیپین–آمریکا (۱۸۹۶–۱۹۰۲)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

انقلاب فیلیپین در اوت ۱۸۹۶ آغاز شد. در پی اختلافات درونی انقلابیان و کنوانسیون تجروس در سال ۱۸۹۷، امیلیو آگوینالدو به رهبری انقلاب رسید و بونیفاسیو پس از محاکمه توسط جناح رقیب اعدام شد. خوزه ریزال نیز در ۳۰ دسامبر ۱۸۹۶ به اتهام ارتباط با شورش اعدام شد؛ اعدام او پشتیبانی از استقلال را افزایش داد.[۲۴] پیمان بیاک-نا-باتو در دسامبر ۱۸۹۷ به آتش‌بسی موقت و تبعید آگوینالدو و شماری از رهبران انقلاب به هنگ کنگ انجامید.

با آغاز جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸، آگوینالدو به فیلیپین بازگشت و انقلاب از سر گرفته شد. او در ۱۲ ژوئن ۱۸۹۸ استقلال از اسپانیا را اعلام کرد. با این حال، اسپانیا در پیمان پاریس در ۱۰ دسامبر ۱۸۹۸، حاکمیت ادعایی خود بر فیلیپین را در برابر ۲۰ میلیون دلار به ایالات متحده واگذار کرد، بدون آنکه جمهوری نوپا در مذاکرات نمایندگی داشته باشد.[۲۵]

قانون اساسی مالولوس در ۲۱ ژانویهٔ ۱۸۹۹ اعلام شد و جمهوری اول فیلیپین در ۲۳ ژانویه در مالولوس آغاز به کار کرد.[۲۶] درگیری میان نیروهای آمریکایی و فیلیپینی در ۴ فوریهٔ ۱۸۹۹ به جنگ فیلیپین–آمریکا انجامید. جنگ ابتدا به‌صورت متعارف و سپس به شکل چریکی ادامه یافت؛ آگوینالدو در سال ۱۹۰۱ اسیر شد و دولت ایالات متحده در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۰۲ پایان رسمی جنگ را اعلام کرد، هرچند مقاومت‌های منطقه‌ای در سال‌های بعد نیز ادامه داشت.[۲۵] برآورد وزارت امور خارجهٔ ایالات متحده بیش از ۲۰ هزار کشته در میان رزمندگان فیلیپینی و تا ۲۰۰ هزار مرگ غیرنظامی بر اثر خشونت، قحطی و بیماری را ذکر می‌کند.[۲۵]

حکومت ایالات متحده و دورهٔ مشترک‌المنافع (۱۹۰۱–۱۹۴۱)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

ایالات متحده از سال ۱۹۰۱ حکومت غیرنظامی را به‌تدریج جایگزین ادارهٔ نظامی کرد. قانون ارگانیک ۱۹۰۲ چارچوب حکومت استعماری را تعیین کرد و در سال ۱۹۰۷ نخستین مجلس فیلیپین با اعضای انتخابی تشکیل شد. در این دوره، نظام آموزش عمومی گسترش یافت و زبان انگلیسی به زبان مهم اداری و آموزشی تبدیل شد، اما قدرت سیاسی و اقتصادی همچنان تا اندازهٔ زیادی در دست نخبگان زمین‌دار و خاندان‌های محلی باقی ماند.[۲۷][۱۶]

قانون جونز در سال ۱۹۱۶ وعدهٔ استقلال آینده را مطرح و مجلس قانون‌گذاری کاملاً انتخابی را ایجاد کرد.[۲۸] سپس قانون تایدینگز–مک‌دافی در سال ۱۹۳۴ روند ده‌سالهٔ گذار به استقلال را مقرر کرد.[۲۹] مشترک‌المنافع فیلیپین در سال ۱۹۳۵ با ریاست‌جمهوری مانوئل کوئزون تأسیس شد و مسئولیت‌های داخلی بیشتری به دولت فیلیپینی واگذار گردید، در حالی که سیاست خارجی و دفاع همچنان در اختیار ایالات متحده بود.[۳۰]

اشغال ژاپن و استقلال (۱۹۴۱–۱۹۴۶)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

امپراتوری ژاپن در ۸ دسامبر ۱۹۴۱، اندکی پس از حمله به پرل هاربر، به فیلیپین حمله کرد. نیروهای فیلیپینی و آمریکایی پس از نبردهای سنگین در باتان و کوریگیدور در سال ۱۹۴۲ تسلیم شدند و هزاران اسیر در راهپیمایی مرگ باتان جان باختند. ژاپن در سال ۱۹۴۳ جمهوری دوم فیلیپین را به ریاست خوزه پی. لورل تشکیل داد، اما حکومت اشغالگر با مقاومت گستردهٔ چریکی روبه‌رو بود.[۳۱]

نیروهای متفقین به فرماندهی داگلاس مک‌آرتور در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۴ در لیته فرود آمدند. نبرد برای بازپس‌گیری کشور تا سال ۱۹۴۵ ادامه یافت و نبرد مانیل بخش بزرگی از پایتخت را ویران کرد. برآورد کتابخانهٔ کنگرهٔ ایالات متحده، شمار تلفات فیلیپینی‌ها در جنگ جهانی دوم را حدود یک میلیون نفر ذکر می‌کند.[۳۱]

ایالات متحده در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۴۶ استقلال جمهوری فیلیپین را به رسمیت شناخت و مانوئل روکساس نخستین رئیس‌جمهور جمهوری مستقل شد.[۳۲] کشور تازه‌استقلال‌یافته با ویرانی‌های جنگ، وابستگی اقتصادی به ایالات متحده و شورش مسلحانهٔ هوک‌ها روبه‌رو بود.[۳۳][۳۴]

جمهوری پس از استقلال و حکومت فردیناند مارکوس (۱۹۴۶–۱۹۸۶)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در دهه‌های نخست استقلال، دولت‌های پیاپی کوشیدند بازسازی اقتصادی، اصلاحات ارضی و مقابله با شورش هوک‌ها را پیش ببرند. شورش هوک در دوران ریاست‌جمهوری رامون مگسیسی تا حد زیادی مهار شد، اما نابرابری زمین، نفوذ خاندان‌های سیاسی و وابستگی‌های اقتصادی خارجی همچنان از مسائل ساختاری کشور باقی ماند.[۱۶]

فردیناند مارکوس در سال ۱۹۶۵ به ریاست‌جمهوری رسید و در سال ۱۹۶۹ دوباره انتخاب شد. افزایش ناآرامی اجتماعی، شورش کمونیستی، درگیری‌های جنوب و بحران اقتصادی زمینهٔ سیاسی پرتنشی ایجاد کرد.[۳۵] مارکوس در سپتامبر ۱۹۷۲ با اعلامیه ۱۰۸۱ حکومت نظامی برقرار کرد. کنگره تعطیل، رسانه‌ها محدود و بسیاری از مخالفان سیاسی، روزنامه‌نگاران و فعالان بازداشت شدند؛ مارکوس نیز با فرمان‌های ریاست‌جمهوری قدرت خود را متمرکز کرد.[۳۶] حکومت نظامی در سال ۱۹۸۱ رسماً پایان یافت، اما ساختار اقتدارگرایانه تا سال ۱۹۸۶ ادامه داشت. قانون جبران و شناسایی قربانیان نقض حقوق بشر مصوب ۲۰۱۳، اعدام‌های فراقضایی، شکنجه، ناپدیدسازی اجباری و دیگر نقض‌های گستردهٔ حقوق بشر در دورهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۹۷۲ تا ۲۵ فوریهٔ ۱۹۸۶ را به رسمیت شناخت.[۳۷]

ترور بنیگنو آکینو جونیور، رهبر مخالفان، در ۲۱ اوت ۱۹۸۳ بحران مشروعیت حکومت را تشدید کرد. در انتخابات زودهنگام و مناقشه‌برانگیز فوریهٔ ۱۹۸۶، مارکوس و کورازون آکینو هر دو مدعی پیروزی شدند. جدایی بخشی از ارتش از حکومت و حضور گستردهٔ مردم در خیابان اِدسا به انقلاب قدرت مردم انجامید؛ مارکوس در ۲۵ فوریهٔ ۱۹۸۶ از کشور خارج شد و کورازون آکینو ریاست‌جمهوری را بر عهده گرفت.[۳۸]

بازگشت دموکراسی و دورهٔ معاصر (از ۱۹۸۶)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

دولت کورازون آکینو نهادهای انتخابی و آزادی‌های مدنی را احیا کرد. قانون اساسی ۱۹۸۷ در همه‌پرسی ۲ فوریه تصویب شد و نظام ریاستی، کنگرهٔ دومجلسی، تفکیک قوا و محدودیت یک دورهٔ شش‌ساله برای رئیس‌جمهور را تثبیت کرد.[۳۹] پس از آکینو، فیدل راموس، جوزف استرادا، گلوریا ماکاپاگال آرویو، بنیگنو آکینو سوم، رودریگو دوترته و فردیناند مارکوس جونیور به ریاست‌جمهوری رسیدند. در این دوره، انتخابات رقابتی و انتقال قدرت ادامه یافت، اما نفوذ خاندان‌های سیاسی، فساد، نابرابری، شورش کمونیستی و مناقشه‌های دیرپای میندانائو همچنان بر سیاست کشور اثر گذاشت.[۱۶]

جوزف استرادا در ژانویهٔ ۲۰۰۱، پس از اعتراضات گستردهٔ موسوم به انقلاب دوم ادسا و از دست دادن حمایت ارتش، قدرت را به معاون خود گلوریا ماکاپاگال آرویو واگذار کرد. در دهه‌های بعد، روند صلح با گروه‌های مورو و تصویب قانون بنیادین بانگسامورو در سال ۲۰۱۸، پس از همه‌پرسی‌های سال ۲۰۱۹ به تشکیل منطقه خودمختار بانگسامورو در میندانائوی مسلمان انجامید.[۴۰][۴۱]

رودریگو دوترته که از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲ رئیس‌جمهور بود، مبارزه‌ای گسترده علیه مواد مخدر به راه انداخت. دفتر حقوق بشر سازمان ملل در سال ۲۰۲۰ از کشتار، بازداشت خودسرانه، بدنام‌سازی مخالفان و موانع جدی پاسخ‌گویی در این کارزار گزارش داد.[۴۲]

