50. ceremonia wręczenia Oscarów
| Data |
3 kwietnia 1978 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Prowadzenie | |||
| Producent | |||
| Reżyser | |||
| Czas trwania |
2 godziny, 55 minut[1] | ||
| Stacja telewizyjna | |||
| Nawigacja | |||
| |||
50. ceremonia wręczenia Oscarów – 50. ceremonia wręczenia Nagród Akademii Filmowej (Oscarów), nagród filmowych przyznawanych przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS). Odbyła się 3 kwietnia 1978 w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles. Wręczono podczas niej nagrody w 22 kategoriach, honorujące filmy, których premiera odbyła się w 1977, a także pięć pozakonkursowych nagród specjalnych[2]. Poprowadził ją Bob Hope. Była w Stanach Zjednoczonych transmitowana na żywo przez kanał telewizyjny ABC, a jej oglądalność wyniosła około 48,501 milionów widzów, co było najwyższym wynikiem w dotychczasowej historii Oscarów.
Nominacje zostały ogłoszone 21 lutego 1978. Najwięcej (po 11) otrzymały ich filmy Julia i Punkt zwrotny. Woody Allen jako druga osoba w historii otrzymał za jeden film (Annie Hall) nominacje za reżyserię, scenariusz i występ aktorski (wcześniej dokonał tego tylko Orson Welles w 1942)[3]. Podczas ceremonii najwięcej nagród (6) zdobył Gwiezdne wojny, zaś w kategorii najlepszy film triumfował Annie Hall[4]. Annie Hall był trzecim z rzędu laureatem w kategorii najlepszy film dystrybuowanym przez United Artists, dzięki czemu po raz pierwszy w historii trzy lata z rzędu wygrały w niej filmy jednej wytwórni[5]. Punkt zwrotny przegrał we wszystkich 11 kategoriach, wyrównując rekord największej liczby przegranych nominacji w historii, a także ustanawiając nowy rekord największej liczby nominacji, z których żadna nie zakończyła się wygraną[a][6][9].
Laureaci i nominowani
[edytuj | edytuj kod]Kategorie konkursowe
[edytuj | edytuj kod]
.jpg)
.jpg)
Nagrody specjalne
[edytuj | edytuj kod]
.jpg)
- Margaret Booth – „za jej wyjątkowy wkład w sztukę montażu filmowego w przemyśle filmowym”
- Benjamin Burtt Jr. – „za stworzenie głosów obcych, stworzeń i robotów występujących w filmie Gwiezdne wojny”
- Frank E. Warner – „za montaż efektów dźwiękowych w filmie Bliskie spotkania trzeciego stopnia”[b]
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]
|
|
Przebieg
[edytuj | edytuj kod]Prezenterzy
[edytuj | edytuj kod]Występy muzyczne
[edytuj | edytuj kod]| Wykonawcy | Utwory |
|---|---|
| Debbie Reynolds | „Look How Far We’ve Come” |
| Debby Boone | „You Light Up My Life” |
| Gloria Loring | „Candle on the Water” „Someone’s Waiting for You” |
| Sammy Davis Jr. Marvin Hamlisch |
„Come Light the Candles” |
| Aretha Franklin | „Nobody Does It Better” |
| Jane Powell | „The Slipper and the Rose Waltz (He Danced with Me/She Danced with Me)” |
| chór | „That’s Entertainment!” |
Ceremonia
[edytuj | edytuj kod]
Producentem ceremonii był prezes Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS), Howard W. Koch, zaś reżyserem Marty Pasetta[14]. W grudniu 1977 AMPAS poinformowała, że poprowadzi ją Bob Hope. Po raz pierwszy od 1968 gala oscarowa miała tylko jednego gospodarza[15]. Hoch skomentował, że choć format kilku współprowadzących z ostatnich lat sprawdzał się dobrze, przedstawiciele AMPAS zadecydowali, że Hope powinien samodzielne poprowadzić jubileuszową, 50. ceremonię[15][4]. Była to ostatnia z kilkudziesięciu ceremonii, które Hope prowadził lub współprowadził[11]. Jej lektorem był Hank Simms, zaś dyrygentem orkiestry Nelson Riddle[12].
W poprzedzających ceremonię dniach stacja ABC emitowała programy specjalne z okazji 50-lecia nagród, przybliżające ich historię[16]. Gala została wyemitowana, na żywo lub w formie retransmisji, w 51 państwach[4].
Nominacja i przemowa Vanessy Redgrave
[edytuj | edytuj kod]Nominacja Vanessy Redgrave w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa wywołała kontrowersje w prasie ze względu na jej udział w filmie dokumentalnym The Palestinian (1977) o aktywności Organizacji Wyzwolenia Palestyny[17]. Film był krytykowany za antyizraelski wydźwięk[18][19][20]. Podczas ceremonii obok Dorothy Chandler Pavilion odbył się protest członków Jewish Defense League (JDL), którzy spalili podobiznę aktorki, a także kontrmanifestacja osób trzymających flagę Palestyny[21]. W wyniku bójki dwoje członków protestu zostało zabranych do szpitala, a dwoje zostało aresztowanych[4].
