59. ceremonia wręczenia Oscarów
| Data |
30 marca 1987 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Prowadzenie | |||
| Producent | |||
| Reżyser | |||
| Czas trwania |
3 godziny, 25 minut[1] | ||
| Stacja telewizyjna | |||
| Nawigacja | |||
| |||
59. ceremonia wręczenia Oscarów – 59. ceremonia wręczenia Nagród Akademii Filmowej (Oscarów), nagród filmowych przyznawanych przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS). Odbyła się 30 marca 1987 w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles. Wręczono podczas niej nagrody w 23 kategoriach, honorujące filmy, których premiera odbyła się w 1986, a także dwie pozakonkursowe nagrody specjalne[2]. Poprowadzili ją Chevy Chase, Goldie Hawn i Paul Hogan. Była w Stanach Zjednoczonych transmitowana przez kanał telewizyjny ABC, a jej oglądalność wyniosła około 37,19 milionów widzów.
Nominacje zostały ogłoszone 11 lutego 1987 przez prezesa Akademii, Roberte Wise’a, aktora Dona Ameche’a i aktorkę Anjelicę Huston. Najwięcej (po 8) otrzymały ich filmy Pluton i Pokój z widokiem[3][4]. Podczas ceremonii najwięcej nagród (4), w tym w kategorii najlepszy film, zdobył Pluton[5]. W kategorii najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny miał miejsce czwarty w historii Oscarów remis[6].
Laureaci i nominowani
[edytuj | edytuj kod]Kategorie konkursowe
[edytuj | edytuj kod]
.jpg)
.jpg)
Nagrody specjalne
[edytuj | edytuj kod].jpg)
- Ralph Bellamy – „za jego wyjątkową sztukę i wybitną służbę dla zawodu aktora”
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]
|
|
Przebieg
[edytuj | edytuj kod]Prezenterzy
[edytuj | edytuj kod]Występy muzyczne
[edytuj | edytuj kod]| Wykonawcy | Utwory |
|---|---|
| Dom DeLuise Pat Morita Telly Savalas | „Fugue for Tinhorns” |
| Natalie Cole James Ingram | „Somewhere Out There” |
| Peter Cetera | „Glory of Love” |
| Melba Moore Lou Rawls | „Take My Breath Away” |
| Tony Bennett | „Life in a Looking Glass” |
| Levi Stubbs | „Mean Green Mother from Outer Space” |
| chór | „Fugue for Tinhorns” |
Ceremonia
[edytuj | edytuj kod].jpg)
.jpg)
W listopadzie 1986 Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS) zatrudniła do produkcji najbliższej ceremonii Samuela Goldwyna Jr., który objął tę rolę po raz pierwszy w karierze[11]. W marcu 1987 prowadzącymi zostali ogłoszeni komik Chevy Chase oraz aktorzy Goldie Hawn i Paul Hogan[12]. Robin Williams miał pierwotnie być czwartym prowadzącym, ale zrezygnował z tej roli z powodu zobowiązań związanych z rolą w filmie Good Morning, Vietnam[13]. Lionel Newman objął rolę kierownika muzycznego i dyrygenta orkiestry[14].
Robert Wise, prezes Akademii, pozwolił Goldwynowi zorganizowanie ceremonii jakkolwiek chce, pod warunkiem zachowania wszystkich kategorii i wręczenia jako ostatniej nagrody za najlepszy film. Priorytetem Goldwyna było skrócenie jej, by trwała maksymalnie trzy godziny[15]. Jedną z jego decyzji było zachowanie ustalonej w ostatnich latach zasady, że przemowa laureatów może trwać maksymalnie 45 sekund, a w przypadku przekroczenia tego czasu zacznie na nich świecić światło[16]. Chciał także zrezygnować z prezentacji nagród dla filmów dokumentalnych i zorganizować dla nich odrębną ceremonię, ale AMPAS się na to nie zgodziła[17].
