Trasa tej edycji wyścigu prowadziła przez północną, zachodnią i południową część Polski. Zawodnicy rywalizowali na etapach pagórkowatych, sprinterskich, górskich oraz jeździe indywidualnej na czas[2]. Uroczysta prezentacja drużyn odbyła się 2 sierpnia 2026 w Gdyni, na pokładzieokrętuORP „Błyskawica”.
Wyścig zainaugurowano 3 sierpnia 2026 na trasie z Gdyni do Koszalina, najdłuższym ponad 234-kilometrowym etapem, prowadzącym przez województwo pomorskie. Trasa przez Pomorze Gdańskie oraz Kaszuby była pagórkowata, z łącznym przewyższeniem wynoszącym 2186 m i maksymalną wysokością 248 m n.p.m. Na trasie wyznaczono premie lotne w Kartuzach, Bytowie oraz Polanowie, a także premie specjalne w Parchowie, Kołczygłowach i Kępicach. Premia górska (III kategorii) była ulokowana na Górze Chełmskiej (120 m n.p.m.), zaledwie 6 km przed metą[3][4].
Tego samego dnia na ulicach Koszalina odbył się również 1. etap Tour de Pologne Junior – Memoriał Mariana Więckowskiego w kategoriach: młodzik (7 rund po 2,6 km), młodziczka (6 rund po 2,6 km) i żak (4 rundy po 2,6 km)[5].
Tego samego dnia na ulicach Szczecina odbył się również 2. etap Tour de Pologne Junior – Memoriał Mariana Więckowskiego w kategoriach: młodzik (7 rund po 2,4 km), młodziczka (6 rund po 2,4 km) i żak (4 rundy po 2,4 km)[8].
Trzeci etap przeprowadzono 5 sierpnia 2026 w województwie lubuskim, na trasie z Gorzowa Wielkopolskiego do Zielonej Góry. Odcinek liczył 193,5 km. W końcowej jego części teren zaczął się wznosić. Suma przewyższeń wyniosła 1181 m a najwyższy punkt trasy – 189 m n.p.m. Premie lotne zlokalizowano w Strzelcach Krajeńskich, Świebodzinie i Sulechowie, premie specjalne wyznaczono w Skwierzynie i Międzyrzeczu, a premię górską (III kategorii) usytuowano w Przytoku, na wysokości 145 m n.p.m., na 12 km przed metą[9][10]. Tour de Pologne powrócił na drogi województwa lubuskiego po 24 latach przerwy (podczas 59. edycji w 2002 r. odbyły się tutaj dwa etapy: Stargard Szczeciński – Zielona Góra oraz Kożuchów – Szklarska Poręba), lecz był to pierwszy etap po reformie administracyjnej w 1999 r. w całości rozegrany na obszarze tego województwa. Spowodowało to olbrzymie zainteresowanie przejazdem wyścigu wśród mieszkańców bez wyjątku wszystkich miejscowości, zlokalizowanych na trasie tego etapu. Poszczególne miasta i wsie rywalizowały ze sobą na najoryginalniejszy sposób powitania nadjeżdżających kolarzy[11]. Wiralem nie tylko tego etapu, lecz całej 83. edycji Tour de Pologne był wymachujący mieczemrycerz jadący na rowerze, równolegle do mijającego go peletonu, przed wjazdem do Sulechowa[12] (ów rycerz symbolizował Sulecha – symbol tego miasta)[13].
Tego samego dnia na ulicach Zielonej Góry odbył się również 3. etap Tour de Pologne Junior – Memoriał Mariana Więckowskiego w kategoriach: młodzik (4 rundy po 4,3 km), młodziczka (3 rundy po 4,3 km) i żak (2 rundy po 4,3 km)[14].
Czwarty etap był pierwszym górskim odcinkiem wyścigu a został rozegrany 6 sierpnia 2026 w historycznieDolnym Śląsku. Zawodnicy wystartowali w Żaganiu i mieli pokonać 176 km do Karpacza przez Wzgórza Dalkowskie oraz Bory Dolnośląskie. Metę ulokowano na wysokości 815 m n.p.m. na „kultowej” górze Orlinek, pod skocznią narciarskąo tej samej nazwie, a zwieńczyła ona niezwykle stromy podjazd. Łączne przewyższenie wyniosło 2434 m a najwyższy punkt etapu – 841 m n.p.m. Na trasie wyznaczono premie górskie w Antoniowie (III kategorii, 573 m n.p.m.), Borowicach (I kategorii, 631 m n.p.m.) i Karpaczu (I kategorii, 824 m n.p.m.), a także dwie premie specjalne[15][16].