Redgrave wygrała, a podczas odbierania nagrody powiedziała: „Salutuję wam i składam wam hołd. Myślę, że powinniście być bardzo dumni, że w ciągu ostatnich kilku tygodni pozostaliście niezłomni i nie daliście się zastraszyć groźbom ze strony małej grupy syjonistycznych bandytów. Salutuję wam, dziękuję wam i obiecuję, że będę nadal walczyć z antysemityzmem i faszyzmem”. Przemówienie wywołało na sali zarówno aplauz, jak i buczenie[22]. Później, podczas ceremonii, wręczający nagrodę Paddy Chayefsky powiedział: „Chciałbym zasugerować pani Redgrave, że zdobycie przez nią Oscara nie jest momentem przełomowym w historii, nie wymaga proklamacji i wystarczyłoby proste «dziękuję»”. Później wspominał, że Redgrave chciała z nim porozmawiać, ale ją zignorował. Redgrave napisała w swojej autobiografii z 1991, że Howard W. Koch prosił ją przed ceremonią, by w wypadku wygranej nie mówiła niczego poza „dziękuję”, a określenie „syjonistyczni bandyci” odnosiło się do JDL[21].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Według danych Nielsen Media Research, transmisja ceremonii w Stanach Zjednoczonych na ABC odnotowała oglądalność na poziomie 48,501 miliona widzów w 26,46 milionach gospodarstw domowych. Był to najwyższy wynik w dotychczasowej historii oscarowych gal[23][11]. Miała udział w rynku na poziomie 36,3, co reprezentowało 68% widowni oglądającej wówczas telewizję[24].
Krytyk filmowy Charles Champlin z gazety „Los Angeles Times” ocenił: „Gala rozdania Oscarów jako taka miała więcej tego, czego ostatnio brakowało, czyli obecności autentycznych gwiazd filmowych. Zaskakująco, zabrakło jej tego, czego czasami było za dużo, czyli niezręcznych i niedopracowanych dialogów”[25]. Aaron Gold z „Chicago Tribune” napisał: „Howard Koch i Allan Carr zasługują na Oscary za pracę, jaką włożyli w stworzenie ekscytującego i pełnego blasku widowiska, zgodnie z obietnicą. Prowadzący Bob Hope nadał gali aurę dostojeństwa i ciągłości, której brakowało w zeszłym roku”[26]. Bill Morrison z „The News & Observer” wyraził opinię: „Może wieczór nigdy nie był tak zwinny jak taniec Freda Astaire’a, ale za to był wypełniony nostalgią, napięciem, śmiechem, kilkoma łzami i liczbami produkcyjnymi tak imponującymi, jak wszystko w historii Oscarów”[1]. John Huddy z „Miami Herald” napisał: „Wymiana zdań między Redgrave a Chayevskym urozmaiciła długą noc oscarową, podczas której było zbyt wiele głupich piosenek, zbyt wiele specjalnych nagród, którymi nikt się nie przejmował, i zbyt wiele nudnych przemówień wygłoszonych przez mało znanych, choć utalentowanych twórców filmów krótkometrażowych”[27]. Mike Petryni z „The Arizona Republic” ocenił, że gala „jak zwykle wydawała się dość nudna, rozwlekła i powolna”[28]. Perry Stewart z „Fort Worth Star-Telegram” wyraził opinię, że ceremonia „wydawała się jedną z najnudniejszych w ostatnich latach”[29].
Gala otrzymała dwie nominacje do nagród Primetime Emmy, w kategoriach: najlepsze indywidualne osiągnięcie w relacjonowaniu wydarzeń specjalnych oraz najlepsze osiągnięcie w projekcie graficznym i czołówki. Ostatecznie nie triumfowała w żadnej z nich[30].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Uprzednio 11 nominacji przegrały film Johnny Belinda (1949) i Becket (1965), ale oba wygrały po jednej nagrodzie[6]. W 1986 Kolor purpury wyrównał oba rekordy, przegrywając wszystkie 11 nominacji[7]. W 2022 Psie pazury przegrał 11 nominacji, ale wygrał jedną nagrodę. Pierwszy rekord został pobity w 2026 przez film Grzesznicy, który przegrał 12 nominacji, zaś drugi rekord pozostaje niepobity[8].
- ↑ W bazie danych Akademii nagroda specjalna dla Franka E. Warnera jest zaliczana do kategorii montaż efektów dźwiękowych[10].
- 1 2 3 Nie licząc pozakonkursowej nagrody za osiągnięcie specjalne.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 Bill Morrison. Worm-Like Golden Oscar Finally Turns. „The News & Observer”, s. 10, 1978-04-05. [dostęp 2024-03-30]. (ang.).
- 1 2 3 4 The 50th Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-27)]. (ang.).
- ↑ Aljean Harmetz. Woody Allen Is Up For Three Oscars. „The New York Times”, s. C15, 1978-02-22. [dostęp 2026-04-04]. [zarchiwizowane z adresu 2022-10-28]. (ang.).