Na początku ceremonii Dom DeLuise, Pat Morita i Telly Savalas wykonali piosenkę „Fugue for Tinhorns” z musicalu Guys and Dolls. Sammy Cahn napisał na potrzeby gali nowy tekst. Zamiast tradycyjnych odrębnych występów z utowrami nominowanymi w kategorii najlepsza piosenka oryginalna zaprezentowany został 11-minutowy medley, złożony z ich skróconych wersji[10].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Według danych Nielsen Media Research, transmisja ceremonii w Stanach Zjednoczonych na ABC odnotowała oglądalność na poziomie 37,19 miliona widzów w 24,04 milionach gospodarstw domowych, co stanowiło spadek o 2% w porównaniu z poprzednim rokiem i było najniższym wynikiem w historii pomiarów ceremonii wręczenia Oscarów (rozpoczętych w 1974). Miała udział w rynku na poziomie 27,5, co reprezentowało 43% widowni oglądającej wówczas telewizję. Była najlepiej oglądaną transmisją telewizyjną wieczoru, przebijając między innymi finałowy mecz ligi NCAA Division I[18][19][20].
John Hartl z czasopisma „The Seattle Times” wyraził opinię, że ceremonia „miała dobre tempo”, ponadto pochwalił zatrudnienie komika Chevy’ego Chase’a jako jednego z prowadzących[21]. Janet Maslin z „The New York Times” oceniła: „Była to najbardziej zwięzła, zróżnicowana i najszybsza gala od lat”, w szczególności pochwaliła prowadzenie Chase’a i Paula Hogana, bez których „wieczór wydawałby się wyraźnie pozbawiony blasku”[22]. Michael Burkett z „The Orange County Register” napisał: „59. gala z poniedziałkowego wieczoru była niemal wszystkim, czego można było sobie życzyć: całkiem zabawna, stosunkowo dynamiczna, niezwykle uboga w niesmaczność i tandetę przesiąkniętą nostalgią, a także zawierająca wystarczająco dużo znakomicie dobranych fragmentów filmowych”[23].
Tom Shales z „The Washington Post” wyraził opinię: „Jak zwykle, gala rozdania Oscarów charakteryzowała się brakiem odpowiednich momentów, hałaśliwą scenografią, głębokimi dekoltami, bezsensownymi, wyreżyserowanymi dialogami i, jak to często bywało w ostatnich latach, brakiem elektryzujących i satysfakcjonujących niespodzianek”[24]. Carrie Rickey z „The Philadelphia Inquirer” oceniła: „Jeśli chodzi o tempo, gala rozdania Oscarów przypominała wyścig ślimaków ze ślimakami”. Dodała także: „Najpoważniejszy problem to Oscaroskleroza, wynikająca z transmisji, po raz kolejny przeładowanej zbyt wieloma produkcjami w stylu Las Vegas”[25]. Jerry Roberts z „Daily Breeze” napisał: „Cały ten bałagan przypominał jakiś geek show z karnawałowej awantury, który w sposób kazirodczy rozmnożył się w gigantyczną, obszytą cekinami bitwę królewską na ego, akompaniowanej przez burzę reklam”. Skrytykował także prowadzenie Chase’a i Goldie Hawn, których „pokonała żmudna procedura”[26].
Ceremonia została nominowana do nagród Primetime Emmy w kategoriach najlepsza scenografia w programie rozrywkowym lub muzycznym oraz najlepsze osiągnięcie w muzyce i tekście[27].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Osborne 2008 ↓, s. 282.
- 1 2 3 The 59th Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-27)]. (ang.).
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 689.
- ↑ Aljean Harmetz. 'Room with a View' and 'Platoon' Lead Oscar Lists. „The New York Times”, s. C29, 1987-02-12. [dostęp 2026-04-23]. [zarchiwizowane z adresu 2017-11-02]. (ang.).
- ↑ Aljean Harmetz. "Platoon" Wins Oscar as the Best Movie od 1986. „The New York Times”, s. C14, 1987-03-31. [dostęp 2026-04-23]. [zarchiwizowane z adresu 2019-10-07]. (ang.).
- ↑ Denise Warner: Best Sound Editing Oscar tie is sixth in Academy Awards history. Entertainment Weekly. [dostęp 2015-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-25)]. (ang.).