در انتخابات ۹ مهٔ ۲۰۲۲، فردیناند مارکوس جونیور، پسر فردیناند مارکوس، با ۳۱٬۶۲۹٬۷۸۳ رأی یا ۵۸٫۷۷ درصد آرا پیروز شد و در ۳۰ ژوئن همان سال به‌عنوان هفدهمین رئیس‌جمهور کشور آغاز به کار کرد.[۴۳][۴۴]

سیاست

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
بونگبونگ مارکوس رئیس‌جمهور کنونی فیلیپین و ریچارد نیکسون رئیس‌جمهور پیشین آمریکا به همراه خانواده

فیلیپین دارای حکومت دموکراتیک و مطابق قانون اساسی با نظام ریاست‌جمهوری است[۴] که به‌استثنای ناحیه خودگردان مسلمان میندانائو (که به‌صورت بسیار گسترده از حکومت جدا اداره می‌شود)، به‌شکل یکپارچه اداره می‌گردد. حکومت فیلیپین چندین‌بار از زمان ریاست‌جمهوری راموس در تلاش بوده تا نظام حکومتی را به نظام فدرال، پارلمانی یا تک‌مجلسی تغییر دهد.[۴۵][۴۶]

رئیس‌جمهور در فیلیپین هم رئیس دولت و هم فرماندهٔ کل نیروهای مسلح می‌باشد. طبق قانون اساسی تازه تصویب شده فیلیپین، نظام سیاسی این کشور جمهوری ریاستی است. رئیس‌جمهور و مجلس سنای ۲۴ نفره با رأی مردم برای یک دوره شش ساله انتخاب می‌شوند. رئیس‌جمهور ریاست قوه مجریه را برعهده دارد که از ۱۹ وزارتخانه تشکیل شده است.[۴۷] همچنین تعیین اعضای کابینه نیز برعهده رئیس‌جمهور و برای این کار نیازی به تصویب در مجلس نیست.

ماریا رسا برندهٔ جوایز صلح نوبل، فولبرایت و ۱۰۰ زن بی‌بی‌سی

دو مجلس قانونگذار این کشور عبارتند از سنا که مجلس اعلای کشور محسوب می‌شود و اعضای آن طی یک دورهٔ شش ساله انتخاب می‌شوند. مجلس نمایندگان، مجلس سفلای این کشور است و نمایندگان آن هر سه سال یک‌بار انتخاب می‌شوند.

مجلس نمایندگان شامل دویست نماینده انتخاب شده با رأی مردم در حوزه‌های محلی و پنج نماینده انتصابی است که این پنج نماینده را رئیس‌جمهور از بین گروه‌های اقلیت انتخاب می‌نماید.[۴۸]

سناتورها از طرف تمام مردم انتخاب می‌شوند ولی نمایندگان از طریق حوزه‌های قانونگذاری هر منطقه و ۲۰٪ از نمایندگان از طریق انتخابات درون‌حزبی انتخاب می‌شوند.[۴۸]

قانون اساسی فیلیپین دوره ریاست‌جمهوری در این کشور را به یک دوره شش ساله محدود کرده است تا مانع از تبدیل شدن یک فرد به دیکتاتور شود.[۴۹]

در فیلیپین رئیس‌جمهور و معاون وی به‌طور جداگانه در انتخابات به‌وسیله مردم برگزیده می‌شوند.[۴۹]

قوهٔ قضائیه دادگاه عالی کشور است که توسط ریاست قوهٔ قضائیه و ۱۴ قاضی دستیار که از طرف رئیس‌جمهور انتخاب و توسط شورای قضات و وکلا منصوب می‌شوند اداره می‌گردد.[۴۸]

تقسیمات اداری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نوشته اصلی: فهرست شهرهای فیلیپین

نوشته اصلی: فهرست استان‌های فیلیپین

فیلیپین به سه جزیره اصلی تقسیم شده: لوزون، ویسایا و میندانائو.

در تقسیم‌بندی، کشور به ۱۷ ناحیه، ۸۱ استان، ۱۴۵ شهر، ۱٬۴۸۹ بخش و ۴۲٬۰۳۶ بارانگای تقسیم شده است.[۵۰]

در بخش دوم قانون شماره ۵۴۴۶ اشاره شده که طبق تعریف آب‌های سرزمینی فیلیپین، ادعایی بر مالکیت قسمت شرقی جزیره صباح وجود ندارد.[۵۱][۵۲]

تقسیمات منطقه‌ای

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

منطقه‌ها در فیلیپین برای تقسیم‌بندی اداری ایجاد شده‌اند تا ادارهٔ استان‌ها در هر بخش را سهولت بخشند. فیلیپین به ۱۷ ناحیه تقسیم شده (۱۶ ناحیه اداری و یک ناحیه خودگردان). بیشتر ادارات دولتی براساس منطقه‌ها تقسیم شده‌اند و نه تک‌تک در هر استان. بیشتر موارد مرکز مناطق شهرها هستند. براساس اطلاعات سال ۲۰۱۵، ناحیهٔ CALABARZON بیشترین جمعیت را داراست و ناحیه پایتخت ملی (مانیل) متراکم‌ترین منطقه جمعیتی است.


استان‌های فیلیپین
۱۰ منطقه پر جمعیت در فیلیپین(۲۰۱۵)[۵۳]
رتبه ناحیه اسم مساحت جمعیت (۲۰۱۵) % جمعیت تراکم جمعیت
اول ناحیه ۴ Calabarzon ۱۶٬۸۷۳٫۳۱ کیلومتر مربع (۶٬۵۱۴٫۸۲ مایل مربع) ۱۴٬۴۱۴٬۷۷۴۱۴٫۲۷٪ ۸۵۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۲٬۲۰۰ ساکن در هر مایل مربع)
دوم ناحیه پایتخت ملی ناحیه پایخت ملی ۶۱۹٫۵۷ کیلومتر مربع (۲۳۹٫۲۲ مایل مربع) ۱۲٬۸۷۷٬۲۵۳۱۲٫۷۵٪ ۲۱٬۰۰۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۵۴٬۰۰۰ ساکن در هر مایل مربع)
سوم ناحیه ۳ لوزون مرکزی ۲۲٬۰۱۴٫۶۳ کیلومتر مربع (۸٬۴۹۹٫۹۰ مایل مربع) ۱۱٬۲۱۸٬۱۷۷۱۱٫۱۱٪ ۵۱۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۱٬۳۰۰ ساکن در هر مایل مربع)
چهارم ناحیه ۷ ویسایای مرکزی ۱۰٬۱۰۲٫۱۶ کیلومتر مربع (۳٬۹۰۰٫۴۷ مایل مربع) ۶٬۰۴۱٬۹۰۳۵٫۹۸٪ ۶۰۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۱٬۶۰۰ ساکن در هر مایل مربع)
پنجم ناحیه ۵ ناحیه بیکول ۱۸٬۱۵۵٫۸۲ کیلومتر مربع (۷٬۰۱۰٫۰۰ مایل مربع) ۵٬۷۹۶٬۹۸۹۵٫۷۴٪ ۳۲۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۸۳۰ ساکن در هر مایل مربع)
ششم ناحیه ۱ ناحیه ایلوکوس ۱۶٬۸۷۳٫۳۱ کیلومتر مربع (۶٬۵۱۴٫۸۲ مایل مربع) ۵٬۰۲۶٬۱۲۸۴٫۹۸٪ ۳۰۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۷۸۰ ساکن در هر مایل مربع)
هفتم ناحیه ۱۱ ناحیه داوائو ۲۰٬۳۵۷٫۴۲ کیلومتر مربع (۷٬۸۶۰٫۰۴ مایل مربع) ۴٬۸۹۳٬۳۱۸۴٫۸۵٪ ۲۴۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۶۲۰ ساکن در هر مایل مربع)
هشتم ناحیه ۱۰ میندانائو شمالی ۲۰٬۴۹۶٫۰۲ کیلومتر مربع (۷٬۹۱۳٫۵۶ مایل مربع) ۴٬۶۸۹٬۳۰۲۴٫۶۴٪ ۲۳۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۶۰۰ ساکن در هر مایل مربع)
نهم ناحیه ۱۲ SOCCSKSARGEN ۲۲٬۵۱۳٫۳۰ کیلومتر مربع (۸٬۶۹۲٫۴۳ مایل مربع) ۴٬۵۴۵٬۲۷۶۴٫۵۰٪ ۲۰۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۵۲۰ ساکن در هر مایل مربع)
ناحیه دهم ناحیه ۶ ویسایای غربی ۱۲٬۸۲۸٫۹۷ کیلومتر مربع (۴٬۹۵۳٫۲۹ مایل مربع) ۴٬۴۷۷٬۲۴۷۴٫۴۳٪ ۳۵۰ ساکن در هر کیلومتر مربع (۹۱۰ ساکن در هر مایل مربع)

جغرافیا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
کوه آپو بلندترین کوه فیلیپین
فیلیپین جزو کشورهای دارای تنوع زیستی کلان

فیلیپین یک مجمع‌الجزایر است که از ۷۶۴۱ جزیره تشکیل شده.[۵۴] این جزایر عموماً در سه مجمع‌الجزایر بزرگ طبقه‌بندی می‌شوند که عبارتند از: لوزون، میندانائو، و ویسایا. مساحت این کشور به‌علاوه آب‌های درون سرزمینی ۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۱۵٬۸۳۱ مایل مربع) است.[۵۵] فیلیپین پنجمین کشور بزرگ جزیره‌ای دنیا به‌حساب می‌آید[۵۶] و با داشتن ۳۶٬۲۸۹ کیلومتر مربع (۱۴٬۰۱۱ مایل مربع) خط ساحلی، پنجمین کشور از این نظر است. منطقه انحصاری اقتصادی این کشور ۲٬۲۶۳٬۸۱۶ کیلومتر مربع (۸۷۴٬۰۶۴ مایل مربع) است.[۵۷]

بیشتر این جزایر پوشیده از جنگل‌های استوایی و آتشفشان‌هاست. بلندترین کوه فیلیپ که در جزیره میندانائو قرار دارد کوه «آپو» (Mount Apo) می‌باشد که ۲۹۵۴ متر ارتفاع دارد.[۵۸][۵۹]

پست‌ترین نقطه در فیلیپین اعماق «گالاتا» (Galathea Depth) نام دارد که سومین نقطهٔ عمیق دنیاست.[۶۰]

طویل‌ترین رود فیلیپین در شمال جزیره لوزون قرار دارد که نام آن رود «کاگایان» است.[۶۱] خلیج مانیل که در کرانه پایتخت فیلیپین یعنی مانیل واقع شده به‌واسطهٔ رود پسیگ (Pasig river) به Laguna de Bay متصل است که بزرگ‌ترین دریاچهٔ فیلیپین محسوب می‌شود.[۶۲]

این کشور از شمال غرب با تایوان و چین، از شمال شرق با ژاپن، از جنوب با اندونزی و از جنوب غربی با مالزی، تایلند و سنگاپور همسایه است و شرق آن را دریای فیلیپین و غرب آن را دریای چین جنوبی فراگرفته است.