- 1 2 3 4 Aljean Harmetz. ‘Annie Hall’ Wins 4 Academy Awards. „The New York Times”, s. 24, 1978-04-04. [dostęp 2026-04-04]. [zarchiwizowane z adresu 2022-02-20]. (ang.).
- ↑ Keith Collins: Pix precedents. Variety, 2003-01-16. [dostęp 2014-01-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-16)]. (ang.).
- 1 2 Keith Collins: Oscar’s sole survivors. Variety, 2007-02-09. [dostęp 2026-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-08)]. (ang.).
- ↑ David T. Friendly: Academy Hits Racism Accusation. Los Angeles Times, 1986-03-27. [dostęp 2015-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-11)]. (ang.).
- ↑ Sam Adams: Sinners Made Oscars History, but Not the Kind Anyone Expected. Slate, 2026-03-15. [dostęp 2026-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-03-16)]. (ang.).
- ↑ Paul Grein: ‘The Banshees of Inisherin’ Went 0-9 at the Oscars: What Other Films Have Done That?. Billboard, 2023-03-13. [dostęp 2026-02-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-25)]. (ang.).
- 1 2 The Official Academy Awards Database. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-12)]. (ang.). Należy rozwinąć listę „Awards Year(s)” i wybrać 1977.
- 1 2 3 4 The 50th Academy Awards Memorable Moments. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-01-14)]. (ang.).
- 1 2 3 Terrance 2013 ↓, s. 14.
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 548.
- ↑ Osborne 2013 ↓, s. 413.
- 1 2 Bob Hope to Do Oscars Alone. „The Philadelphia Inquirer”, s. 140, 1977-12-11. [dostęp 2024-03-30]. (ang.).
- ↑ Osborne 2013 ↓, s. 202–204.
- ↑ Oscar Protest. „1978-03-18”. s. 6. (ang.).
- ↑ Richard F. Shepard: Redgrave Film on P.L.O. Stirs a Controversy. The New York Times, 1977-11-10. [dostęp 2023-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-02-05)]. (ang.).
- ↑ Jewish Group Angry at Actress. „The Albuquerque Tribune”, s. 28, 1978-02-16. [dostęp 2023-03-30]. (ang.).
- ↑ Aljean Harmetz: Theater for Redgrave Film Bombed. The New York Times, 1978-06-16. [dostęp 2023-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-02-05)]. (ang.).
- 1 2 Bruce Fretts: Oscars Rewind: The Most Political Ceremony in Academy History. The New York Times, 2019-01-11. [dostęp 2023-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-03-29)]. (ang.).
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 550.
- ↑ Bill Gorman: With No Blockbusters Up For Best Picture, Expect 'Academy Awards' Viewership To Fall; Ratings History + Your Guess For This Year (Poll). TV by the Numbers, 2012-02-24. [dostęp 2025-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-10)]. (ang.).
- ↑ 50th Anniversary Oscar Show Leads the Nielsen Ratings. „Los Angeles Times”, s. 83, 1978-04-12. [dostęp 2024-03-30]. (ang.).
- ↑ Charles Champlin. Redgrave's Rhetoric Not a Factor in Voting. „Los Angeles Times”, s. 87, 1978-04-05. [dostęp 2024-03-23]. (ang.).
- ↑ Aaron Gold. Tower Ticker. „Chicago Tribune”, s. 18, 1978-04-05. [dostęp 2023-03-30]. (ang.).
- ↑ John Huddy. The Redgrave Flap Gave the Oscars Sizzle. „Miami Herald”, s. 9, 1978-04-05. [dostęp 2023-03-23]. (ang.).
- ↑ Mike Petryni. Awards Show Gets No Oscar. „The Arizona Republic”, 1978-04-04. [dostęp 2024-03-30]. (ang.).
- ↑ Perry Stewart. Mirror, Mirror on a Wall. „Fort Worth Star-Telegram”, 1978-04-05. [dostęp 2023-03-30]. (ang.).
- ↑ 50th Annual Awards of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Emmy. [dostęp 2026-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-23)]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Osborne: 85 Years of the Oscar: The Complete History of the Academy Awards. Nowy Jork: Abbeville Publishing Group, 2013. ISBN 978-0-7892-1142-2. OCLC 856879222. (ang.).
- Vincent Terrance: Television Specials: 5,336 Entertainment Programs, 1936–2012. Wyd. 5. Jefferson: Ballantine Books, McFarland & Company, 2013. ISBN 978-1-4766-1240-9. OCLC 844373010. (ang.).
- Mason Wiley, Damien Bona: Inside Oscar: The Unofficial History of the Academy Awards. Nowy Jork: Ballantine Books, 1996. OCLC 779680732. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona internetowa Oscarów (ang.)
- 50. edycja Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- 50. edycja Oscarów w bazie Filmweb
- 50. ceremonia wręczenia Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- Nagrania z ceremonii na kanale Oscarów w serwisie YouTube