Tuż przed ostrym zakrętem, na 42 km przed metą – na skutek mokrej po ulewnym deszczunawierzchni drogi – w peletonie doszło do groźnej kraksy z udziałem blisko 40 kolarzy, w tym dużej części z czołówki wyścigu, którzy odnieśli różne obrażenia. Na czele jechała czteroosobowa ucieczka, która wypracowała sobie ponad półtoraminutową przewagę. W związku z tym – na 40 km przed metą – sędziowie podjęli decyzję o neutralizacji (zatrzymaniu ścigania i późniejszym jego wznowieniu z zachowaniem wypracowanych wcześniej różnic czasowych), ponieważ zbyt duża grupa kolarzy potrzebowała pomocy medycznej. Większość z nich była w stanie kontynuować jazdę, dlatego po około 30 minutach etap wznowiono, skracając go jednak o 14,1 km (do 161,9 km) i usuwając jedną górską premię w ramach rundy wokół Karpacza – w Borowicach. Pozwoliło to ominąć zawodnikom najniebezpieczniejszą część trasy (ostry zjazd). Poobijany Bart Lemmen wygrał rywalizację, odnosząc tym samym największy sukces w karierze. Poważne straty poniosła z kolei najmocniejsza ekipa w stawce – UAE Team Emirates-XRG. Po upadku do dalszej jeazdy nie wrócili KolumbijczykJuan Sebastián Molano i FrancuzBenoît Cosnefroy. Szczególnie ucierpiał pierwszy z nich, długo nie podnosząc się z jezdni. Ucierpiał również jeden z faworytów imprezy – PortugalczykJoão Almeida, który mimo dojechania do mety, przekroczył jej linię z kilkunastominutową stratą do zwycięzcy. W związku z tym nie pojawił się on na podpisaniu listy startowej dzień później, co oznaczało rezygnację z udziału w wyścigu[17][18][19].
Piąty etap odbył się 7 sierpnia 2026 na trasie z Opola do Kocierzy Resortu, zlokalizowanego w Przełęczy Kocierskiej. Odcinek liczył 218,9 km, zawierając dwie premie górskie i liczne podjazdy, w tym pod Górę Świętej Anny (366 m n.p.m., premia górska II kategorii), Przełęcz Przegibek (666 m n.p.m., premia górska I kategorii) oraz liczne wzniesienia w Beskidach. Premie lotne rozegrano w Ujeździe, Pisarzowicach i Bielsku-Białej. Na trasie wyznaczono również premię specjalną. O wyniku etapu zdecydował finałowy podjazd do Kocierzy Resortu, usytuowanej na wysokości 740 m n.p.m., na granicy województw małopolskiego i śląskiego. Suma przewyższeń to 2119 m a najwyższy punkt – 738 m n.p.m.[20][21].
Szósty, „królewski” etap został rozegrany 8 sierpnia 2026 w okolicach Bukowiny Tatrzańskiej. Mimo krótkiej trasy (125,5 km) był on naszpikowany podjazdami o przewyższeniach wynoszących łącznie 2850 m, z najwyższym punktem o wysokości 1084 m n.p.m. Premie górskie wyznaczono na Przełęczy Sierockie (994 m n.p.m., II kategorii), Przełęczy Słodyczki (1082 m n.p.m., I kategorii) oraz na Ścianie Bukovina (983 m n.p.m., I kategorii im. Joachima Halupczoka) w Gliczarowie Górnym, którą zawodnicy pokonali 3-krotnie. Premię lotną zlokalizowano w Białym Dunajcu. Metę w Bukowinie Tatrzańskiej ulokowano na wzniesieniu o wysokości 945 m n.p.m.[22][23].
Ostatni etap odbył się 9 sierpnia 2026 w formie indywidualnej jazdy na czas. Trasę o długości 12,5 km wytyczono ulicami Wieliczki, ze startem i metą przy tamtejszej kopalni soli. Zmagania rozpoczęły się nieco ponad 1,5-kilometrowym podjazdem, a następnie trasa wiodła płaskim i lekko opadającym terenem. Suma przewyższeń wyniosła 184 m a najwyższy punkt – 364 m n.p.m.[25][26].
Legenda: DNF – nie ukończył etapu, OTL – przekroczył limit czasu, DNS – nie wystartował do etapu, DSQ – zdyskwalifikowany. Numer przy skrócie oznacza etap, na którym kolarz opuścił wyścig.
Prawa do pokazywania tej edycji TdP na terytorium Polski posiadała Telewizja Polska, która odpowiadała również za produkcję sygnału telewizyjnego z wyścigu (koszt: ponad 4 mln zł)[27]. Transmisję z każdego etapu – od startu do mety – prowadzono w TVP Sport, na stronie internetowej sport.tvp.pl, w aplikacji mobilnej oraz Smart TV. Ostatnie kilometry wszystkich etapów pokazywano również w TVP1, która codziennie emitowała również kroniki poszczególnych etapów (podsumowanie najważniejszych wydarzeń na trasie)[28].
↑W związku ze skróceniem 4. etapu o 14,1 km (z 176 km do 161,9 km) – ze względu na groźną kraksę w peletonie – faktyczna długość całego wyścigu wyniosła 1096,6 km.
Polska
Marco Brenner (Tudor Pro Cycling Team)
Finn Fisher-Black (Red Bull-Bora-Hansgrohe)
Iván Romeo (Movistar Team)
Walter Calzoni (Pinarello-Q36.5 Pro Cycling Team)
Jan Christen (UAE Team Emirates XRG)
Team Visma | Lease a Bike
_pictogram.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
Louis Barré
.svg){kind=small}
Dries De Bondt.svg){kind=small}
Netcompany INEOS