دو جزیره لوزون و میندانائو مجموعاً ۶۶٪ کل مساحت فیلیپین را شامل می‌شوند. از ۷۱۰۷ جزیره فیلیپین فقط ۱۰۰ جزیره مسکونی هستند و در این بین فقط یازده جزیره به‌صورت عمده جمعیت بزرگی دارد و فقط ۲۷۷۰ جزیره دارای نامی مشخص هستند.

کشور فیلیپین به‌طور کلی در محاصره آب‌های اقیانوس آرام و دریای چین جنوبی قرار دارد. وسیع‌ترین دریاچه‌های این کشور عبارتند از،: لاگونا در غرب جزیره لوزون و تاآل در مرکز آن، دو دریاچه لانائو و دریاچه سوریاگو نیز در جزیره میندانائو قرار دارند.[۶۳]

بزرگ‌ترین رودهای این کشور یعنی کاگایان و پاکساهان در جزیره‌های لوزون و رودهای پالانگی و آگوسان در جزیره میندانائو جریان دارند.

تنوع زیستی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
گاومیش آبی با شاخ‌های بزرگ و خمیده، از نمای بالا
کارابائو، حیوان ملی فیلیپین، نماد قدرت، استقامت، کارایی و سخت‌کوشی است.[۶۴]

فیلیپین یکی از کشورهای دارای تنوع زیستی کلان است[۶۵][۶۶] و دارای یکی از بالاترین نرخ‌های کشف گونه‌های جدید و بوم‌زادی (۶۷ درصد) در جهان است.[۶۷][۶۸]

این کشور دارای حدود ۱۳٬۵۰۰ گونه گیاهی است که ۳٬۵۰۰ گونه از آن بوم‌زاد هستند.[۶۹] جنگل‌های بارانی فیلیپین تنوع زیادی از گیاهان را در خود جای داده‌اند:[۷۰][۷۱] حدود ۳٬۵۰۰ گونه درخت،[۷۲] ۸٬۰۰۰ گونه گیاهان گل‌دار، ۱٬۱۰۰ گونه سرخس (گیاه) و ۹۹۸ گونه ارکیده شناسایی شده‌اند.[۷۳]

فیلیپین همچنین دارای ۱۶۷ گونه پستانداران زمینی (۱۰۲ گونه بوم‌زاد)، ۲۳۵ گونه خزندگان (۱۶۰ گونه بوم‌زاد)، ۹۹ گونه دوزیستان (۷۴ گونه بوم‌زاد)، ۶۸۶ گونه پرندگان (۲۲۴ گونه بوم‌زاد)،[۷۴] و بیش از ۲۰٬۰۰۰ گونه حشرات است.[۷۵]

فیلیپین بخشی مهم از مثلث مرجانی به‌شمار می‌رود.[۷۶][۷۷] آب‌های این کشور دارای تنوع بی‌نظیری از حیات دریایی[۷۸] و بیشترین تنوع گونه‌های ماهیان ساحلی در جهان هستند.[۷۹] این کشور دارای بیش از ۳٬۲۰۰ گونه ماهی است که ۱۲۱ گونه از آن بوم‌زاد هستند.[۸۰] آب‌های فیلیپین به پرورش ماهی، سخت‌پوستان، صدف‌ها و جلبک‌های دریایی اختصاص یافته است.[۸۱][۸۲]

فیلیپین هشت نوع جنگل عمده دارد: دوبال‌میوگان، جنگل ساحلی،[۸۳] جنگل کاج، جنگل مولیو، بوم‌سازگان کوهستانی، جنگل ابری، مانگروها، و جنگل سنگ فرامافیک.[۸۴] طبق برآوردهای رسمی، فیلیپین در سال ۲۰۲۳ حدود ۷٬۰۰۰٬۰۰۰ هکتار (۲۷٬۰۰۰ مایل مربع) پوشش جنگلی داشته است.[۸۵]

آب و هوا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آب و هوای فیلیپین گرمسیر دریایی با رطوبت زیاد است. فیلیپینی‌ها در طول سال همواره با طوفان و باران‌های موسمی روبرو هستند و به‌خاطر همین باران‌های سیل‌آسا تقریباً ۷۰٪ این جزایر را جنگل‌های سرسبز استوایی فراگرفته است. دمای هوا بین ۲۰ تا ۴۰ درجه متغیر است و رطوبت نیز از ۳۶٪ تا ۹۰٪ هم می‌رسد. وقوع زمین‌لرزه در این جزایر پدیده‌ای معمولی به‌شمار می‌آید.

مهم‌ترین قلل آتشفشانی فیلیپین قله مایون و پیناتابو در جزیره لوزون، قله آپو در جزیره میندانائو، و قله کان‌لائون در جزیره نگروس هستند که فعال شدن این قلل گاهی باعث خسارات مالی و جانی زیادی برای ساکنان اطراف آنها گردیده است. فعال شدن آتشفشان پیناتابو در جنوب جزیره لوزون در سال ۱۹۹۰ علاوه‌بر خساراتی که برای مردم داشت، پایگاه‌های نظامی آمریکا در فیلیپین را نیز تخریب نمود و درنهایت منجر به جمع‌آوری این پایگاه‌ها شد.[۶۳]

چین و فیلیپین بر سر مالکیت جزایر رنای که پکن از آنها با عنوان جزایر نن‌شا یاد می‌کند و تپه‌های دریایی جانسون اختلاف دارند. آب‌های دریای چین جنوبی که دارای منابع سرشار نفت و گاز و شیلات می‌باشد محل چالش بین چین و فیلیپین است.[۸۶] چین مدعی مالکیت مطلق بر آب‌های دریای چین جنوبی است و همواره از مدعیان دیگر از جمله فیلیپین، ویتنام و ژاپن خواسته تا از طریق گفتگوهای دو جانبه به این تنش‌ها پایان دهند. فیلیپین این اختلافات را به دادگاه بین‌المللی سازمان ملل متحد برده است.[۸۶]

داده‌های اقلیم فیلیپین
ماه ژانویه فوریه مارس آوریل مه ژوئن ژوئیه اوت سپتامبر اکتبر نوامبر دسامبر سال
میانگین روزانه °C (°F) ۲۵٫۳
(۷۸)		 ۲۵٫۳
(۷۸)		 ۲۶٫۱
(۷۹)		 ۲۷٫۰
(۸۱)		 ۲۷٫۳
(۸۱)		 ۲۶٫۸
(۸۰)		 ۲۶٫۵
(۸۰)		 ۲۶٫۳
(۷۹)		 ۲۶٫۳
(۷۹)		 ۲۷٫۳
(۸۱)		 ۲۶٫۰
(۷۹)		 ۲۵٫۵
(۷۸)		 ۲۶٫۳۱
(۷۹٫۴)
بارندگی میلی‌متر (اینچ) ۱۴۷٫۸
(۵٫۸۲)		 ۹۹٫۴
(۳٫۹۱)		 ۹۷٫۲
(۳٫۸۳)		 ۹۳٫۳
(۳٫۶۷)		 ۱۸۸٫۴
(۷٫۴۲)		 ۲۳۵٫۹
(۹٫۲۹)		 ۲۸۶٫۶
(۱۱٫۲۸)		 ۲۷۳٫۱
(۱۰٫۷۵)		 ۲۶۹٫۴
(۱۰٫۶۱)		 ۲۷۳٫۷
(۱۰٫۷۸)		 ۲۵۷٫۷
(۱۰٫۱۵)		 ۲۲۶٫۷
(۸٫۹۳)		 ۲٬۴۴۹٫۲
(۹۶٫۴۴)
منبع: World Bank Climate Change Knowledge Portal (1990–2009)[۸۷]

مانیل

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
توسعهٔ شهر، بیشتر به سمت خلیج مانیل و در امتداد مسیر رودخانهٔ پسیگ ادامه دارد.

مانیل، پایتخت کشور فیلیپین در طی سال‌های گذشته پیشرفت زیادی داشته است. این شهر حدود ۱۰ میلیون نفر جمعیت دارد و هنوز یکی از ارزانترین شهرهای دنیاست. از لحاظ موقعیت جغرافیایی این شهر در دهانه رود بزرگ پسیگ قرار دارد که در شرق آن خلیج مانیل و در غرب آن ناحیه لوزون قرار گرفته است. این شهر در ۹۵۰ کیلومتری جنوب شرقی هنگ‌کنگ و در ۲۴۰۰ کیلومتری شمال شرقی سنگاپور است. رودخانه پسیگ همچنین از میان شهر عبور می‌کند و تقریباً تمام مردم مانیل به آن دسترسی دارند.

