Naar inhoud springen

Francis Halzen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Nobelprijswinnaar  Francis Halzen
Halzen in 2025
Halzen in 2025
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum 23 maart 1944Bewerken op Wikidata
Geboorteplaats Tienen[1]Bewerken op Wikidata
Academische achtergrond
Alma mater Katholieke Universiteit te LeuvenBewerken op Wikidata
Promotor Frans Armand Cerulus
Wetenschappelijk werk
Vakgebied neutrinofysicaBewerken op Wikidata
Bekend van IceCubeBewerken op Wikidata
Nobelprijs voor Natuurkunde
Jaar 2026
Reden voor zijn doorslaggevende bijdragen aan het IceCube Neutrino Observatory en de ontdekking van hoogenergetische neutrino's van astrofysische oorsprong
Voorganger(s) John Clarke
Michel Devoret
John Martinis
Portaal  Portaalicoon   Natuurkunde

Francis Louis Halzen (Tienen, 23 maart 1944) is een Belgisch-Amerikaans deeltjesfysicus. Sinds 1972 is hij hoogleraar aan de University of Wisconsin-Madison. Halzen kreeg in 2026 de Nobelprijs voor Natuurkunde voor zijn bijdrage aan het IceCube-experiment en de ontdekking van hoogenergetische neutrino's van astrofysische oorsprong.

Halzen studeerde aan de Katholieke Universiteit Leuven, waar hij in 1966 zijn licenciaat in de natuurkunde behaalde. In 1969 doctoreerde hij bij Frans Cerulus op een proefschrift met de titel Gebroken symmetrieën van hadronen – dynamica van het π N kanaal.

Van 1969 tot 1971 werkte hij als wetenschappelijk medewerker bij CERN. Sinds 1972 is hij hoogleraar aan de University of Wisconsin–Madison en hoofdonderzoeker bij de projecten AMANDA en IceCube.

Hij maakte deel uit van diverse adviescommissies, waaronder die voor de experimenten SNO, Telescope Array en de Auger-upgrade, de Max-Planck-instituten in Heidelberg en München, het ICRR van de Universiteit van Tokio, het Amerikaanse Particle Physics Prioritization Panel en het Europese adviespanel voor astrodeeltjesfysica (ApPEC).

IceCube Neutrino Observatory in 2023

Hij is de bedenker en technisch directeur van de IceCube.[2]

Halzen is sinds de jaren zeventig een vooraanstaand wetenschapper op het gebied van kosmische straling en astrodeeltjesfysica. Naast de deeltjesfysica publiceerde hij tal van vroege artikelen over anomalieën in kosmische straling en quarkmaterie, evenals over het verband tussen deeltjesfysica en kosmische straling, deeltjes afkomstig van supernova's en de productie van muonen in atmosferische gammastralingsbuien.

Hij is sinds 1994 fellow van de American Physical Society en ontving in 2026 hun APS Medal for Exceptional Achievement in Research; hij is lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten en de National Academy of Sciences. Hij heeft talloze onderscheidingen in ontvangst mogen nemen, waaronder de Balzanprijs (2015), de Bruno Pontecorvo-prijs (2018), de IUPAP Yodhprijs (2019), de Bruno Rossi-prijs (2021) en de Homi Bhabha-prijs (2021).

Halzen ontving eredoctoraten van diverse universiteiten, waaronder de Universiteit Gent, de Universiteit van Uppsala en de Ruhr-Universität Bochum.

In 2026 ontving hij de Nobelprijs voor Natuurkunde.

Voor een lijst van wetenschappelijke publicaties, zie Google Scholar.