- ↑ The Official Academy Awards Database. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-12)]. (ang.). Należy rozwinąć listę „Awards Year(s)” i wybrać 1986.
- ↑ The 59th Academy Awards Memorable Moments. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-10)]. (ang.).
- 1 2 Wiley i Bona 1996 ↓, s. 693.
- 1 2 3 Marrison Mull: 59th Academy Awards: And the Presenters Are.... Los Angeles Times, 1987-03-29. [dostęp 2014-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-19)]. (ang.).
- ↑ Goldwyn's Son to Produce Academy Awards Show. „Observer–Reporter”, 1986-11-13. [dostęp 2014-07-15]. [zarchiwizowane z adresu 2022-10-28]. (ang.).
- ↑ Marilyn Beck. Paul Hogan at the Oscars: The Monologue, Please. „Los Angeles Daily News”, s. 4, 1987-03-20. (ang.).
- ↑ John Hartl. The Academy Award Remain Live and Unpredictable. „The Seattle Times”, s. TV2, 1987-03-29. (ang.).
- ↑ Osborne 2008 ↓, s. 387.
- ↑ Jack Matthews: Goldwyn Touch For Oscars. Los Angeles Times, 1986-12-08. [dostęp 2014-07-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-25)]. (ang.).
- ↑ Desmong Ryan. Prescription For The Oscarcast Once Again, The Goal Is To Shorten And Sweeten The Annual Program. „The Philadelphia Inquirer”, s. 4, 1987-03-29. (ang.).
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 691.
- ↑ Jay Sharbutt: Oscar Dunks NCAA. Los Angeles Times, 1987-04-01. [dostęp 2014-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-11)]. (ang.).
- ↑ Mark Schwed. Oscars Win Ratings War. „The Bryan Times”, 1987-04-01. [dostęp 2014-07-16]. [zarchiwizowane z adresu 2022-10-28]. (ang.).
- ↑ Bill Gorman: With No Blockbusters Up For Best Picture, Expect 'Academy Awards' Viewership To Fall; Ratings History + Your Guess For This Year (Poll). TV by the Numbers, 2012-02-24. [dostęp 2025-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-10)]. (ang.).
- ↑ John Hartl. No Surprises, But a Good Oscar Show. „The Seattle Times”, s. F1, 1987-03-31. (ang.).
- ↑ Janet Maslin: TV Review: Academy Awards Ceremony on ABC. The New York Times, 1987-04-01. [dostęp 2014-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-14)]. (ang.).
- ↑ Michael Beckett. Little films were big winners and we went home happy. „The Orange County Register”, s. C1, 1987-03-31. (ang.).
- ↑ Tom Shales. Platoon' Seizes Oscar; Newman, Matlin Win; 'Hannah' and 'Room With A View' Take 3 Awards Each. „The Washington Post”, s. C1, 1987-03-31. (ang.).
- ↑ Carrie Rickey: A Dull Start, And It Barely Rebounded Forget The Telecast: The Oscars Offer Hope For Hollywood Quality. The Philadelphia Inquirer, 1987-04-01. [dostęp 2014-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-28)]. (ang.).
- ↑ Jerry Roberts. Tedium Overcomes Oscar's Best Efforts. „Daily Breeze”, s. A16, 1987-03-31. (ang.).
- ↑ The 59th Annual Academy Awards. Emmy. [dostęp 2026-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-09-10)]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Osborne: 80 Years of the Oscar: The Complete History of the Academy Awards. Nowy Jork: Abbeville Publishing Group, 2008. ISBN 978-0-7892-0992-4. (ang.).
- Mason Wiley, Damien Bona: Inside Oscar: The Unofficial History of the Academy Awards. Nowy Jork: Ballantine Books, 1996. OCLC 779680732. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]
- Strona internetowa Oscarów (ang.)
- 59. edycja Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- 59. edycja Oscarów w bazie Filmweb
- 59. ceremonia wręczenia Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- Nagrania z ceremonii na kanale Oscarów w serwisie YouTube