شهر مانیل مرکز اصلی تجارت، سرمایه‌گذاری و امور مالی-اداری در کشور فیلیپین است. بندر مانیل دارای بیشترین حجم واردات و صادرات در کل کشور فیلیپین است. دفتر مرکزی موسسات مالی و تجاری مهم مثل: بانک ملی فیلیپین (Philippine National Bank)، بیمه مرکزی فیلیپین، بانک Veterans و تعداد زیادی از موسسات مالی اعتباری خصوصی در مانیل است.[۸۸]

مردم

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
چند زن ایلکانو در سانتا کاتالینا، ایلوکوس جنوبی، سال ۱۹۰۰
آرنیس ورزش ملی فیلیپین

جمعیت فیلیپین طبق آمارهای اعلام شده در سال ۱۹۸۷، ۵۷٫۴ میلیون نفر بود. با نرخ رشد جمعیت حدود ۲٫۴ در سال، جمعیت این کشور در سال ۱۹۹۵ به ۶۸ میلیون نفر رسید و در سال ۲۰۰۰ با نرخ رشد ۲٫۳ از ۷۸ میلیون نفر گذشت.

حاکمیت اسپانیا بر فیلیپین باعث شد که ۹۰٪ مردم این کشور مسیحی و کاتولیک شوند. با مهاجرت گروه‌های مختلف مردم اسپانیایی زبان از اروپا و آمریکای جنوبی، فرهنگ این کشور شباهت زیادی با کشورهای لاتین پیدا کرد و زبان‌های محلی آنان نیز تحت تأثیر واژه‌های اسپانیایی قرار گرفت.

۹۰٪ مردم فیلیپین مسیحی می‌باشند که ۸۱٪ کاتولیک و ۹٪ پروتستان هستند و بقیه که شامل ۱۰٪ از کل جمعیت می‌باشند، بیشتر مسلمان هستند که اکثراً در جزیره میندانائو در جنوب کشور ساکن‌اند.

اکثریت نژاد فیلیپینی‌ها را گروه ماله و باقی آنها را چینی‌ها، آمریکایی‌ها و اسپانیایی‌ها تشکیل می‌دهند.

۲۹٪ درصد مردم فیلیپین، فیلیپینی، ۲۳٪ از نژاد سبوئانو و ۱۰٪ ایلکانو هستند و بقیه از سایر اقوام می‌باشند. مردم فیلیپین به زبان تاگالوگ صحبت می‌کنند و زبان انگلیسی نیز بسیار رایج است. از نظر جمعیتی، زبان انگلیسی گویشوَران بسیار بیشتری از زبان اسپانیایی دارد و بیشتر مردم این کشور به زبان انگلیسی تسلط دارند، با این حال بیش از ۱۰۰۰ لهجه مختلف در فیلیپین وجود دارد. طبق آمار سال ۲۰۱۳ میزان با سوادی در میان مردم این کشور ۹۰/۷٪ بوده است.

اقتصاد فیلیپین
مترو مانیل، مرکز اقتصادی فیلیپین
واحد پولپزوی فیلیپین (به زبان فیلیپینی: piso; نشانه: ₱; کد: PHP)
سال میلادی
سازمان‌های تجاری
ADB، AIIB، AFTA، APEC، ASEAN، EAS، G-24، RCEP، WTO و سایرین
گروه
در حال توسعه/در حال ظهور[۸۹]

اقتصاد با درآمد متوسط رو به پایین[۹۰] کشور تازه صنعتی‌شده

آمارها
جمعیت
Neutral increase 109,035,343 (دوازدهم)
(سرشماری 2020)[۹۱][۹۲]

افزایش 114,163,719
(برآورد 2024)[۹۳]

تولید ناخالص داخلی
  • افزایش 471.516 میلیارد دلار (اسمی؛ برآورد 2024)[۹۴] *افزایش 1.392 تریلیون دلار (PPP؛ برآورد 2024)[۹۴]
رتبه
سی‌ودوم (اسمی؛ ۲۰۲۴ برآورد)

بیست‌وهشتم (PPP؛ ۲۰۲۴ برآورد)

رشد تولید ناخالص داخلی
افزایش 5.6% (2023)[۸۹]

افزایش 6.2% (2024f)[۸۹] افزایش 6.2% (2025f)[۸۹]

سرانه تولید ناخالص داخلی
  • افزایش 4,130 دلار (اسمی؛ برآورد 2024)[۹۴] *افزایش 12,191 دلار (PPP؛ برآورد 2024)[۹۴]
رتبه سرانه تولید ناخالص داخلی
۱۲۴ام (اسمی؛ ۲۰۲۴ برآورد)

۱۱۳ام (PPP؛ ۲۰۲۴ برآورد)

تولید ناخالص داخلی هر بخش
کشاورزی: ۸٫۶٪

صنعت: ۲۹٫۱٪ خدمات: ۶۲٫۳٪ (2023)[۹۵]

اجزای تولید ناخالص داخلی
مصرف خانوار ۷۳٫۱٪

مصرف دولتی ۱۴٫۲٪ تشکیل سرمایه ناخالص ۲۳٫۱٪ صادرات کالا و خدمات ۲۷٫۴٪ منهای: واردات کالا و خدمات ۳۹٫۲٪ سایر منابع ۱۰٫۶٪ (2023)[۹۵]

افت مثبت 1.9% (سپتامبر 2024)[۹۶]
جمعیت زیر خط فقر
افت مثبت 15.5% (2023)[۹۷]

بی‌تغییر 18.0% با درآمد روزانه کمتر از $3.65 (2021)[۹۸]

افت مثبت 41.2 متوسط (2021)[۹۹]
افزایش 0.710 بالا (۲۰۲۲, رتبه 113)[۱۰۰]

افزایش 0.590 متوسط (۲۰۲۲, IHDI)[۱۰۰]

نیروی کار
افزایش 50.28 میلیون

افزایش نرخ مشارکت ۶۶٫۰٪ (ژوئن ۲۰۲۴ برآورد)[۱۰۱]

نیروی کار
بر پایه شغل
کشاورزی: ۲۱٫۱٪

صنعت: ۲۰٫۲٪ خدمات: ۵۸٫۷٪ (ژوئن ۲۰۲۴ برآورد)[۱۰۱]

بی‌کاری
افت مثبت 3.1%

افت مثبت 1.62 میلیون بیکار (ژوئن ۲۰۲۴ برآورد)[۱۰۱]

متوسط حقوق ناخالص
₱18,423 / US$۳۳۸ در ماه (2022)[۱۰۲]
صنایع اصلی
  • مونتاژ محصولات الکترونیکی
  • هوافضا/قطعات
  • کشاورزی صنعتی
  • خودروسازی/قطعات
  • برون‌سپاری فرایندهای کسب‌وکار و فناوری اطلاعات
  • فرآوری مواد غذایی
  • مبلمان
  • داروسازی
  • پتروشیمی
  • ریخته‌گری فلزات و معدن
  • کشتی‌سازی
  • صنعت نساجی
  • گردشگری[۱۰۳][۱۰۴]
تجارت خارجی
صادرات۱۱۵٫۲۶ میلیارد دلار (2022)[۱۰۵][۹۵][note ۱]
کالاهای صادراتی
  • محصولات الکترونیک ۵۶٫۹٪
  • محصولات کشاورزی ۸٫۷٪
  • کالاهای ساخته‌شده ۵٫۴٪
  • محصولات معدنی ۴٫۲٪
  • سیم‌کشی جرقه‌زنی ۳٫۶٪
  • ماشین‌آلات و تجهیزات حمل‌ونقل ۳٫۳٪
  • سایر موارد 17.9% (2023)[۱۰۶][۱۰۷]
شرکای اصلی صادرات
واردات۱۵۹٫۲۹ میلیارد دلار (2022)[۱۰۵][۹۵][note ۱]
کالاهای وارداتی
  • محصولات الکترونیک ۲۱٫۱٪
  • سوخت‌های معدنی ۱۵٫۹٪
  • محصولات کشاورزی ۱۴٫۲٪
  • تجهیزات حمل‌ونقل ۹٫۹٪
  • آهن و فولاد ۴٫۵٪
  • ماشین‌آلات صنعتی ۴٫۴٪
  • سایر 30.0% (2023)[۱۰۶][۱۰۷]
شرکای اصلی واردات
افزایش $۱۱۸٫۹۸ میلیارد (ورودی، 2023)[۱۰۸]

افزایش $۶۸٫۲۷ میلیارد (خروجی، 2023)[۱۰۸]

افت مثبت -$۱۱٫۲۰ میلیارد

افت مثبت -2.6% تولید ناخالص داخلی (2023)[۱۰۹][۱۱۰]

استقراض ناخالص خارجی
رشد منفی 125.39 میلیارد دلار

رشد منفی 28.7% تولید ناخالص داخلی (2023p)[۹۵]

امور مالی عمومی
₱۱۴٫۶۲ تریلیون

(۲۶۳٫۰۳ میلیارد دلار) افت مثبت 60.2% تولید ناخالص داخلی (2023)[۹۵][۱۱۱]

تراز بودجه
-₱۱٫۵۱ تریلیون

(-$۲۷٫۲۱ میلیارد) -۶٫۲٪ تولید ناخالص داخلی (2023)[۹۵]

درآمدها
₱۳٫۸۲ تریلیون

($۶۸٫۸۱ میلیارد) ۱۵٫۷٪ تولید ناخالص داخلی (2023)[۹۵]

مخارج
₱۵٫۳۴ تریلیون

($۹۹٫۶۳ میلیارد) ۲۲٫۰٪ تولید ناخالص داخلی (2023)[۹۵]

کمک‌های اقتصادیدریافت‌کننده: $۱٫۶۷ میلیارد (2011)[۱۱۲]
آژانس رتبه‌بندی ژاپن:[۱۱۳]

A− (داخلی/خارجی) A− (اوراق) چشم‌انداز: باثبات استاندارد اند پورز:[۱۱۴] BBB+ (داخلی/خارجی) BBB+ (ارزیابی T&C) چشم‌انداز: مثبت مودیز:[۱۱۵] Baa2 چشم‌انداز: باثبات فیتچ:[۱۱۶] BBB (داخلی/خارجی) BBB+ (سقف کشور) چشم‌انداز: باثبات

ذخایر خارجی
کاهش 107.46 میلیارد دلار (نوامبر 2024)[۱۰۹][۱۱۷]
منبع اصلی داده‌ها: اطلاعات‌نامهٔ جهان سازمان سیا
همهٔ مقدارها -مگر موردهای ذکرشده- به دلار آمریکا است

اقتصاد فیلیپین

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

اقتصاد فیلیپین سی و چهارمین اقتصاد بزرگ جهان است و طبق تخمین‌های سال ۲۰۲۳، تولید ناخالص داخلی (GDP) اسمی آن برابر با ۴۳۵٫۷ میلیارد دلار آمریکا بوده است.[۱۱۸] به عنوان یک کشور تازه صنعتی‌شده[۱۱۹][۱۲۰] اقتصاد فیلیپین در حال گذار از یک پایه کشاورزی به سمت تأکید بیشتر بر خدمات و تولید است.[۱۱۹][۱۲۱] نیروی کار این کشور در سال ۲۰۲۳ حدود ۵۰ میلیون نفر بوده و نرخ بیکاری آن ۳٫۱ درصد اعلام شده است.[۱۲۲] ذخایر بین‌المللی این کشور تا ژانویه ۲۰۲۴ برابر با ۱۰۳٫۴۰۶ میلیارد دلار آمریکا بوده است.[۱۲۳] نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی در پایان سال ۲۰۲۳ به ۶۰٫۲ درصد کاهش یافت که از بالاترین سطح خود در ۱۷ سال گذشته (۶۳٫۷ درصد در پایان سه‌ماهه سوم آن سال) پایین‌تر آمده و مقاومت اقتصادی کشور را در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ نشان می‌دهد.[۱۲۴] واحد پول این کشور Philippine peso (₱ یا PHP) است.[۱۲۵] یا PHP[۱۲۶]).[۱۲۷]

فیلیپین یک واردکننده خالص است[۱۲۸][۱۲۹] و یک کشور بدهکار در موقعیت سرمایه‌گذاری بین‌المللی است.[۱۳۰] تا تاریخ ۲۰۲۰, بازارهای اصلی صادرات این کشور چین، ایالات متحده آمریکا، ژاپن، هنگ‌کنگ و سنگاپور بودند؛[۱۳۱] صادرات اصلی شامل نیمه رساناها، ماشین‌آلات اداری و قطعات آن‌ها، ترانسفورماتورهای الکتریکی، سیم‌های عایق‌بندی شده و بوده است.[۱۳۱] بازارهای اصلی واردات آن سال چین، ژاپن، کره جنوبی، ایالات متحده آمریکا و اندونزی بودند.[۱۳۱] محصولات عمده صادراتی شامل نارگیل، موز و آناناس هستند؛ این کشور بزرگ‌ترین تولیدکننده abaca در جهان است[۱۳۲]: 226–۲۴۲  و دومین صادرکننده بزرگ سنگ معدن نیکل در سال ۲۰۲۲ بوده است، [۱۳۳] همچنین بزرگ‌ترین صادرکننده فلزات پوشیده شده از طلا و بزرگ‌ترین واردکننده copra در سال ۲۰۲۰ بوده است.[۱۳۱]

دو نفر در حال کاشت برنج در آب
فیلیپینی‌ها در حال کاشت برنج. کشاورزی ۲۴ درصد نیروی کار فیلیپینی را مشغول کرده است تا تاریخ ۲۰۲۲.[۱۳۴]

با نرخ رشد متوسط سالانه شش تا هفت درصد از حدود سال ۲۰۱۰، فیلیپین به یکی از سریع‌ترین اقتصادهای در حال رشد جهان تبدیل شده است،[۱۳۵] که عمدتاً ناشی از تکیه روزافزون آن بر بخش خدمات است.[۱۳۶] با این حال، توسعه منطقه‌ای نامتناسب است و به ویژه مانیل بیشترین سهم را از رشد اقتصادی جدید به دست آورده است.[۱۳۷][۱۳۸] حواله‌های پولی از فیلیپینی‌های خارج از کشور به‌طور قابل توجهی به اقتصاد کشور کمک می‌کنند؛[۱۳۹][۱۳۶] در سال ۲۰۲۳ به رکورد ۳۷٫۲۰ میلیارد دلار آمریکا رسید که ۸٫۵ درصد از GDP را تشکیل می‌دهد.[۱۴۰] فیلیپین مرکز اصلی برون‌سپاری فرایندهای کسب‌وکار (BPO) در جهان است.[۱۴۱][۱۴۲] حدود ۱٫۳ میلیون فیلیپینی در بخش BPO مشغول به کار هستند که عمدتاً در خدمات به مشتری فعالیت می‌کنند.[۱۴۳]

رشد تاریخی اقتصاد فیلیپین از ۱۹۶۱ تا ۲۰۱۵

اقتصاد فیلیپین طی دهه‌ها رشد ثابتی داشته و صندوق بین‌المللی پول در سال ۲۰۱۴ آن را به‌عنوان سی‌ونهمین اقتصاد بزرگ جهان اعلام کرد. فیلیپین در سال ۲۰۲۲ رشد تولید ناخالص داخلی ۷٫۶ درصدی داشت، بالاترین از 1976.[۱۴۴] با این حال، این کشور عضوی از گروه ۲۰ نیست و در دسته کشورهای با بازار نوظهور قرار دارد.

ترکیب بر اساس بخش‌های صنعتی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
کارگران فیلیپینی در برونئی

فیلیپین به‌عنوان یک کشور تازه صنعتی‌شده، همچنان بخش کشاورزی بزرگی دارد؛ هرچند صنعت خدمات در سال‌های اخیر گسترش یافته است.[۱۴۵] بخش صنعتی بیشتر بر پردازش و مونتاژ قطعات الکترونیکی و پیشرفته متمرکز است.

نیروی کار فیلیپینی شاغل در خارج از کشور (OFW) نیز سهم مهمی در اقتصاد دارد ولی در آمار بخش‌های داخلی لحاظ نمی‌شود. حواله‌های دریافتی از این کارگران سهم به‌سزایی در رشد اقتصادی داشته و رتبه اعتباری کشور را نیز بهبود داده است.[۱۴۶] در سال ۲۰۲۳، حواله‌های فیلیپینی‌های خارج از کشور به رکورد ۳۷٫۲ میلیارد دلار رسید (۸٫۵ درصد GDP).[۱۴۷]

کشاورزی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

تا سال ۲۰۲۲، کشاورزی ۲۴ درصد نیروی کار را در اختیار دارد و ۸٫۹ درصد GDP را تشکیل می‌دهد.[۱۴۸][۱۴۹] فیلیپین سومین تولیدکننده بزرگ نارگیل در جهان است و در صادرات محصولات نارگیلی پیشتاز است. همچنین سومین تولیدکننده بزرگ آناناس دنیا است. برنج غذای اصلی مردم است و این کشور یکی از ۱۰ تولیدکننده برتر برنج در جهان است.

محصولاتی همچون شکر، نارگیل، آناناس، برنج و سایر محصولات کشاورزی در مناطق گوناگون کشت می‌شود.

خودروسازی و هوافضا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

قطعات ABS برای مرسدس بنز، بی‌ام‌و و ولوو در فیلیپین تولید می‌شود. فروش خودرو در سال ۲۰۲۲ به ۳۵۲٬۵۹۶ دستگاه رسید. برندهایی چون تویوتا، میتسوبیشی، فورد، نیسان، سوزوکی در این کشور فعالند. در حوزه هوافضا، فیلیپین قطعاتی برای هواپیماهای بوئینگ و ایرباس صادر می‌کند.

الکترونیک

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

شرکت‌هایی چون تکزاس اینسترومنتز تراشه‌های DSP را در باگیو تولید می‌کنند. این تراشه‌ها در محصولات جهانی نوکیا و اریکسون استفاده می‌شود. توشیبا هارددیسک، لکس‌مارک چاپگر و صنایع دیگر الکترونیک در مناطق مختلف فعالیت دارند. محصولات الکترونیک بیش از نیمی از صادرات کالاهای فیلیپین را تشکیل می‌دهند.

معدن و استخراج

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فیلیپین دارای منابع غنی معدنی و انرژی زمین‌گرمایی است. طلای این کشور، نیکل، مس، پالادیوم و کرومیت از بزرگ‌ترین ذخایر جهانی محسوب می‌شود. با این وجود چالش‌هایی مانند قیمت پایین فلزات، هزینه‌های بالا و زیرساخت‌های نامناسب پیش روست.

برون‌سپاری فرآیندهای کسب‌وکار (BPO)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

BPO و صنعت مرکز تماس رشد چشمگیری در فیلیپین داشته و سهم مهمی در ایجاد اشتغال و رشد دارد. اکنون بسیاری از شرکت‌های بزرگ برون‌سپاری آمریکایی در فیلیپین مستقر هستند.

انرژی‌های تجدیدپذیر

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فیلیپین پتانسیل بالایی در انرژی خورشیدی دارد ولی عمده برق آن از سوخت‌های فسیلی است. دولت به تازگی مالکیت ۱۰۰ درصد خارجی را در بخش انرژی‌های تجدیدپذیر مجاز کرده تا سهم انرژی‌های تجدیدپذیر افزایش یابد.

کشتی‌سازی و تعمیر

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فیلیپین یکی از تولیدکنندگان مهم کشتی در جهان است (در سال ۲۰۲۲ هفتمین تولیدکننده بر اساس تناژ). کشتی‌های باری، کانتینری و مسافری در اینجا تولید و صادر می‌شوند.

گردشگری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گردشگری یکی از بخش‌های مهم و رو به رشد در فیلیپین است.

پانویس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ "Largest Countries in the World by Area - Worldometer". www.worldometers.info (in English). Retrieved 2020-10-19.
  2. ↑ "Population by Country (2020) - Worldometer". www.worldometers.info (in English). Retrieved 2020-10-19.
  3. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام imf032 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  4. 1 2 "Country description". US State Department Website. US State Department Website. January 2012. Archived from the original on January 3, 2012. Retrieved January 24, 2012. The Philippines is an emerging economy with a democratic system of government.
  5. ↑ Scott 1994, p. 6.
  6. ↑ Spate, Oskar H.K. (1979). "Chapter 4. Magellan's Successors: Loaysa to Urdaneta. Two failures: Grijalva and Villalobos". The Spanish Lake – The Pacific since Magellan, Volume I. Taylor & Francis. p. 97. ISBN 978-0-7099-0049-8. Archived from the original on September 16, 2008. Retrieved January 7, 2010. {{cite book}}: از پارامتر ناشناخته |chapterurl= صرف نظر شد (|chapter-url= پیشنهاد می‌شود) (کمک); پیوند خارجی در |chapterurl= وجود دارد (کمک)
  7. ↑ Friis, Herman Ralph, ed. (1967). The Pacific Basin: A History of Its Geographical Exploration. American Geographical Society. p. 369.
  8. ↑ Galang, Zoilo M., ed. (1957). Encyclopedia of the Philippines, Volume 15 (3rd ed.). E. Floro. p. 46.
  9. ↑ Tarling, Nicholas (1999). The Cambridge History of Southeast Asia – Volume One, Part Two – From c. 1500 to c. 1800. Cambridge University Press. p. 12. ISBN 978-0-521-66370-0.
  10. ↑ Constantino, R (1975). The Philippines: a Past Revisited. Quezon City: Tala Pub. Services.
  11. ↑ Quezon, Manuel, III (March 28, 2005). "The Philippines are or is?". Manuel L. Quezon III: The Daily Dose. Retrieved December 20, 2009.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)
  12. ↑ Ingicco, Thomas; van den Bergh, Gerrit D.; Jago-on, Catherine; Bahain, Jean-Jacques; Chacón, María G.; et al. (2018). "Earliest known hominin activity in the Philippines by 709 thousand years ago". Nature (in English). 557: 233–237. doi:10.1038/s41586-018-0072-8.
  13. ↑ Détroit, Florent; Mijares, Armand Salvador; Corny, Julien; Daver, Guillaume; Zanolli, Clément; et al. (2019). "A new species of Homo from the Late Pleistocene of the Philippines". Nature (in English). 568: 181–186. doi:10.1038/s41586-019-1067-9.
  14. ↑ Bellwood, Peter; Dizon, Eusebio, eds. (2013). 4000 Years of Migration and Cultural Exchange: The Archaeology of the Batanes Islands, Northern Philippines. Terra Australis (in English). Vol. 40. Canberra: ANU Press. doi:10.22459/TA40.12.2013. ISBN 978-1-925021-28-8.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:doi رایگان بی‌نشان (رده)
  15. ↑ Scott, William Henry (1994). Barangay: Sixteenth-Century Philippine Culture and Society (in English). Quezon City: Ateneo de Manila University Press. ISBN 978-971-550-135-4.
  16. 1 2 3 4 5 6 Abinales, Patricio N.; Amoroso, Donna J. (2017). State and Society in the Philippines (in English) (2nd ed.). Rowman & Littlefield. ISBN 978-1-5381-0394-4.
  17. ↑ Postma, Antoon (1992). "The Laguna Copper-Plate Inscription: Text and Commentary". Philippine Studies (in English). 40 (2): 183–203. JSTOR 42633308.
  18. ↑ "The 9th to 10th century archaeological evidence of maritime relations between the Philippines and the islands of Southeast Asia". National Museum of the Philippines (in English). 20 September 2022. Retrieved 24 July 2026.
  19. 1 2 Dolan, Ronald E., ed. (1991). "The Early Spanish Period". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  20. 1 2 "History of the Philippines". Embassy of the Philippines in Mexico (in English). Department of Foreign Affairs of the Philippines. Retrieved 24 July 2026.
  21. ↑ Hecht, Johanna (October 2003). "The Manila Galleon Trade (1565–1815)". Heilbrunn Timeline of Art History (in English). The Metropolitan Museum of Art. Retrieved 24 July 2026.
  22. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "The Development of a National Consciousness". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  23. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "José Rizal and the Propaganda Movement". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  24. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "The 1896 Uprising and Rizal's Execution". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  25. 1 2 3 "The Philippine-American War, 1899–1902". Office of the Historian (in English). United States Department of State. Retrieved 24 July 2026.
  26. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "The Malolos Constitution and the Treaty of Paris". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  27. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "United States Rule". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  28. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "The Jones Act". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  29. ↑ "Immigration from Asia and the Pacific, 1870s to 1950s". National Archives (in English). United States National Archives and Records Administration. Tydings–McDuffie Act of 1934. Retrieved 24 July 2026.
  30. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "The Commonwealth". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  31. 1 2 Dolan, Ronald E., ed. (1991). "World War II". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  32. ↑ "U.S. Recognition of Philippine Independence, 1946". Office of the Historian (in English). United States Department of State. Retrieved 24 July 2026.
  33. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "Independence". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  34. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "The Huk Rebellion". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  35. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "Marcos and the Road to Martial Law, 1965–72". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  36. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "Proclamation 1081 and Martial Law". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  37. ↑ "Republic Act No. 10368: Human Rights Victims Reparation and Recognition Act of 2013". The LawPhil Project (in English). Arellano Law Foundation. 25 February 2013. Retrieved 24 July 2026.
  38. ↑ Dolan, Ronald E., ed. (1991). "From Aquino's Assassination to People's Power". Philippines: A Country Study (in English). Federal Research Division, Library of Congress. Retrieved 24 July 2026.
  39. ↑ "Proclamation No. 58, s. 1987: Proclaiming the Ratification of the Constitution of the Republic of the Philippines". The LawPhil Project (in English). Arellano Law Foundation. 11 February 1987. Retrieved 24 July 2026.
  40. ↑ "Republic Act No. 11054: Organic Law for the Bangsamoro Autonomous Region in Muslim Mindanao". The LawPhil Project (in English). Arellano Law Foundation. 27 July 2018. Retrieved 24 July 2026.
  41. ↑ "Historical Development of the Bangsamoro Transition Authority Parliament". Bangsamoro Parliament (in English). Retrieved 24 July 2026.
  42. ↑ "Philippines: UN report details widespread human rights violations and persistent impunity". Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights (in English). 4 June 2020. Retrieved 24 July 2026.
  43. ↑ "Congress completes canvassing of votes for presidential and vice-presidential candidates in record time". House of Representatives of the Philippines (in English). 25 May 2022. Retrieved 24 July 2026.
  44. ↑ "Speech of President Ferdinand Romualdez Marcos Jr. during his Inauguration". Presidential Communications Office (in English). 30 June 2022. Retrieved 24 July 2026.
  45. ↑ Robles, Alan C. (July–August 2008). "Civil service reform: Whose service?". D+C. 49: 285–289. Archived from the original on December 2, 2008. Retrieved November 30, 2008.
  46. ↑ Bigornia, Amante (September 17, 1997). "The 'consultations' on Charter change". The Manila Standard. Retrieved December 13, 2009.
  47. ↑ "General Information". March 9, 2009. Archived from the original on March 9, 2009. Retrieved September 21, 2014.. (older version – as it existed in 2009 – during the presidency of Gloria Macapagal Arroyo), The Official Government Portal of the Republic of the Philippines بایگانی‌شده در سپتامبر ۳۰, ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine.
  48. 1 2 3 "General Information". March 9, 2009. Archived from the original on March 9, 2009. Retrieved September 21, 2014.. (older version – as it existed in 2009 – during the presidency of Gloria Macapagal Arroyo), The Official Government Portal of the Republic of the Philippines بایگانی‌شده در سپتامبر ۳۰, ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine.
  49. 1 2 ایرنا: رئیس‌جمهور فیلیپین با فشار افکار عمومی از موضع خود عقب‌نشینی کرد. تاریخ خبر: 07/08/1393.
  50. ↑ "Provincial Summary: Number of Provinces, Cities, Municipalities and Barangays, by Region as of September 30, 2016" (PDF). Philippine Statistics Authority. Archived from the original (PDF) on January 10, 2017. Retrieved January 5, 2017.
  51. ↑ Ronald Echalas Diaz (September 18, 1968). "Republic Act No. 5446 – An Act to Amend Section One of Republic Act Numbered Thirty Hundred and Forty-Six, Entitled "An Act to Define the Baselines of the Territorial Sea of the Philippines". Republic of the Philippines". Chan Robles Virtual Law Library. Retrieved May 4, 2013.
  52. ↑ Mohamad, Kadir (2009). "Malaysia's territorial disputes – two cases at the ICJ: Batu Puteh, Middle Rocks and South Ledge (Malaysia/Singapore), Ligitan and Sipadan [and the Sabah claim] (Malaysia/Indonesia/Philippines)" (PDF). Institute of Diplomacy and Foreign Relations (IDFR) Ministry of Foreign Affairs, Malaysia: 46. Archived from the original (PDF) on May 16, 2016. Retrieved May 16, 2014. Map of British North Borneo, highlighting in yellow color the area covered by the Philippine claim, presented to the Court by the Philippines during the Oral Hearings at the ICJ on 25 June 2001 {{cite journal}}: یادکرد journal نیازمند |journal= است (کمک)
  53. ↑ "2015 Population Counts Summary" (XLSX). Philippine Statistics Authority. May 19, 2016. Retrieved June 10, 2017.
  54. ↑ Mayuga, Jonathan (February 10, 2016). "Namria 'discovers' 400 previously 'unknown' PHL islands using IfSAR". BusinessMirror. Retrieved February 12, 2016.
  55. ↑ "Island Countries Of The World". WorldAtlas.com. Archived from the original on 2017-12-07. Retrieved 2019-08-10.
  56. ↑ "Island Countries Of The World". WorldAtlas.com. Archived from the original on 2017-12-07. Retrieved 2019-08-10.
  57. ↑ Central Intelligence Agency. (2009). "Field Listing : Coastline" بایگانی‌شده در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine. Washington, DC.
  58. ↑ "Philippines Mountain Ultra-Prominence". peaklist.org. Retrieved June 19, 2009.
  59. ↑ (2011-04-06). "The World Factbook – Philippines" بایگانی‌شده در ژوئیه ۱۹, ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine. Central Intelligence Agency. Retrieved on March 14, 2011.
  60. ↑ Bruun, Anton Frederick (1956). The Galathea Deep Sea Expedition, 1950–1952, described by members of the expedition. Macmillan, New York.
  61. ↑ Kundel, Jim (June 7, 2007). "Water profile of Philippines". Encyclopedia of Earth. Retrieved September 30, 2008.
  62. ↑ Republic of the Philippines. Department of Tourism. [c. 2008]. Leyte is Famous for... توسط Wayback Machine (بایگانی‌شده آوریل ۲۷, ۲۰۱۲) (archived from the original on April 27, 2012). Retrieved March 21, 2010 from www.travelmart.net.
  63. 1 2 رایزنی ایران در مانیل بایگانی‌شده در ۵ نوامبر ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine. بازدید: نوامبر ۲۰۱۴.
  64. ↑ Philippine Historical Association; New Day Publishers (1999). Philippine Presidents: 100 Years. Quezon City, Philippines: Philippine Historical Association. p. 338. ISBN 978-971-10-1027-0. Archived from the original on March 11, 2023. Retrieved March 11, 2023.
  65. ↑ Berba, Carmela Maria P.; Matias, Ambrocio Melvin A. (March 21, 2022). "State of biodiversity documentation in the Philippines: Metadata gaps, taxonomic biases, and spatial biases in the DNA barcode data of animal and plant taxa in the context of species occurrence data". PeerJ. 10. Introduction. doi:10.7717/peerj.13146. PMC 8944339. PMID 35341040.
  66. ↑ Williams, Jann; Read, Cassia; Norton, Tony; Dovers, Steve; Burgman, Mark; Proctor, Wendy & Anderson, Heather (2001). Biodiversity Theme Report: The Meaning, Significance and Implications of Biodiversity (continued) (Report). Collingwood, Victoria, Australia: سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی همسود on behalf of the Australian Government Department of the Environment and Heritage. ISBN 978-0-643-06749-3. Archived from the original on May 14, 2007. Retrieved November 6, 2009.
  67. ↑ OECD Food and Agricultural Reviews Agricultural Policies in the Philippines (in English). Paris, France: سازمان توسعه و همکاری اقتصادی. April 7, 2017. p. 78. doi:10.1787/9789264269088-en. ISBN 978-92-64-26908-8. Archived from the original on May 9, 2023. Retrieved March 9, 2023.
  68. ↑ McGinley, Mark, ed. (January 10, 2008). "Biological diversity in the Philippines". دانشنامه زمین. Archived from the original on February 18, 2008. Retrieved May 4, 2013.
  69. ↑ Clemen-Pascual, Lydia M.; Macahig, Rene Angelo S.; Rojas, Nina Rosario L. (2022). "Comparative toxicity, phytochemistry, and use of 53 Philippine medicinal plants". Toxicology Reports. 9. الزویر: 22–35. Bibcode:2022ToxR....9...22C. doi:10.1016/j.toxrep.2021.12.002. ISSN 2214-7500. PMC 8685920. PMID 34976744.
  70. ↑ "Hub of Life: Species Diversity in the Philippines". Foundation for the Philippine Environment. February 18, 2014. Archived from the original on September 16, 2015. Retrieved July 5, 2020.
  71. ↑ Taguinod, Fioro (November 20, 2008). "Rare flower species found only in northern Philippines". جی‌ام‌ای (in English). Archived from the original on February 19, 2009. Retrieved February 5, 2023.
  72. ↑ Schulte, Andreas; Schöne, Dieter Hans-Friedrich, eds. (1996). Dipterocarp Forest Ecosystems: Towards Sustainable Management (in English). Singapore: World Scientific. p. 494. ISBN 978-981-02-2729-6.
  73. ↑ Agoo, Esperanza Maribel G. (June 2007). "Status of Orchid Taxonomy Research in the Philippines" (PDF). Philippine Journal of Systematic Biology. 1 (1). Association of Systematic Biologists of the Philippines. Archived from the original (PDF) on April 7, 2020. Retrieved July 23, 2020.
  74. ↑ Nishizaki, Shin-ya; Numao, Masayuki; Caro, Jaime; Suarez, Merlin Teodosia, eds. (2019). Theory and Practice of Computation: Proceedings of the Workshop on Computation: Theory and Practice (WCTP 2018), September 17–18, 2018, Manila, The Philippines (Conference proceeding) (in English). Milton Park, Abingdon, Oxon, England: انتشارات سی‌آرسی. p. 94. ISBN 978-0-429-53694-6. Archived from the original on April 7, 2023. Retrieved March 9, 2023.
  75. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Sajise-2010 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  76. ↑ Green, Alison L.; Mous, Peter J. (September 2008). Delineating the Coral Triangle, its Ecoregions and Functional Seascapes: Version 5.0 (PDF). Conservation Gateway (Report). TNC Coral Triangle Program. The Nature Conservancy. pp. vii–viii, 1, 4, 6–7. Archived from the original (PDF) on May 18, 2019. Retrieved May 28, 2023.
  77. ↑ Leman, Jennifer (February 11, 2019). "What Is the Coral Triangle?". لایوساینس. Archived from the original on April 29, 2020. Retrieved July 24, 2020.
  78. ↑ Bowling, Haley (July 17, 2015). "Over 100 New Marine Species Discovered in the Philippines". فرهنگستان علوم کالیفرنیا (in English). Archived from the original on September 6, 2015. Retrieved April 2, 2023.
  79. ↑ Carpenter, Kent E. & Springer, Victor G. (April 2005). "The center of the center of marine shore fish biodiversity: the Philippine Islands". Environmental Biology of Fishes. 74 (2). اشپرینگر ساینس+بیزینس مدیا: 467–480. Bibcode:2005EnvBF..72..467C. doi:10.1007/s10641-004-3154-4. S2CID 8280012.
  80. ↑ Ani, Princess Alma B.; Castillo, Monica B. (March 18, 2020). "Revisiting the State of Philippine Biodiversity And The Legislation on Access and Benefit Sharing". FFTC Agricultural Policy Platform (FFTC-AP) (in English). Taipei: Food and Fertilizer Technology Center for the Asian and Pacific Region. The Philippine Biodiversity. Archived from the original on November 14, 2020. Retrieved March 20, 2023.
  81. ↑ "National Aquaculture Sector Overview: Philippines". فائو. Archived from the original on October 10, 2008. Retrieved August 17, 2020.
  82. ↑ Yap, Wilfredo G. (1999). Rural Aquaculture in the Philippines (PDF) (Report). RAP Publication. فائو. Background. Archived from the original (PDF) on September 21, 2021. Retrieved April 17, 2023.
  83. ↑ Primavera, J. H.; Montilijao, C. L. (2017). Field Guide to Philippine Beach Forest Species (PDF). Iloilo City, Philippines: انجمن جانورشناسی لندن – CMRP Philippines. ISBN 978-621-95325-1-8. Archived from the original (PDF) on February 25, 2023. Retrieved April 12, 2023.
  84. ↑ Wikramanayake, Eric D.; Dinerstein, Eric; Loucks, Colby J. (2002). Terrestrial Ecoregions of the Indo-Pacific: A Conservation Assessment. Washington, D.C.: Island Press. p. 480. ISBN 978-1-55963-923-1.
  85. ↑ Domingo, Katrina (June 27, 2023). "DENR targets to reforest 1 to 2 million hectares in PH". ABS-CBN News. Archived from the original on June 27, 2023. Retrieved August 30, 2023.
  86. 1 2 نامه فیلیپین به سازمان ملل و ۱۹۳ کشور در خصوص اختلافات ارضی با چین. تاریخ خبر: ۲۶/۰۷/۱۳۹۳.
  87. ↑ "Average Monthly Temperature and Rainfall for Philippines from 1990–2009". World Bank. Archived from the original on 11 اکتبر 2014. Retrieved October 7, 2014.
  88. ↑ "Manila - People". Encyclopedia Britannica (in English). Retrieved 2019-12-24.
  89. 1 2 3 4 WORLD ECONOMIC OUTLOOK — Steady but Slow: Resilience amid Divergence. صندوق بین‌المللی پول (Report). pp. 36, 142. Retrieved April 16, 2024.
  90. ↑ "World Bank Country and Lending Groups". بانک جهانی. Retrieved September 29, 2019.
  91. ↑ Mapa, Claire Dennis S. (July 7, 2021). "2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President" (Press release). مرکز آمار فیلیپین. Archived from the original on July 7, 2021.
  92. ↑ "PH 2021 population growth lowest in 7 decades". خبرگزاری فیلیپین. Retrieved December 27, 2021.
  93. ↑ "Population Projection Statistics". psa.gov.ph. 28 Mar 2021. Archived from the original on December 26, 2023. Retrieved 15 Nov 2023.
  94. 1 2 3 4 "World Economic Outlook Database, April 2024". صندوق بین‌المللی پول. Retrieved April 16, 2024.
  95. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 "PHILIPPINES: SELECTED ECONOMIC AND FINANCIAL INDICATORS" (PDF). بانک مرکزی فیلیپین. Archived (PDF) from the original on March 28, 2024.
  96. ↑ Mapa, Claire Dennis S. "Summary Inflation Report Consumer Price Index (2018=100): September 2024" (Press release). مرکز آمار فیلیپین. Retrieved October 4, 2024.
  97. ↑ Mapa, Claire Dennis S. "Percentage of Filipino Families Classified as Poor Declined to 10.9 percent in 2023". مرکز آمار فیلیپین (Press release). Archived from the original on July 22, 2024.
  98. ↑ "Poverty headcount ratio at $3.65 a day (2017 PPP) (% of population)". بانک جهانی. Retrieved November 3, 2019.
  99. ↑ Mapa, Claire Dennis S. "Highlights of the Preliminary Results of the 2021 Annual Family Income and Expenditure Survey" (Press release). مرکز آمار فیلیپین. Archived from the original on August 3, 2023. Retrieved August 15, 2022.
  100. 1 2 Human Development Index (HDI). گزارش توسعه انسانی (Report). برنامه توسعه ملل متحد. Retrieved October 10, 2022.
  101. 1 2 3 Mapa, Claire Dennis S. "Employment Rate in June 2024 was Estimated at 96.9 Percent" (Press release). مرکز آمار فیلیپین. Retrieved August 7, 2024.
  102. ↑ Mapa, Claire Dennis S. "Highlights of the 2022 Occupational Wages Survey (OWS)" (Press release). مرکز آمار فیلیپین. Archived from the original on September 25, 2023. Retrieved September 22, 2023.
  103. ↑ "Manufacturing". Industry.gov.ph. وزارت تجارت و صنایع فیلیپین. Archived from the original on February 25, 2023. Retrieved February 25, 2023.
  104. ↑ "Census of Philippine Business and Industry (CPBI)". مرکز آمار فیلیپین.
  105. 1 2 "Philippines (PHL) Exports, Imports, and Trade Partners". The Observatory of Economic Complexity.
  106. 1 2 Del Prado, Divina Gracia. "Highlights of the 2023 Foreign Trade Statistics for Agricultural Commodities in the Philippines: Final Results". مرکز آمار فیلیپین (Press release). Archived from the original on April 12, 2024.
  107. 1 2 3 4 Del Prado, Divina Gracia. "Highlights of the 2023 Annual International Merchandise Trade Statistics of the Philippines". مرکز آمار فیلیپین (Press release). Archived from the original on April 12, 2024.
  108. 1 2 World Investment Report 2024: Philippines (PDF). آنکتاد (Report). Archived (PDF) from the original on June 22, 2024.
  109. 1 2 "Special Data Dissemination Standards, Economic and Financial Data for the Philippines". بانک مرکزی فیلیپین. Retrieved July 23, 2022.
  110. ↑ "PHILIPPINES: BALANCE OF PAYMENT". بانک مرکزی فیلیپین. Retrieved March 28, 2024.
  111. ↑ Gonzalez, Anna Leah. "PH debt-to-GDP improves in 2023". خبرگزاری فیلیپین. Archived from the original on January 31, 2024.
  112. ↑ "NEDA: Foreign aid releases slightly increased in 2011". Philippine Daily Inquirer. March 5, 2012. Retrieved October 12, 2012. {{cite news}}: از متن "Inquirer Business" صرف نظر شد (کمک)
  113. ↑ "Philippines: Japan Credit Rating Agency, Ltd" (PDF). JCR. Retrieved March 10, 2023.
  114. ↑ Gonzalez, Anna Leah. "S&P Global Ratings raises PH credit outlook to positive". خبرگزاری فیلیپین. Retrieved November 26, 2024.
  115. ↑ Moaje, Marita. "Moody's affirms PH's 'BAA2' investment-grade credit rating". خبرگزاری فیلیپین. Retrieved August 23, 2024.
  116. ↑ "Philippines". Fitch Ratings. Retrieved May 22, 2023.
  117. ↑ "Gross International Reserves". بانک مرکزی فیلیپین. Retrieved January 1, 2023.
  118. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام IMFWEO.PH وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  119. 1 2 "Commercial Setting: The Philippines". Federal Register. 78 (51). Office of the Federal Register, National Archives and Records Service, General Services Administration: 16468. March 15, 2013.
  120. ↑ Yu Chang, Albert Vincent Y.; Thorson, Andrew, eds. (2010). A Legal Guide to Doing Business in the Asia-Pacific. Chicago, Ill.: American Bar Association. p. 288. ISBN 978-1-60442-843-8.
  121. ↑ "GDP Expands by 7.2 Percent in the Fourth Quarter of 2022, and by 7.6 Percent in Full-year 2022" (Press release). Philippine Statistics Authority. January 26, 2023. Archived from the original on January 30, 2023. Retrieved March 13, 2023.
  122. ↑ Mapa, Dennis S. "Unemployment Rate in December 2023 was Estimated at 3.1 Percent" (Press release). Philippine Statistics Authority. Archived from the original on February 7, 2024.
  123. ↑ "Gross International Reserves". Bangko Sentral ng Pilipinas. Archived from the original on February 15, 2024.
  124. ↑ Gonzalez, Anna Leah. "PH debt-to-GDP improves in 2023". Philippine News Agency. Archived from the original on January 31, 2024.
  125. ↑ "Executive Order No. 66". Executive Orders and Proclamations Issued by the Governor-General [1903]. Bureau of Public Prints. August 3, 1903. p. 89. Archived from the original on August 17, 2020. Retrieved August 17, 2020.
  126. ↑ "List one: Currency, fund and precious metal codes". ISO 4217 Maintenance Agency. August 29, 2018. Archived from the original (XLS) on May 11, 2020. Retrieved August 17, 2020.
  127. ↑ International Monetary Fund. Monetary and Capital Markets Department (September 17, 1999). Annual Report on Exchange Arrangements and Exchange Restrictions 1999 (PDF) (Report). Washington, D.C.: International Monetary Fund. p. 683. ISBN 978-1-4519-4280-4. Archived from the original (PDF) on April 9, 2023. Retrieved April 17, 2023.
  128. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام ILOOrg-2019 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  129. ↑ Gadon, Bernadette Therese M. (April 21, 2022). "2021 trade deficit widest in 3 years". BusinessWorld. Archived from the original on April 21, 2022. Retrieved April 22, 2023.
  130. ↑ "Philippines Net International Investment Position". CEIC. 2022. Archived from the original on March 11, 2023. Retrieved May 2, 2023.
  131. 1 2 3 4 "Philippines (PHL) Exports, Imports, and Trade Partners" (in English). Observatory of Economic Complexity. Archived from the original on December 5, 2022. Retrieved February 26, 2023.
  132. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Boquet-2017 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  133. ↑ Serapio, Manolo Jr.; Calonzo, Andreo (January 30, 2023). "Nickel Gets Fresh Supply Risk as Philippines Mulls Export Tax". Bloomberg (in English). Retrieved May 2, 2023.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده)
  134. ↑ Mapa, Dennis S. "Employment situation as of December 2022" (Press release). Philippine Statistics Authority. Archived from the original on February 8, 2023. Retrieved February 8, 2023.
  135. ↑ Biswas, Rajiv (March 10, 2023). "Philippines amongst world's fastest growing emerging markets". IHS Markit. Archived from the original on March 11, 2023. Retrieved April 2, 2023.
  136. 1 2 "The Philippines" (PDF). SME Policy Index: ASEAN 2018: Boosting Competitiveness and Inclusive Growth (in English). Paris, France; Jakarta, Indonesia: OECD Publishing; Economic Research Institute for ASEAN and East Asia. September 21, 2018. pp. 371–373. doi:10.1787/9789264305328-22-en. ISBN 978-92-64-30531-1. Retrieved May 12, 2023.
  137. ↑ "Critical Perspectives on Federalism for Regional Development (Proceedings of the Third Annual Public Policy Conference 2017)" (PDF). Appc 2017 (Conference proceeding). Quezon City, Philippines: Philippine Institute for Development Studies: xvii. 2018. ISSN 2546-1761. Archived from the original (PDF) on February 8, 2023. Retrieved February 8, 2023.
  138. ↑ Fajardo, Fernando (March 5, 2014). "Poverty and regional development imbalance". Philippine Daily Inquirer. Archived from the original on February 22, 2015. Retrieved July 19, 2020.
  139. ↑ Seriño, Moises Neil V. (2012). "Effects of International Remittances on the Philippine Economy: A Cointegration Analysis" (PDF). DLSU Business & Economics Review. 21 (2). De La Salle University: 47–48. OCLC 855102346. Archived from the original (PDF) on April 30, 2023. Retrieved April 30, 2023.
  140. ↑ Gonzalez, Anna Leah. "OFW remittances hit all-time high in 2023". Philippine News Agency. Archived from the original on February 15, 2024.
  141. ↑ "Phl overtakes India as world's BPO leader". The Philippine Star. December 2, 2010. Archived from the original on September 1, 2020. Retrieved September 1, 2020.
  142. ↑ Stevens, Andrew J. R. (2014). Call Centers and the Global Division of Labor: A Political Economy of Post-Industrial Employment and Union Organizing. Routledge Advances in Sociology. New York, N.Y.: Routledge. p. 1. ISBN 978-1-135-11868-6.
  143. ↑ Arenas, Guillermo; Coulibaly, Souleymane, eds. (2022). A New Dawn for Global Value Chain Participation in the Philippines. International Development in Focus (in English). Washington, D.C.: World Bank Publications. pp. 28–29. ISBN 978-1-4648-1848-6.
  144. ↑ Esmael, Lisbet (January 26, 2023). "Strongest since 1976: PH records 7.6% economic growth in 2022". CNN Philippines. Archived from the original on January 26, 2023. Retrieved March 18, 2023.
  145. ↑ "Philippines", The World Factbook, سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا, September 27, 2021, archived from the original on 20 اوت 2021, retrieved October 11, 2021
  146. ↑ del Rosario, King. "MBA Buzz: More Funds in the Philippines". Globis. Archived from the original on April 7, 2014. Retrieved June 11, 2013.
  147. ↑ Gonzalez, Anna Leah. "OFW remittances hit all-time high in 2023". خبرگزاری فیلیپین. Archived from the original on February 15, 2024.
  148. ↑ "Employment situation as of December 2022". مرکز آمار فیلیپین (Press release). Retrieved February 8, 2023.
  149. ↑ "Agriculture shared (%) of the total GDP". مرکز آمار فیلیپین. Retrieved February 22, 2023.
  1. ^ بنیتو آکینو در سال ۱۹۳۴ در شهر کنسپسیون متولد گردید. پدرش سناتور بود و پدر بزرگش از انقلابیونی که با اسپانیا و بعد از آن با آمریکا می‌جنگیدند.
  2. ^ محافل سیاسی دولت فیلیپین معتقدند که دولت مارکوس مسئول ترور آکیتو بوده است.
  3. [۱]
  1. ↑ "General Information". March 9, 2009. Archived from the original on March 9, 2009. Retrieved September 21, 2014.. (older version – as it existed in 2009 – during the presidency of Gloria Macapagal Arroyo), The Official Government Portal of the Republic of the Philippines بایگانی‌شده در سپتامبر ۳۰, ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine.

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 کالا و خدمات به قیمت جاری.
خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب <ref> برای گروهی به نام «note» وجود دارد، اما برچسب <references group="note"/> متناظر پیدا نشد. ().
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=فیلیپین&oldid=44313517»